ตอนที่ 1 — สายธารในใจ
กลิ่นดินชื้นหลังฝนพรำลอยอวลในอากาศยามเช้า พนาสูดลมหายใจลึก ร่างกายของเขาคุ้นเคยกับกลิ่นนี้ดี มันเป็นกลิ่นของบ้าน กลิ่นของลำธารที่เขาเฝ้าดูแลมาตลอดชีวิต ตั้งแต่จำความได้ เขาก็เห็นเงาสะท้อนของตัวเองจมอยู่ในน้ำใสแจ๋วของลำธารสายหลักที่ไหลผ่านหมู่บ้าน 'ธารร่ม' มาโดยตลอด วันนี้ก็เช่นกัน มือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักค่อยๆ หย่อนตะกร้าสานลงไปในลำธาร ดึงขึ้นมาพร้อมกับเศษใบไม้ กิ่งไม้เล็กๆ และตะกอนที่ลอยปะปนมาตามกระแสน้ำ เขาทำเช่นนี้ทุกวัน เป็นหน้าที่ของผู้เฝ้าสายธารที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน
“พนา! มาช่วยข้าหน่อยสิ!” เสียงแหบพร่าของลุงบุญดังมาจากปากทางเข้าหมู่บ้าน พนาเงยหน้าขึ้นมอง แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดใบไม้ใหญ่ลงมาเป็นลำ ทำให้เห็นฝุ่นละอองลอยฟุ้งในอากาศ ลุงบุญเป็นช่างสานกระดานที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน วันนี้เขากำลังจะขนไม้ไปซ่อมสะพานที่ใกล้จะผุพัง
“มาเดี๋ยวนี้ครับลุง” พนาตอบรับเสียงดัง แล้วรีบเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดที่วางอยู่ริมตลิ่ง เขาเดินเลาะไปตามทางดินที่เปียกชื้นไปหาลุงบุญ เมื่อไปถึง เขาก็พบว่าลุงบุญกำลังยกแผ่นไม้ขนาดใหญ่ขึ้นวางบนเกวียนอย่างทุลักทุเล พนาไม่รอช้า เข้าไปช่วยยกอีกแรง “โอ้โห ไม้แผ่นนี้ใหญ่จริงนะครับลุง”
“อืม มันเป็นไม้จากป่าลึกทางเหนือ สองปีแล้วกว่าจะหามาได้ หวังว่ามันจะแข็งแรงพอจะใช้ได้อีกนาน” ลุงบุญพูดพลางเช็ดเหงื่อที่ไหลอาบทั่วใบหน้า “เจ้าน่ะ ทำไมวันนี้ดูซึมๆ ปกติเห็นจะคึกคักกว่านี้”
พนาชะงักไปเล็กน้อย เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อคืน เขาฝันถึงสายน้ำที่ไหลวนเป็นเกลียวสีฟ้าอ่อนเรืองรอง แทนที่จะเป็นสีใสเหมือนปกติ มันมีเสียงกระซิบแผ่วเบาที่เขาฟังไม่ออก แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด พอตื่นขึ้นมา อาการปวดตุบๆ ที่ขมับก็ยังคงอยู่ จางๆ แต่รู้สึกได้
“เปล่าครับลุง แค่นอนไม่ค่อยหลับนิดหน่อย” พนาตอบ พลางช่วยจัดแผ่นไม้ให้เข้าที่ “เมื่อคืนฝนตกหนักมากเลยนะครับ ลำธารดูแรงขึ้นผิดปกติ”
“ใช่ๆ น้ำขึ้นสูงจริงๆ” ลุงบุญพยักหน้าเห็นด้วย “ดีแล้วที่เจ้าดูแลความสะอาดอยู่เสมอ ไม่งั้นน้ำอาจจะท่วมได้”
หลังจากช่วยลุงบุญขนไม้เสร็จ พนาก็กลับมาที่ลำธารอีกครั้ง เขานั่งลงบนก้อนหินริมตลิ่ง จ้องมองผิวน้ำที่สะท้อนท้องฟ้าสีคราม มีเมฆขาวลอยเอื่อยๆ เขารู้สึกได้ถึงความเย็นที่แผ่ซ่านจากผิวน้ำ ไม่ใช่แค่ความเย็นธรรมดา แต่มันมีความรู้สึกราวกับมีกระแสบางอย่างไหลเวียนอยู่ภายใน เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มันทั้งสงบและทรงพลังในเวลาเดียวกัน
พลัน! สิ่งผิดปกติก็เกิดขึ้น แผ่นหินที่รองนั่งอยู่ใต้ตัวเขาสั่นสะเทือนเล็กน้อย ตามมาด้วยเสียงครืนๆ ดังมาจากใต้น้ำ พนาผงะลุกขึ้นยืน มองไปยังต้นกำเนิดของเสียง เขาเห็นน้ำในลำธารเริ่มปั่นป่วนเป็นวงกว้าง สีน้ำใสเริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนเรืองรองอย่างที่เขาเห็นในความฝัน! ไม่ใช่แค่เรืองรอง แต่มันเปล่งประกายราวกับมีอัญมณีหลายพันเม็ดถูกซ่อนอยู่ใต้น้ำ
“อะไรกันนี่!” พนาอุทานเสียงหลง เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ตลอดชีวิตที่เขาเฝ้าดูแลลำธารแห่งนี้ มันไม่เคยแสดงท่าทีประหลาดเช่นนี้เลย ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความอยากรู้อยากเห็นก็มีมากกว่า เขาค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปสัมผัสผิวน้ำที่กำลังเรืองรอง
ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับน้ำกระแสที่แผ่ซ่านจากลำธารก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาผ่านทางปลายนิ้ว! มันไม่ใช่ความเย็น แต่เป็นความอบอุ่นที่แผ่กระจายไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ตามมาด้วยภาพนิมิตที่ฉายวาบเข้ามาในหัว เป็นภาพของบรรพบุรุษในชุดโบราณกำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางสายน้ำสีฟ้า ภาพของสัญลักษณ์โบราณที่สลักอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ และเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนขึ้นกว่าเดิม…
“สายเลือด…แห่งผู้เฝ้า…อาคม…ตื่นขึ้น…”
ภาพนั้นเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความรู้สึกที่ร้อนผ่าวในตัว และผิวน้ำที่กลับมาเป็นสีใสเหมือนเดิม เหลือเพียงลมหายใจหอบถี่ของพนาที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัว เขาถอยหลังกรูดจนกระทั่งแผ่นหลังชนกับต้นไม้ใหญ่ “ไม่จริง…นี่มันเรื่องอะไรกัน…”
เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงภายในตัวเขา พลังงานบางอย่างที่เคยหลับใหล บัดนี้ได้ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว และมันเชื่อมโยงกับสายธารที่เขาดูแลมาตลอดชีวิต ความสงสัย ความกลัว และความตื่นเต้นปะปนกันไปหมด เขาเหลือบมองลำธารอีกครั้ง คราวนี้มันดูเหมือนไม่ใช่แค่ลำธารธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือแหล่งพลังงานลึกลับที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหน้าเขามาตลอด… พลังที่อาจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดกาล
--- พนา ผู้เฝ้าสายธาร พบเหตุการณ์ประหลาดที่ทำให้น้ำในลำธารเรืองรองและสัมผัสได้ถึงพลังงานลึกลับ พลังที่แฝงเร้นในสายเลือดของเขาถูกปลุกขึ้นมา พร้อมกับนิมิตโบราณและความรู้สึกเปลี่ยนแปลงภายใน