ตอนที่ 37 — ความจริงที่แตกสลายและเสียงเพรียกจากแก่นแท้
ความเงียบในรอยแยกมิติไม่ใช่ความเงียบที่สงบ แต่มันคือความเงียบที่กรีดร้อง
ธารารู้สึกถึงมันผ่านฝ่าเท้าที่สัมผัสกับพื้นผิวที่ก้ำกึ่งระหว่างความแข็งแกร่งของหินและความเหลวไหลของของเหลว ทุกย่างก้าวที่เธอและครามเหยียบลงไปบนเศษเสี้ยวของมิติที่บิดเบี้ยว ส่งแรงสั่นสะเทือนที่ไม่ได้ผ่านมาทางประสาทสัมผัส แต่ผ่านเข้ามาทางจิตวิญญาณ มันคือเสียงกระซิบของสิ่งที่ 'เคยมีอยู่' แต่ถูกลบเลือนไปจากความจริง กลิ่นของโอโซนที่ไหม้เกรียมปนกับกลิ่นดินชื้นที่เลือนรางทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ ทุกครั้งที่เธอพยายามจะ 'ฟังเสียงใบไม้' เพื่อหาทิศทาง เธอกลับได้ยินเพียงเสียงสะท้อนของความทรงจำที่แตกกระจาย—เสียงหัวเราะที่ไม่มีเจ้าของ เสียงร้องไห้ของพฤกษาที่ถูกตัดขาด และเสียงโลหะของพวก Inquisitors ที่กำลังกรีดแทงมิติอยู่เบื้องบน
“ธารา... อย่ามองไปที่แสงนั่น” ครามกระซิบ เสียงของเขาสั่นพร่าและแหบแห้งราวกับคนที่ไม่ได้ดื่มน้ำมานานนับศตวรรษ แสงเรืองรองที่ลอยละล่องอยู่รอบตัวพวกเขาไม่ใช่แสงจากพืชพรรณ แต่มันคือเศษเสี้ยวของเหตุการณ์ที่ถูกแช่แข็งไว้ในกาลเวลา แสงสีฟ้าซีดที่วูบวาบคล้ายวิญญาณดวงเล็กๆ เหล่านั้นกำลังเต้นระบำอย่างบ้าคลั่งรอบตัวพวกเขา ราวกับกำลังรอคอยจังหวะที่จะพุ่งเข้ามากัดกินความร้อนในร่างกาย
“ฉันรู้...” ธาราตอบพลางกระชับมีดสั้นที่ทำจากไม้ศักดิ์สิทธิ์ในมือแน่น ความเย็นเยียบของมันคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเธอยังมีตัวตน “พวกมันไม่ได้ตามเรามาในฐานะผู้ล่า แต่มันตามเรามาในฐานะ 'ช่องว่าง' ที่ต้องการจะเติมเต็ม”
ทันใดนั้น พื้นที่รอบข้างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่แรงสั่นจากการเคลื่อนที่ของแผ่นดิน แต่เป็นแรงสั่นจากการที่ 'กฎ' ของมิติกำลังถูกบังคับให้จัดระเบียบใหม่ แสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูสะอาดตาจนน่าสยดสยองพุ่งลงมาจากรอยแยกเบื้องบน มันคือลำแสงจากเทคโนโลยีควบคุมมิติของพวก Inquisitors ที่กำลังพยายาม 'เย็บ' รอยแยกนี้ให้กลายเป็นระเบียบที่ตายซาก ทุกที่ที่แสงนั้นสัมผัส พื้นผิวที่บิดเบี้ยวจะถูกทำให้กลายเป็นผลึกแก้วที่เรียบเนียน ไร้ความหลากหลาย ไร้ชีวิต และไร้ซึ่งความทรงจำ
“พวกมันกำลังจะปิดตายที่นี่!” ครามตะโกน เขาชี้ไปยังแนวรอยแยกที่กำลังถูกแสงสีขาวกลืนกิน “ถ้าพวกมันทำสำเร็จ เราจะไม่มีวันเข้าถึงแก่นแท้ได้เลย และป่าดงพญาเย็นจะกลายเป็นเพียงอนุสาวรีย์แก้วที่ไร้ลมหายใจ!”
แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ขยับตัว เงาสีดำที่ดูเหมือนควันไฟแต่มีความหนาแน่นมากกว่าก็ก่อตัวขึ้นจากมุมมืดของเศษเสี้ยวความทรงจำ The Echoes ปรากฏตัวออกมาจากความว่างเปล่า พวกมันไม่มีใบหน้า มีเพียงรูปร่างที่เลียนแบบมนุษย์อย่างบิดเบี้ยว ผิวหนังของพวกมันดูเหมือนภาพวาดที่ถูกน้ำสาดจนสีละลาย พวกมันเคลื่อนที่เข้ามาอย่างเงียบเชียบแต่เต็มไปด้วยความหิวโหย สายตาที่ว่างเปล่าของพวกมันจ้องมองมาที่ธารา ราวกับเห็นอาหารเลิศรสที่เต็มไปด้วย 'ตัวตน' อันเข้มข้น
“ถอยไป!” ธาราคำราม เธอไม่ได้ใช้กำลังกาย แต่เธอใช้ 'ความไม่สมบูรณ์' ที่เธอสั่งสมมาจากการหลอมรวมกับความว่างเปล่า เธอปลดปล่อยกระแสพลังที่ไร้ทิศทาง ออกไปเป็นคลื่นกระแทกที่ขัดแย้งกับระเบียบของ Inquisitors และขัดแย้งกับความว่างเปล่าของ The Echoes
คลื่นพลังนั้นทำให้มิติรอบตัวบิดเบี้ยวไปอีกขั้น แสงสีขาวของ Inquisitors กระทบกับความมืดของ Echoes เกิดเป็นเสียงระเบิดที่บาดแก้วหู ธาราเห็นภาพลวงตาพุ่งเข้าใส่เธอ—ภาพของแม่ที่กำลังยิ้ม ภาพของป่าที่เขียวขจีในวัยเด็ก และภาพของตัวเองที่กำลังแตกสลายเป็นผุยผง เธอต้องกัดฟันสู้กับความเจ็บปวดที่เหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าไปในสมอง เพื่อไม่ให้จิตใจของเธอถูกดึงไปรวมกับเศษเสี้ยวเหล่านั้น
“คราม! ไปทางซ้าย! ตรงนั้นมีช่องว่างที่ยังไม่ถูกจัดระเบียบ!” ธาราสั่งการผ่านความสับสน เธอเห็นรอยแยกเล็กๆ ที่แสงสีขาวเข้าไม่ถึง แต่มันก็กำลังถูกเงาดำของ Echoes รุมล้อม
ทั้งสองพุ่งตัวออกไป ท่ามกลางสงครามระหว่าง 'ระเบียบที่ตายซาก' และ 'ความว่างเปล่าที่หิวกระหาย' ธาราต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อประคองความจริงรอบตัวไม่ให้พังทลายลงก่อนจะถึงเป้าหมาย ทุกก้าวที่วิ่งคือการต่อสู้กับแรงดึงดูดที่พยายามจะฉีกร่างเธอออกเป็นชิ้นๆ
จนกระทั่งพวกเขามาถึงจุดที่ความบิดเบี้ยวหนาแน่นที่สุด ใจกลางของรอยแยกนี้ไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่ แต่มันคือ 'หัวใจ' ของความขัดแย้ง ที่นั่นไม่มีพื้นดิน ไม่มีท้องฟ้า มีเพียงแกนกลางของพลังงานที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง มันคือที่ตั้งของสิ่งที่พวกเขาตามหา... แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์ (Essence of Imperfection)
แต่มันไม่ได้อยู่ในรูปแบบของอัญมณีหรือวัตถุศักดิ์สิทธิ์อย่างที่พวกเขาจินตนาการไว้
เบื้องหน้าของพวกเขาคือหลุมดำขนาดเล็กที่กำลังเต้นเป็นจังหวะเหมือนหัวใจ มันคือความโกลาหลที่รวมตัวกันเป็นรูปร่าง มันคือความผิดพลาดที่งดงามที่สุดเท่าที่จักรวาลเคยสร้างขึ้น และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... มันกำลังส่งเสียงเรียกชื่อของเธอ
“ธารา...” เสียงนั้นไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันดังมาจากภายในกระดูกของเธอเอง “มาหาเรา... มาเติมเต็มความไม่สมบูรณ์นี้ด้วยตัวตนของเจ้า...”
ธาราหยุดชะงัก ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าแก่นแท้นั้นไม่ได้ต้องการผู้พิทักษ์ แต่มันกำลังต้องการ 'เครื่องสังเวย' เพื่อที่จะคงอยู่ต่อไปในโลกที่พยายามจะกำจัดความไม่สมบูรณ์ทิ้งไป และในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไป เธอก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่า ทั้ง Inquisitors และ The Echoes ต่างหยุดชะงัก และมุ่งเป้ามาที่จุดเดียว... ที่แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์นั้น
--- ธาราและครามต้องฝ่าสมรภูมิระหว่างเทคโนโลยีจัดระเบียบของ Inquisitors และความหิวกระหายของ The Echoes จนมาถึงใจกลางความบิดเบี้ยว แต่พวกเขากลับพบว่าแก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์อาจต้องการตัวตนของธาราเพื่อดำรงอยู่