ตอนที่ 1 — บทเพลงแห่งรอยร้าว
เสียงกระซิบของใบไม้ไม่ใช่เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ธรรมดา แต่มันคือภาษาที่สั่นสะเทือนผ่านความเงียบ ธาราสัมผัสได้ถึงมัน—แรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาที่ส่งผ่านฝ่าเท้าที่เปลือยเปล่าของเธอลงสู่ชั้นดินชุ่มชื้น มันไม่ใช่จังหวะที่สม่ำเสมอของพายุที่กำลังจะมา แต่มันคือจังหวะที่ขาดห้วง กระตุก และเจ็บปวด ราวกับเสียงลมหายใจของยักษ์ใหญ่ที่กำลังสำลักควันไฟ
หญิงสาวหมอบลงข้างรากไม้ขนาดมหึมาของต้นพฤกษาบรรพกาล ผิวสีน้ำผึ้งของเธอแนบชิดกับเปลือกไม้ที่ขรุขระและเย็นเยียบ เธอหลับตาลง ปล่อยให้ประสาทสัมผัสทั้งหมดมุ่งตรงไปยังเครือข่ายรากใต้ดินที่ถักทอเป็นโครงข่ายประสาทของป่าดงพญาเย็น ในความมืดมิดหลังเปลือกตา เธอเห็นแสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนไหลเวียนอยู่ในเส้นใยพฤกษา แต่วันนี้ แสงเหล่านั้นกลับดูหม่นแสงและขุ่นมัว มีรอยด่างพร้อยสีดำสนิทที่ดูเหมือนน้ำหมึกซึ่งกำลังแทรกซึมผ่านเส้นเลือดของผืนป่า
“มันมาถึงแล้ว...” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอเบาจนแม้แต่แมลงกลางคืนยังไม่ได้ยิน
ทันใดนั้น เสียงที่แปลกปลอมก็แทรกเข้ามา มันไม่ใช่เสียงกิ่งไม้หักหรือเสียงสัตว์ป่า แต่มันคือเสียงเสียดสีของโลหะ—เสียงแหลมคมและแข็งกระด้างที่กรีดผ่านความสงบของพงไพร มันคือเสียงของ 'เหล็ก' ที่ไม่ควรมีอยู่ในดินแดนแห่งนี้ ตามด้วยเสียงคำรามต่ำของเครื่องจักรที่ทำงานด้วยแรงขับเคลื่อนบางอย่างที่ดูรุนแรงและไร้ชีวิตชีวา
ธาราลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกกดทับไว้ด้วยความกังวล เธอเคลื่อนที่ผ่านดงเฟิร์นอย่างเงียบเชียบราวกับวิญญาณ การก้าวเดินของเธอนุ่มนวลจนใบไม้แห้งใต้เท้าแทบไม่มีเสียงแตกสลาย เธอปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นไทรยักษ์เพื่อมองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง และสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้หัวใจของเธอเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำค้างยามเช้า
ที่ชายป่าซึ่งเคยเป็นเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้ถูกรุกรานด้วยค่ายพักแรมชั่วคราวที่ดูแปลกตา กลุ่มคนในชุดเครื่องหนังหนาและเกราะโลหะวาววับกำลังล้อมรอบเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายแมงมุมเหล็ก มันกำลังขุดเจาะลงไปในชั้นดินอย่างบ้าคลั่ง ควันสีเทาหม่นพวยพุ่งออกจากปล่องไฟของมัน กลิ่นไหม้ของน้ำมันและโลหะรบกวนกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าจนหมดสิ้น
“ขุดลงไปอีก! ยิ่งลึกเท่าไหร่ ยิ่งใกล้ผลึกยางไม้มากขึ้นเท่านั้น!” เสียงตะโกนสั่งการดังมาจากชายร่างสูงในชุดคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม เขายืนอยู่บนแท่นเหล็กเหนือเครื่องจักร ดวงตาที่มองผ่านกล้องเลนส์แก้วดูเย็นชาและเต็มไปด้วยความโลภ “ถ้าเราได้ผลึกนั่นมา เครื่องยนต์เวทมนตร์ของอาณาจักรจะไม่มีวันหยุดนิ่ง!”
ธารามองเห็นผลกระทบที่เกิดขึ้นทันที ต้นไม้ที่อยู่ใกล้เครื่องจักรขุดเจาะเริ่มเหี่ยวเฉา ใบสีเขียวสดกลายเป็นสีน้ำตาลไหม้ในชั่วพริบตา รากของพวกมันสั่นสะท้านด้วยความทรมาน แสงเรืองรองที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิตกำลังถูกสูบออกไปเพื่อป้อนเข้าสู่ฟันเฟืองของเครื่องจักรนั่น
เธอรู้ดีว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ ไม่ใช่แค่ต้นไม้ที่จะตาย แต่จิตวิญญาณของป่าดงพญาเย็นจะแตกสลาย และเมื่อป่าตาย มนุษย์ที่อาศัยอยู่รอบขอบป่าก็จะไม่มีที่พึ่งพิงอีกต่อไป
เธอกลับมาที่กระท่อมไม้ไผ่เล็กๆ ของเธอที่ซ่อนตัวอยู่ในเงาของหน้าผา ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว—เธอไม่สามารถสู้กับเหล็กกล้าด้วยมือเปล่าและธนูไม้ได้เพียงลำพัง พรานป่าแต่ละเผ่าในแถบนี้ต่างก็มีความขัดแย้งกันมานานนับศตวรรษ บางเผ่าเชื่อในการอยู่ร่วมกับป่าอย่างเงียบเชียบ บางเผ่าเชื่อในการใช้มนตราควบคุมป่าเพื่อล่าสัตว์ ความแตกแยกนี้เองที่เป็นช่องว่างให้ผู้บุกรุกก้าวเข้ามา
ธาราหยิบเครื่องรางที่ทำจากยางไม้ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาดู มันส่งแสงริบหรี่คล้ายกับกำลังเตือนภัย เธอต้องรวบรวมพวกเขา—พรานป่าผู้ที่ยังเหลือความเคารพต่อผืนป่า แม้จะเหลือเพียงน้อยนิดก็ตาม
ขณะที่เธอกำลังจะออกเดินทางเพื่อไปยังหมู่บ้านของเผ่าพรานเหยี่ยว เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นกว่าเสียงสัตว์ป่า ธาราชักมีดสั้นที่ทำจากกระดูกสัตว์ออกมาทันที เธอซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของพุ่มไม้หนา ใจเต้นรัวด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด
ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในแสงจันทร์ เขาไม่ได้สวมชุดพรานป่าแบบที่เธอคุ้นเคย แต่เขาสวมชุดเกราะที่ดูคล้ายกับพวกนักสำรวจเหล่านั้น ทว่ามีตราสัญลักษณ์ที่แตกต่างออกไป มันคือตราของ 'ผู้พิทักษ์ที่ถูกทอดทิ้ง' เขาดูเหนื่อยล้าและมีบาดแผลจากการต่อสู้
“พวกมันกำลังมา...” ชายคนนั้นพูดขึ้นมาลอยๆ ในความมืด ราวกับเขารู้ว่ามีคนแอบฟังอยู่ “และพวกมันไม่ได้มาแค่เพื่อขุดเจาะ แต่พวกมันมาเพื่อทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า”
ธาราขมวดคิ้ว ความหมายของคำพูดนั้นยังไม่ชัดเจนนัก แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา เขาไม่ใช่ศัตรู... แต่เขาก็ไม่ใช่พันธมิตรที่เธอวางใจได้ในทันที
ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากทางชายป่า แสงไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นบนขอบฟ้า พร้อมกับเสียงกรีดร้องของสิ่งมีชีวิตที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน—มันไม่ใช่เสียงสัตว์ แต่มันคือเสียงของป่าที่กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
ธารากระชับมีดในมือแน่น เธอรู้แล้วว่าเวลาสำหรับการเจรจาหรือการรวบรวมพรานป่าด้วยวิธีปกติอาจไม่เพียงพออีกต่อไป สงครามระหว่างธรรมชาติและจักรกลได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเธอคือหนึ่งในแนวป้องกันสุดท้ายที่เหลืออยู่
--- ธารา สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของป่าดงพญาเย็นจากการรุกรานของกลุ่มนักสำรวจที่ใช้เครื่องจักรขุดเจาะผลึกยางไม้ศักดิ์สิทธิ์ เธอตระหนักว่าต้องรวบรวมพรานป่าที่แตกแยกให้เป็นหนึ่งเดียวเพื่อต่อสู้ แต่แล้วเหตุการณ์ระเบิดที่ชายป่าก็ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว