ตอนที่ 58 — แสงสีทองในความมืดมิดและพันธสัญญาแห่งวารี
แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากผิวหนังของริน มันไม่ใช่แสงที่นุ่มนวลเหมือนรุ่งอรุณในตลาดน้ำ แต่มันคือแสงที่แผดเผาและรุนแรงราวกับสายฟ้าที่ถูกกักขังไว้ใต้ผิวน้ำ แสงนั้นพุ่งทะลวงผ่านร่างน้ำปริศนาที่เคยมีรูปลักษณ์คล้ายปู่เถาว์จนร่างนั้นสลายกลายเป็นฟองอากาศสีหม่น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวในสุสานแห่งกระแสธาร
รินหอบหายใจถี่ ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของน้ำลึก แต่เพราะความรู้สึกแปลกแยกที่กำลังกัดกินลึกลงไปในมวลกระดูก รอยสักบนแขนและลำคอไม่ได้เป็นเพียงเส้นหมึกสีดำอีกต่อไป แต่มันกำลังเต้นตุบตามจังหวะหัวใจ แสงสีทองที่เพิ่งสงบลงทิ้งร่องรอยเป็นเส้นสายสีทองจางๆ แทรกซึมอยู่ในลวดลายเดิม ราวกับทองคำเหลวที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด
“ริน...” เสียงของชายปริศนาเรียกเธอ เขาขยับกายเข้ามาใกล้ แสงสลัวจากพืชเรืองแสงใต้น้ำสะท้อนให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง “แสงนั่น... มันไม่ใช่พลังของวิถีแห่งทางน้ำธรรมดา มันคือ... พลังแห่งการสรรสร้าง”
“สรรสร้างงั้นเหรอ?” รินเค้นเสียงถาม ความรู้สึกเหมือนมีน้ำไหลวนอยู่ในปอดทำให้เธอพูดลำบาก “แต่มันรู้สึกเหมือนฉันกำลังถูกแผดเผามากกว่า ชายหน้ากาก... สิ่งที่ฉันเห็นเมื่อครู่... มันไม่ใช่ปู่ แต่มันคืออะไรบางอย่างที่พยายามจะใช้ชื่อของท่านเพื่อดึงฉันลงไป”
ชายปริศนาไม่ตอบในทันที เขาจ้องมองรอยสักสีทองที่เริ่มขยับเขยื้อนคล้ายสิ่งมีชีวิตบนผิวหนังของเธอ “ปู่ของเธออาจจะไม่ได้ทิ้งแค่แผนที่ไว้ให้ แต่เขาอาจจะทิ้ง 'คำเตือน' ที่เธอต้องเป็นคนแบกรับเอง พลังสีทองนั่นคือสิ่งที่ขัดแย้งกับความมืดมิดของสุสานแห่งนี้ มันคือแสงสว่างที่ไม่มีที่อยู่อาศัย”
รินพยายามยันตัวขึ้นจากพื้นทรายใต้บาดาล ความรู้สึกหนักอึ้งที่ไหล่ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นทุกขณะ เธอสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่เธอขยับตัว กระแสน้ำรอบข้างจะตอบสนองอย่างรุนแรง ไม่ใช่การไหลตามธรรมชาติ แต่เป็นการไหลที่พยายามจะ 'หมอบกราบ' ต่อเธอ ราวกับว่าน้ำในที่แห่งนี้จำแนกได้ว่าเธอคืออะไร
“เราต้องไปจากที่นี่” รินกล่าว ตัดสินใจด้วยสัญชาตญาณนักเดินเรือที่สั่งสมมาตั้งแต่เด็ก แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “ถ้าแสงนี้ดึงดูดสิ่งอื่นเข้ามามากกว่าเดิม เราจะไม่มีโอกาสได้หนีเลย”
แต่คำพูดของเธอยังไม่ทันขาดคำ ความสั่นสะเทือนมหาศาลก็แผ่ซ่านมาจากใต้พื้นทราย มันไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่เป็นจังหวะการเต้นของหัวใจขนาดมหึมาที่ดังมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของสุสานแห่งกระแสธาร แสงสีทองบนตัวรินเริ่มสั่นระริก ตอบสนองต่อแรงสั่นสะเทือนนั้นราวกับเป็นเสียงเรียกจากบรรพบุรุษ
“มันตื่นขึ้นแล้ว...” ชายปริศนากระซิบ เสียงของเขาเคร่งเครียดกว่าครั้งไหนๆ เขาคว้าข้อมือของรินไว้ “รอยสักของเธอไม่ใช่แค่กุญแจ แต่มันคือเข็มทิศที่กำลังชี้ไปยังสิ่งที่กำลังจะตื่นขึ้นมาทำลายทุกอย่าง”
ทันใดนั้น เงาดำขนาดใหญ่พุ่งผ่านเหนือศีรษะของพวกเขาไป มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตใต้น้ำธรรมดา แต่มันคือกลุ่มก้อนของความว่างเปล่าที่เคลื่อนที่ได้ รอยแยกของมิติที่เคยปิดลงไปแล้วดูเหมือนจะเริ่มปริออกอีกครั้งในจุดที่ไกลออกไป แสงสีทองบนผิวของรินพุ่งวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้แผ่ออกมาเพื่อป้องกัน แต่มันกำลัง 'ดึงดูด' สิ่งที่อยู่ในความมืดให้พุ่งตรงมาที่เธอ
“วิ่ง!” ชายปริศนาตะโกน เขาไม่ได้พาเธอหนีออกจากอันตราย แต่เขากำลังพาเธอวิ่งเข้าสู่ใจกลางของความโกลาหล
รินใช้พลังวิถีแห่งทางน้ำ สร้างกระแสน้ำวนขนาดเล็กใต้เท้าเพื่อช่วยในการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มถูกกลืนกินด้วยเงาทมิฬ เธอรู้สึกได้ว่าตัวตนของเธอกำลังเลือนลางลง ทุกครั้งที่ใช้พลัง ความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นดินหลังฝนตกในหมู่บ้านเรือนแพ หรือรสชาติของปลาเผาที่อาส้มเคยทำ ดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบและไร้ความรู้สึกของมหาสมุทร
“ฉันกำลังจะหายไป...” รินคิดในใจด้วยความตระหนกขณะที่กระแสน้ำมหาศาลเริ่มบีบคั้นรอบตัว “ฉันไม่ใช่ริน นักเดินเรือจากเดลต้าอีกต่อไปแล้วใช่ไหม?”
แสงสีทองจากรอยสักสว่างวาบขึ้นเป็นทางยาว ราวกับจะบอกเธอว่าทางรอดเดียวคือการก้าวเข้าไปในความมืดนั้นให้ลึกที่สุด ชายปริศนาที่วิ่งเคียงข้างเธอเริ่มดูเหมือนจะเลือนลางลงในสายตาของเธอ ร่างกายของเขาดูเหมือนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของกระแสน้ำที่หมุนวน
“อย่าหยุด!” เสียงของเขาดังก้องอยู่ในหัวของเธอมากกว่าที่หูจะได้ยิน “จงยอมรับมัน ริน! ยอมรับว่าเธอคือทางน้ำ และทางน้ำไม่มีวันตาย!”
เบื้องหน้าของพวกเขา รอยแยกมิติขนาดใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นวิหารที่ดูเหมือนจะสร้างขึ้นจากกระดูกของสิ่งมีชีวิตโบราณและคริสตัลสีดำที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับรอยสักของเธอ ที่นั่น... ท่ามกลางแสงสีทองที่สู้กับความมืดมิด รินเห็นร่างหนึ่งยืนรออยู่ ร่างที่ดูคล้ายกับปู่เถาว์ แต่ดวงตาของร่างนั้นกลับเป็นสีทองเจิดจ้าเหมือนกับรอยสักของเธอ
รินหยุดชะงัก ความกลัวและความหวังตีรวนกันอยู่ในอก เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือความจริง หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่รอยสักสร้างขึ้นเพื่อล่อลวงเธอไปสู่จุดจบกันแน่
--- รินค้นพบว่าพลังสีทองจากรอยสักของเธอมีความสามารถในการสรรสร้างและตอบสนองต่อสิ่งบรรพกาล ซึ่งนำพาเธอและชายปริศนาเข้าสู่ใจกลางความโกลาหลในสุสานแห่งกระแสธารเพื่อเผชิญหน้ากับปริศนาใหม่ที่อาจเป็นตัวตนที่แท้จริงของปู่เถาว์