ตอนที่ 30 — การเปิดประตูคลองคำสาป
“คามิน! ประคองหัวเรือไว้ อย่าให้กระแสน้ำตวัดท้ายจนเสียหลัก!” รินตะโกนก้องแข่งกับเสียงน้ำที่ซัดสาดเข้าหาไม้กระดานเรือมัจฉานุ มือของเธอเกาะขอบเรือจนข้อนิ้วขาวโพลน กลิ่นโคลนตมและคราบน้ำมันจากเขื่อนที่นายหัวเดชาสร้างโชยเข้าจมูกจนชวนคลื่นไส้
เรือมัจฉานุพุ่งทะลุผ่านแนวกั้นโคลนที่ดูเหมือนกำแพงธรรมชาติ แต่มันกลับเป็นเพียงหน้ากากที่ปิดบังความลับของผืนน้ำเอาไว้ ทันทีที่เรือพ้นเขตโคลนตม เสียงหวีดหวิวของกระแสน้ำก็เปลี่ยนไป จากเสียงซัดสาดหนักหน่วงกลายเป็นเสียงไหลผ่านของสายน้ำที่นิ่งสงบและใสกระจ่างจนเห็นกรวดทรายที่ก้นคลอง “ทางนี้ริน... น้ำนิ่งผิดปกติ” คามินตอบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังคงความนิ่งไว้ได้ เขาขยับคันบังคับเฟืองไม้ที่ทำจากไม้สักทองอย่างระมัดระวัง นิ้วมือที่เปื้อนคราบจาระบีพยายามปรับสมดุลของใบพัดใต้ลำเรือ “ดูนั่นสิ คลองคำสาป... มันไม่ได้มืดมนเหมือนที่พวกหมอผีริมน้ำเล่าขานเลยสักนิด”
รินกวาดสายตามองไปรอบกาย คลองคำสาปไม่ใช่ร่องน้ำแคบๆ ที่น่ากลัว แต่มันคือทางน้ำขนาดใหญ่ที่ขนาบข้างด้วยต้นโกงกางยักษ์ที่ดูราวกับทหารเฝ้ายาม แต่นี่ไม่ใช่เวลามานั่งชมความงาม “เราต้องรีบผ่านไปก่อนที่พวกสอดแนมของนายหัวจะตามมา” รินสั่งการพลางหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าของเถาว์ขึ้นมาดู เธอเปิดไปยังหน้าที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ทว่ามั่นคง “เถาว์เคยบอกไว้ว่า... คลองนี้คือลมหายใจของเดลต้า อย่าพยายามฝืนมัน แต่จงใช้มันเป็นทางผ่าน”
แต่ความจริงกลับไม่ราบรื่นอย่างที่คิด ทันทีที่เรือมัจฉานุเคลื่อนเข้าสู่กึ่งกลางคลอง แรงสั่นสะเทือนใต้ลำเรือก็ทำให้รินต้องกระโดดหลบกรงเหล็กที่ยื่นออกมา “คามิน! ระดับน้ำมันเปลี่ยน! ทำไมน้ำมันลดฮวบแบบนี้!” รินตะโกนเมื่อเห็นระดับน้ำที่เคยอยู่ระดับสายตา ลดลงไปจนเกือบถึงกราบเรือภายในไม่กี่วินาที
“มันไม่ใช่แค่ระดับน้ำลด ริน!” คามินตะโกนตอบ ใบหน้าเขาเคร่งเครียดขณะจ้องมองเกจวัดระดับน้ำที่ติดตั้งไว้กับกลไกเรือ “แรงดันน้ำจากเขื่อนที่นายหัวเดชาสร้างกำลังสูบน้ำออกจากคลองนี้เพื่อไปเติมในอ่างเก็บน้ำหลักของเขา เขากำลังดูดลมหายใจของคลองคำสาปไปใช้!”
เรือมัจฉานุเริ่มเอียงวูบ กระแสน้ำที่เคยนิ่งกลับกลายเป็นกระแสน้ำไหลเชี่ยวที่พยายามดึงเอาทุกอย่างลงสู่ก้นบึ้ง รินรีบคว้าเชือกเส้นหนาไว้แน่น “ถ้าเราหยุดตอนนี้ สินค้าล็อตใหญ่ที่พวกพ่อค้าต่างถิ่นจ้างเรามาจะจมหายไปหมด และวิถีเรือแพของเราจะถูกทำลายด้วย!”
“ริน! ดูนั่น!” คามินชี้ไปที่ผนังคลองซึ่งเริ่มมีรอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น “น้ำที่ถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว กำลังทำให้แรงดันดินใต้คลองคำสาปเสียสมดุล ถ้าเรายังฝืนส่งสินค้าผ่านไปในขณะที่ระดับน้ำผันผวนแบบนี้ คลองนี้จะพังลงมา!”
รินกัดฟันกรอด เธอเห็นเงาร่างของเรือตรวจการณ์ของกลุ่มทุนนายหัวเดชาอยู่ไกลๆ ที่ปากทางเข้า “เราต้องเปิดวาล์วระบายน้ำสำรองที่เถาว์เคยบันทึกไว้! คามิน ถ้าเราไม่ทำให้น้ำมันกลับมานิ่ง เราจะไม่ได้แค่เสียสินค้า แต่ทั้งเดลต้าจะถล่มลงมาเพราะดินทรุด!”
“แต่วาล์วนั่นมันอยู่ใต้ซากไม้เก่าใต้คลอง! เราต้องจอดเรือลงไป!” คามินแย้ง “มันเสี่ยงเกินไปที่จะเอาเรือมัจฉานุไปจอดในที่ที่น้ำกำลังไหลเชี่ยวแบบนี้!”
“ไม่มีทางเลือกแล้วคามิน! ถ้าคลองคำสาปพัง นายหัวเดชาก็จะไม่มีทางน้ำที่มั่นคงในการผูกขาดการค้า และคนทั้งเดลต้าจะตายเพราะน้ำล้นเข้าท่วมเรือนแพตอนน้ำหลากจากการที่ระบบระบายน้ำหลักพัง!” รินตัดสินใจเด็ดขาด “จอดเรือ! แล้วเตรียมกลไกตะขอเกี่ยว!”
ในขณะที่เรือกำลังเคลื่อนเข้าใกล้จุดวิกฤต เสียงเครื่องยนต์เรือตรวจการณ์ของนายหัวเดชาก็ดังใกล้เข้ามา รินเห็นแสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องมาจากทางด้านหลัง “พวกเขามาแล้ว!” คามินบอกพลางเร่งมือปรับเฟืองไม้เพื่อเตรียมการจอด
รินกระโดดลงจากกราบเรือไปยังแท่นไม้ที่ยื่นออกมาจากผนังคลองที่ดูไม่มั่นคง เธอใช้ตะขอเหล็กเกี่ยวเข้ากับกลไกวาล์วที่จมอยู่ใต้ผิวน้ำขุ่นคลัก “ช่วยฉันด้วย คามิน! หมุนคันโยกแรงๆ!” รินตะโกนสั่งผ่านเสียงน้ำที่คำราม
คามินรีบโยงเชือกจากเรือมาที่แท่นไม้ เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงคันโยกไม้ที่เชื่อมต่อกับวาล์วใต้ดิน “มันหนักมากริน! กลไกมันติดขัด!”
“ใช้แรงเหวี่ยงจากกระแสน้ำสิ! อย่าต้านมัน แต่จงใช้มัน!” รินนึกถึงคำสอนในบันทึกของเถาว์ เธอออกแรงดึงตะขอสุดกำลัง ในวินาทีที่เรือตรวจการณ์ของนายหัวเดชามาถึงปากคลองและส่งสัญญาณให้หยุดเรือมัจฉานุ เสียง ‘กึก’ ของกลไกวาล์วที่ถูกปลดล็อกก็ดังสนั่น
ทันใดนั้น น้ำมหาศาลที่ถูกกักไว้หลังเขื่อนของนายหัวเดชาก็ถูกระบายกลับเข้าสู่คลองคำสาปอย่างรุนแรง แรงดันน้ำที่กลับมาทำให้เรือมัจฉานุพุ่งทะยานไปข้างหน้าเหมือนถูกดีดด้วยสปริง คลื่นยักษ์ซัดเข้าหาเรือตรวจการณ์ของนายหัวเดชาจนเสียหลัก รินมองเห็นใบหน้าของคนบนเรือตรวจการณ์ที่ตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าน้ำที่พวกเขากำลังควบคุม กำลังจะกลายเป็นน้ำหลากที่ทำลายเขื่อนของพวกเขาเอง
“หยุดเรือเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนจากโทรโข่งของนายหัวเดชาดังมาตามลม แต่คราวนี้ไม่ใช่คำสั่งให้จับ แต่เป็นคำสั่งให้เจรจา “พวกคุณกำลังจะทำลายระบบทั้งหมด!”
รินยืนหยัดอยู่บนหัวเรือที่เริ่มทรงตัวได้อีกครั้ง เธอจ้องมองไปยังเรือตรวจการณ์ที่ถอยร่นออกไป “เราไม่ได้ทำลาย แต่เรากำลังคืนสมดุล! ถ้าพวกคุณยังไม่หยุดสูบน้ำจากคลองนี้ คลองคำสาปจะกลายเป็นคลองระเบิดที่ซัดเขื่อนของพวกคุณให้หายไปในพริบตา!”
คามินหอบหายใจแรง “ริน... พวกเขาหยุดเรือแล้ว เขาส่งสัญญาณให้เราขึ้นไปคุย”
รินไม่ลดละความระแวง เธอมองไปที่สินค้าที่ยังคงปลอดภัยอยู่ในห้องใต้ท้องเรือ และมองไปที่คลองที่เริ่มกลับมานิ่งสงบอีกครั้ง “เตรียมตัวเจรจา คามิน เราไม่ได้มาเพื่อขอร้อง แต่เรามาเพื่อยื่นข้อเสนอว่าวิถีเรือแพต้องอยู่รอดไปพร้อมกับเส้นทางน้ำนี้”
ท่ามกลางสายน้ำที่เริ่มไหลเอื่อยอย่างเป็นระเบียบ เรือตรวจการณ์ของกลุ่มทุนนายหัวเดชาค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาประชิดเรือมัจฉานุ พร้อมกับสัญญาณธงสีขาวที่บ่งบอกถึงการยอมรับการเจรจา
--- รินและคามินสามารถเปิดวาล์วระบายน้ำในคลองคำสาปเพื่อกู้คืนสมดุลน้ำที่ถูกนายหัวเดชาสูบไปใช้ จนทำให้กลุ่มทุนต้องยอมยุติการสร้างเขื่อนและหันมาเจรจาเพื่อป้องกันความล่มสลายของระบบน้ำในเดลต้า