ตอนที่ 40 — เสียงสะท้อนของความจริงที่บิดเบี้ยว
อากาศรอบตัวธาราไม่ได้เป็นเพียงอากาศอีกต่อไป แต่มันคือมวลสารที่หนักอึ้งและขุ่นมัว ราวกับเธอต้องหายใจเอาเศษแก้วที่มองไม่เห็นเข้าไปในปอด ทุกครั้งที่เธอขยับกาย ความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกดึงกระชากออกเป็นชิ้นๆ แล้วประกอบกลับเข้าด้วยกันอย่างผิดรูปผิดร่างเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผิวหนังของเธอที่เคยเป็นสีน้ำผึ้งนวลตา บัดนี้มีแสงเรืองรองสีม่วงครามจางๆ ไหลเวียนอยู่ใต้ชั้นผิว ราวกับมีกระแสน้ำแห่งมิติที่ไหลพล่านอยู่ในเส้นเลือด
“ธารา! อย่าปล่อยมือ!” เสียงของครามตะโกนก้อง แต่มันไม่ใช่เสียงที่เดินทางผ่านโสตประสาทแบบปกติ มันเป็นเสียงที่สั่นสะเทือนผ่านกระดูกและจิตวิญญาณ เขาดูเหมือนเงาร่างที่พร่าเลือนอยู่เบื้องหน้า ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวไปตามแรงกระเพื่อมของความจริงที่กำลังล่มสลาย
ธาราพยายามยื่นมือออกไป แต่ปลายนิ้วของเธอกลับดูยาวเฟื้อยและโปร่งแสงจนมองเห็นเศษเสี้ยวความทรงจำของป่าดงพญาเย็นไหลผ่านไปมาในอุ้งมือ เธอไม่ได้แค่เห็นป่า แต่เธอกำลัง ‘เป็น’ ป่า—เป็นความเจ็บปวดของรากไม้ที่ถูกฉีกขาด เป็นความโกรธเกรี้ยวของใบไม้ที่ถูกเผาไหม้ และเป็นความว่างเปล่าที่กำลังกัดกินทุกสิ่ง
ทันใดนั้น ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็ถูกตัดขาดด้วยแสงสีขาวโพลนที่รุนแรงและเย็นเยียบ มันไม่ใช่แสงจากดวงอาทิตย์ แต่เป็นแสงจากเครื่องกำเนิดสนามมิติของหน่วย Inquisitors เสียงหึ่งๆ ของเครื่องจักรที่ทำงานด้วยความถี่สูงดังแสบแก้วหู มันคือเสียงของ ‘ระเบียบ’ ที่พยายามจะเย็บปะฉีกกระชากความโกลาหลให้กลายเป็นระเบียบที่ตายซาก
“ตรวจพบความผิดปกติของมิติระดับสูงในพิกัดนี้!” เสียงประกาศจากอุปกรณ์สื่อสารของหน่วย Inquisitors ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดที่น่าขนลุก “เป้าหมายคือวัตถุที่มีการแปรปรวนของอัตลักษณ์สูง... ยืนยันการพบตัวตนกึ่งมิติ (Semi-Dimensional Entity)”
ธาราสะดุ้งเฮือก คำว่า ‘วัตถุ’ และ ‘เป้าหมาย’ บาดลึกเข้าไปในใจ เธอไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่ตัวอย่างทดลอง เธอคือธารา! เธอพยายามจะเปล่งเสียงประท้วง แต่สิ่งที่หลุดออกมาจากลำคอมีเพียงคลื่นความถี่ที่บิดเบี้ยวซึ่งทำให้พื้นที่รอบข้างสั่นสะเทือน
ก่อนที่หน่วย Inquisitors จะเข้าถึงตัว พวกเขาต้องเผชิญกับอุปสรรคที่คาดไม่ถึง The Echoes เริ่มปรากฏกายออกมาจากรอยแยกของมิติ พวกมันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน เป็นเพียงกลุ่มก้อนของความทรงจำที่แตกสลาย—ใบหน้าของคนตาย, เสียงหัวเราะที่เลือนหาย, และเงาของต้นไม้ที่ถูกโค่น—พวกมันพุ่งเข้าหาแสงสีขาวของ Inquisitors ราวกับแมลงเม่าที่หิวกระหาย แย่งชิงพลังงานจากเครื่องจักรเพื่อนำมาเติมเต็มความว่างเปล่าในตัวพวกมัน
“พวกมันกำลังแย่งชิงมิติ!” ครามตะโกน เขาคว้าแขนของธาราไว้แน่น แรงบีบของเขาช่วยดึงสติของเธอให้กลับมาสู่ปัจจุบันที่พร่าเลือน “เราต้องไปจากที่นี่ ธารา! ถ้าพวกเขารวมกลุ่มกันได้ หรือถ้าพวก Echoes กลืนกินแสงนั่นหมด เราจะไม่มีทางหนีไปไหนได้เลย!”
ธารามองไปที่คราม ดวงตาของเธอที่ตอนนี้มีประกายสีเงินจางๆ สบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของเขา เธอรู้ดีว่าครามพูดถูก แต่ทิศทางที่จะไปนั้นยากยิ่งกว่าการปีนหน้าผาชันในพายุคลั่ง เธอสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่มาจากทิศทางหนึ่ง—มันไม่ใช่แรงดึงดูดของมิติที่แตกสลาย แต่เป็นแรงดึงดูดที่นิ่งสงบ ทรงพลัง และเต็มไปด้วยความไม่สมบูรณ์ที่งดงาม มันคือแก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์ที่เธอกำลังตามหา
แต่ระหว่างทางนั้น... มีบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่ากำลังจับจ้องพวกเขาอยู่
ท่ามกลางความโกลาหลระหว่างเทคโนโลยีสีขาวที่เย็นชาและเงาสีดำที่หิวโหย ทันใดนั้น พื้นที่ทั้งหมดก็หยุดนิ่งลงชั่วขณะ ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจนแม้แต่เสียงเครื่องจักรก็หายไป ลมหายใจของธาราติดขัดเมื่อเธอรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่ไม่ได้มองมาจากข้างหน้าหรือข้างหลัง แต่มันมองมาจาก ‘ทุกทิศทาง’
มันคือตัวตนที่ใหญ่โตเกินกว่าที่มิติที่แตกสลายนี้จะโอบอุ้มได้ ร่างเงาขนาดมหึมาที่ดูเหมือนจะประกอบขึ้นจากดวงดาวที่ดับแสงและรากไม้ที่กลายเป็นแก้ว ปรากฏขึ้นเหนือรอยแยกมิติ มันไม่ได้โจมตี แต่มันเพียงแค่ ‘ดำรงอยู่’ และการดำรงอยู่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ความจริงรอบตัวธาราเริ่มปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“นั่นมัน... อะไรกัน?” ครามกระซิบ เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบไม่ได้ยิน
ธาราไม่ตอบ เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความเคารพที่ปนเปไปด้วยความหวาดหวั่น สิ่งนั้นไม่ใช่ Warden และไม่ใช่ Inquisitors แต่มันคือบางสิ่งที่อยู่เหนือสงครามครั้งนี้ บางสิ่งที่เฝ้ามองการแตกสลายของโลกด้วยความนิ่งเฉย
“มันกำลังดูเรา...” ธาราพูดออกมาในที่สุด เสียงของเธอฟังดูคล้ายกับเสียงกระซิบของใบไม้ในป่าลึก “มันไม่ได้มาเพื่อทำลาย... แต่มันมาเพื่อตัดสิน”
ทันใดนั้น แสงสีขาวจากหน่วย Inquisitors ก็ระเบิดออกเป็นลำแสงทำลายล้าง พุ่งตรงไปยังเงาร่างปริศนานั้นเพื่อพยายาม ‘จัดระเบียบ’ สิ่งที่อยู่เหนือคำนิยาม การปะทะกันระหว่างเทคโนโลยีที่พยายามควบคุมความเป็นไปของจักรวาลกับตัวตนที่เป็นดั่งรากฐานของมิติ ทำให้เกิดคลื่นกระแทกที่รุนแรงมหาศาล
ร่างของธาราและครามถูกเหวี่ยงกระเด็นไปตามแรงระเบิด ธาราพยายามใช้พลังแห่งความไม่สมบูรณ์สร้างเกราะป้องกันที่ไร้รูปทรงขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายของทั้งคู่ไว้ แต่มันก็ไม่เพียงพอ แรงกระแทกนั้นฉีกกระชากมิติรอบข้างจนกลายเป็นหลุมดำขนาดเล็กที่คอยสูบกลืนทุกสิ่ง
ในจังหวะที่เธอกำลังจะหมดสติ ธาราเห็นเงาร่างของครามถูกแรงดึงดูดมหาศาลฉุดกระชากออกห่างจากเธอไปทางทิศของหน่วย Inquisitors และในขณะเดียวกัน The Echoes ก็พุ่งเข้าหาเธอราวกับคลื่นยักษ์ที่พร้อมจะกลืนกินตัวตนของเธอให้หายไปในความว่างเปล่า
เธอกรีดร้อง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากปาก ความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่โลกจะดับวูบลงคือความรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มุ่งตรงไปยังจุดศูนย์กลางที่ลึกที่สุด... ที่ซึ่งแก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์กำลังสั่นสะเทือนเพื่อรอคอยการมาถึงของเธอ
--- ธาราและครามเผชิญกับการปะทะกันระหว่างหน่วย Inquisitors และ The Echoes ท่ามกลางการปรากฏตัวของตัวตนลึกลับที่ยิ่งใหญ่กว่าสงคราม ก่อนที่ทั้งคู่จะถูกกระแสพลังมหาศาลเหวี่ยงแยกออกจากกัน