ตอนที่ 34 — ดิ่งสู่ก้นบึ้งแห่งเศษเสี้ยวที่แตกสลาย
ความรู้สึกแรกที่ธาราสัมผัสได้ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความว่างเปล่าที่หนักอึ้ง มันเป็นน้ำหนักของอากาศที่ไร้ซึ่งมวลสาร เป็นแรงกดทับที่ไม่ได้เกิดจากแรงโน้มถ่วง แต่เกิดจากการที่ความจริงรอบตัวกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ร่างของเธอและครามดิ่งวูบผ่านชั้นบรรยากาศที่บิดเบี้ยว ราวกับกำลังตกจากยอดไม้สูงเสียดฟ้าลงสู่หลุมดำที่ไม่มีก้นบึ้ง รอบกายไม่ใช่เพียงความมืด แต่มันคือมวลของ 'เศษเสี้ยว'—ภาพจำที่หลุดลอย เสียงหัวเราะที่ขาดห้วง และกลิ่นอายของฤดูกาลที่ไม่มีอยู่จริง ทั้งหมดหมุนวนรอบตัวพวกเขาเหมือนพายุทอร์นาโดที่ทำจากเศษกระจกแห่งกาลเวลา
“ธารา! จับมือฉันไว้!” เสียงของครามแหบพร่าและสั่นเครือ เขาตะโกนฝ่าเสียงหวีดหวิวของมิติที่กำลังปริแตก มือของเขาพยายามเอื้อมมาหาเธอท่ามกลางความพร่าเลือน ธาราพยายามไขว่คว้า ความรู้สึกของนิ้วมือที่สัมผัสถูกผิวหนังของเขานั้นช่างเบาบางราวกับสัมผัสเพียงสายหมอก เธอรวบรวมสติที่เหลือเพียงน้อยนิด ใช้พลังที่หลงเหลือจากความไม่สมบูรณ์ในจิตใจสร้าง 'สมอ' ขึ้นมาในใจกลางความว่างเปล่า เธอไม่ได้พยายามจะหยุดการตก แต่เธอพยายามจะ 'นิยาม' ว่าการตกครั้งนี้คือการเคลื่อนที่ ไม่ใช่การสูญสิ้น
ทันใดนั้น พื้นที่รอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน จากความว่างเปล่าที่ไร้รูปทรง กลายเป็นโถงมิติที่บิดเบี้ยวและซับซ้อนยิ่งกว่ารอยแยกเดิมที่พวกเขาเคยเผชิญ มันคือชั้นที่ลึกที่สุดของความบิดเบี้ยว ที่ซึ่งกฎฟิสิกส์ของป่าดงพญาเย็นถูกทำลายจนสิ้นซาก รากไม้ขนาดมหึมาไม่ได้เติบโตขึ้นจากดิน แต่พวกมันลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ พลิ้วไหวเหมือนสาหร่ายใต้ทะเลลึก แสงเรืองรองที่เคยเป็นสีเขียวมรกตกลับกลายเป็นสีม่วงซีดและสีเทาหม่น สลับกับประกายไฟสีทองที่วูบวาบขึ้นมาแล้วดับไปเหมือนหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ
“พวกมันมาแล้ว...” ธารากระซิบ เสียงของเธอไม่ได้ออกมาจากลำคอ แต่เหมือนดังมาจากทุกทิศทางในมิตินี้
จากเงาสลัวของรากไม้ที่ลอยละล่อง ร่างเงาที่ไร้รูปลักษณ์เริ่มก่อตัวขึ้น The Echoes ไม่ได้เคลื่อนที่เหมือนสิ่งมีชีวิตทั่วไป พวกมันดูเหมือนภาพวาดที่ยังเขียนไม่เสร็จ บางร่างมีใบหน้าของมนุษย์ที่กำลังกรีดร้อง บางร่างมีปีกของนกที่สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน พวกมันเลื้อยคลานผ่านความว่างเปล่า มุ่งตรงมายังจุดที่ธาราและครามกำลังจะร่อนลงสู่พื้นผิวที่ดูเหมือนเศษซากของโลกที่ถูกลืม
“Inquisitors!” ครามคำรามพร้อมกับชักอาวุธที่เขาพยายามประคองไว้ขึ้นมา แสงสีฟ้าเย็นเยียบจากอุปกรณ์ควบคุมมิติของพวกมันสาดส่องผ่านม่านหมอกที่บิดเบี้ยว หน่วยชำระล้างไม่ได้มาเพียงลำพัง พวกเขามาพร้อมกับเครื่องจักรทรงเรขาคณิตที่ดูแข็งทื่อและไร้ชีวิต เครื่องจักรเหล่านั้นพยายามจะ 'ตรึง' พื้นที่ที่บิดเบี้ยวให้กลับมาเป็นระเบียบด้วยการยิงลำแสงกริดมิติสีขาวสว่าง แสงนั้นไม่ได้สร้างสรรค์ แต่มันกำลัง 'ตัด' สิ่งที่มันมองว่าไม่เป็นระเบียบออกไป—ซึ่งก็คือทุกสิ่งที่มีชีวิตและจิตวิญญาณ
ธาราเห็นเศษเสี้ยวของความทรงจำไหลผ่านหน้าเธอไป—ภาพของป่าที่เขียวขจี ภาพของเผ่าพันธุ์พรานป่าที่กำลังร่ายรำ—มันคือความจริงที่ถูกลบเลือนและถูกนำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงในสงครามนี้ The Echoes พุ่งเข้าใส่หน่วย Inquisitors ด้วยความหิวกระหาย พวกมันไม่ได้ต้องการทำลายเครื่องจักร แต่พวกมันต้องการ 'กลืนกิน' ตัวตนของเจ้าหน้าที่เหล่านั้น เพื่อเติมเต็มช่องว่างในจิตวิญญาณที่แตกสลายของพวกมัน
“เราต้องไม่หยุด!” ธาราตะโกนบอกคราม ขณะที่เธอกระแทกตัวลงบนพื้นผิวที่ดูเหมือนแผ่นหินแต่กลับนุ่มนิ่มเหมือนเนื้อเยื่อของสิ่งมีชีวิต “ถ้าเราหยุดเดิน เราจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเศษเสี้ยวพวกนี้!”
การเดินทางในก้นบึ้งมิตินี้คือการต่อสู้กับความไม่แน่นอน ทุกก้าวที่พวกเขาก้าวไป พื้นที่ตรงหน้าอาจกลายเป็นเหวลึก หรืออาจกลายเป็นป่าทึบที่เต็มไปด้วยหนามพิษ ธาราต้องใช้ 'การฟังเสียงใบไม้' ในรูปแบบใหม่ เธอไม่ได้ฟังเสียงของใบไม้ที่เติบโต แต่เธอต้องฟังเสียงของ 'ความว่างเปล่า' ที่กำลังสั่นสะเทือน เพื่อหาทิศทางของ 'แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์' ที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด
ขณะที่พวกเขากำลังเคลื่อนที่ผ่านรอยแยกของกาลเวลา เสียงคำรามที่ไม่ได้มาจากลำคอ แต่มาจากแรงสั่นสะเทือนของมิติก็ดังขึ้น มันคือเสียงของความจริงที่กำลังถูกบดขยี้ ธาราเห็นเงาร่างขนาดมหึมาที่ดูเหมือนจะเป็นจุดรวมของความบิดเบี้ยวทั้งหมด มันคือจุดที่ความโกลาหลและระเบียบมาบรรจบกันในจุดที่ผิดพลาดที่สุด และที่นั่นเอง... แสงสีทองจางๆ ที่ดูไม่สมบูรณ์แบบ—มีความขรุขระ มีรอยร้าว และมีความไม่สม่ำเสมอ—กำลังส่องประกายอยู่ท่ามกลางพายุแห่งเศษเสี้ยว
แต่ก่อนที่พวกเขาจะเข้าถึง มันกลับมีบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า The Echoes หรือ Inquisitors ปรากฏขึ้นจากความมืดมิดที่ลึกกว่าเดิม มันไม่ใช่ทั้งสิ่งมีชีวิตและไม่ใช่ทั้งเครื่องจักร แต่มันคือ 'ความเงียบ' ที่เคลื่อนที่ได้ ความเงียบที่กำลังกลืนกินทุกเสียง ทุกแสง และทุกตัวตนที่มันเข้าใกล้
“คราม... อย่าปล่อยมือ...” ธารากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเป็นครั้งแรก ขณะที่ความเงียบนั้นเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้พวกเขาราวกับมัจจุราชที่ไร้เงา
--- ธาราและครามร่วงหล่นลงสู่ชั้นมิติที่ลึกที่สุดซึ่งเต็มไปด้วยเศษเสี้ยวความทรงจำและ The Echoes ที่หิวกระหาย โดยต้องเผชิญกับการไล่ล่าจากทั้งหน่วย Inquisitors และความเงียบปริศนาที่กำลังกลืนกินทุกสรรพสิ่งในขณะที่มุ่งหน้าสู่แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์