ตอนที่ 153 — รางน้ำแห่งชีวิต
คามินถอนหายใจยาว พลางใช้มือปาดเหงื่อที่ไหลลงมาปะปนกับฝุ่นละอองจนเปียกชื้นไปทั่วหน้า แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมาอย่างไม่ปรานีบนดาดฟ้าเรือ 'พายุคลั่ง' บดบังเงาของเขาให้ทอดขนานไปกับพื้นไม้ที่แห้งผาก ลำคลองเบื้องล่างที่เคยเป็นแหล่งน้ำหล่อเลี้ยงชีวิต บัดนี้กลับดูขุ่นมัวและแห้งแล้งจนน่าใจหาย ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าของเขาขณะที่สายตาจับจ้องไปยังโครงสร้างที่กำลังก่อร่างขึ้นตรงหน้า มันคือระบบผลิตน้ำดื่มบรรจุขวด ที่เขาตั้งใจจะสร้างขึ้นเพื่อเป็นเสบียงสำคัญยามจำเป็น
“ยังไงก็ต้องเสร็จวันนี้ให้ได้” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจากการขาดน้ำและความเหนื่อยล้า “รินกำลังเสี่ยงชีวิตอยู่ที่คลองคำสาป ถ้าเราไม่มีน้ำจืดพอใช้ยามฉุกเฉิน…” ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพของรินที่กำลังเผชิญหน้ากับอันตราย ปะทะกับภาพของกองเรือปริศนาที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ยิ่งเพิ่มแรงกดดันให้เขาต้องเร่งมือ
เขาหยิบแผ่นไม้ที่แกะสลักลวดลายเป็นร่องน้ำเล็กๆ ขึ้นมาพิจารณา ร่องน้ำเหล่านั้นถูกออกแบบมาเลียนแบบโครงสร้างใบของพืชบางชนิดที่เขาเคยเห็นในป่าโกงก่าริมน้ำ มันจะช่วยนำพาน้ำฝนที่รวบรวมไว้ให้ไหลผ่านชั้นกรองได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด “ไอเดียของเถาว์นี่สุดยอดจริงๆ” เขากล่าว พลางนึกถึงบันทึกเก่าแก่ที่เขาค้นพบในหีบไม้ใต้ท้องเรือ ตัวอักษรโบราณที่สลักอย่างบรรจงให้คำแนะนำในการเลียนแบบกลไกธรรมชาติเพื่อการดำรงชีวิต “ธรรมชาติไม่เคยผิดพลาด”
คามินวางแผ่นไม้ลงอย่างเบามือ แล้วหยิบเอาทรายที่ผ่านการล้างสะอาดและกรวดแม่น้ำขนาดเล็กมาเติมลงในช่องกรอง เขาตั้งใจจะใช้ชั้นกรวดและทรายนี้เป็นด่านแรกในการขจัดตะกอนขนาดใหญ่ ก่อนที่จะปล่อยน้ำให้ไหลผ่านชั้นถ่านไม้ที่เตรียมไว้ ซึ่งจะช่วยดูดซับกลิ่นและสารเจือปนต่างๆ “ต้องให้แน่ใจว่าทุกอย่างสะอาดบริสุทธิ์ที่สุด” เขาพูด พลางตรวจสอบความแน่นหนาของข้อต่อไม้ทุกจุดที่เขาประกอบขึ้น
เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้คามินหันไปมอง “ริน! กลับมาแล้วเหรอ?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความโล่งใจเล็กน้อย รินก้าวเข้ามาพร้อมกับถุงผ้าใบที่สะพายไหล่ แสงสลัวจากแมลงเรืองแสงที่เธอจับใส่ไว้ในโถแก้วเล็กๆ ส่องประกายวิบวับ
“เกือบจะแย่แล้วค่ะ” รินตอบ เสียงหอบเหนื่อยของเธอยังคงบ่งบอกถึงความตึงเครียด “แต่ก็พอมีข่าวดี” เธอยื่นโถแก้วที่มีแมลงเรืองแสงให้คามินดู “นี่คือสิ่งที่ฉันเจอ มันช่วยผสมเกสรดอกไม้ในคลองคำสาปได้”
คามินรับโถแก้วมาพิจารณา เขาเห็นแมลงตัวเล็กๆ ที่มีปีกบางโปร่งแสงกำลังกระพริบแสงสีเขียวอ่อนเป็นจังหวะ “น่าทึ่งจริงๆ” เขากล่าว “คุณสมบัติของมัน… มันเหมือนกับสิ่งที่เถาว์เคยพูดถึงในบันทึก… การพึ่งพาอาศัยกันของทุกชีวิต”
“ใช่ค่ะ” รินพยักหน้า “แต่ปัญหาใหญ่ยังอยู่ค่ะ นายหัวเดชา… เขาไม่ยอมหยุด” ดวงตาของเธอฉายแววห่วงใย “กองเรือของเขา… พวกนั้นไม่ได้มาแค่จะปิดคลอง แต่มันดูเหมือนจะมาเพื่อ… ยึดครอง”
คามินปล่อยลมหายใจออกช้าๆ เขาเข้าใจดีว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายลง “ฉันกำลังจะทดสอบระบบผลิตน้ำดื่มขวดให้เสร็จ” เขาบอกริน “เราต้องเตรียมพร้อมให้ดีที่สุด”
เขากลับมาทำงานต่อ มือของเขารวดเร็วและแม่นยำ รางน้ำไม้ถูกติดตั้งเข้ากับโครงสร้างหลัก ระบบท่อเชื่อมต่อถูกต่อเข้ากับถังพักน้ำที่ทำจากไม้เนื้อดี บุผนึกอย่างแน่นหนาด้วยชันจากยางไม้
“คุณแน่ใจนะคามินว่าระบบนี้จะทำงานได้จริง” รินถาม พลางมองไปยังชุดท่อและรางที่ดูซับซ้อน “เรามีเวลาไม่มากแล้วนะ”
“ฉันใช้หลักการของธรรมชาติมาออกแบบ” คามินตอบอย่างมั่นใจ “แรงโน้มถ่วง, การไหลของน้ำ, การกรองตามธรรมชาติ… มันต้องใช้ได้” เขาหยิบเอาขวดแก้วเปล่าที่ล้างสะอาดมาวางเรียงกันใต้ช่องจ่ายน้ำ
เขาค่อยๆ เปิดวาล์วน้ำเล็กน้อย น้ำฝนที่รวบรวมไว้เริ่มไหลผ่านชั้นกรอง เสียงน้ำหยดติ๋งๆ ดังเป็นจังหวะ คามินเฝ้ามองอย่างใจจดใจจ่อ น้ำสีใสค่อยๆ ไหลลงสู่ขวดแก้วทีละขวด
“ดูเหมือนจะสำเร็จนะ” รินกล่าว เสียงของเธอเบาลงเล็กน้อย แต่ยังคงมีความกังวลเจืออยู่
“ยัง” คามินตอบ “เราต้องทดสอบปริมาณและความสะอาดก่อน” เขาหยิบขวดแรกขึ้นมา จ้องมองผ่านแสงที่ส่องเข้ามา เขาเห็นความใสของน้ำที่ไม่มีตะกอนใดๆ ปะปน
“ลองชิมดูสิ” รินแนะนำ
คามินลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยกขวดขึ้นจรดริมฝีปาก เขาจิบน้ำอย่างระมัดระวัง รสชาติ… สะอาด บริสุทธิ์ ราวกับน้ำจากธารน้ำแข็งที่บริสุทธิ์ที่สุด “มัน… ใช้ได้” เขากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจ
“เยี่ยมเลย!” รินอุทาน “อย่างน้อยเราก็มีน้ำดื่มที่ปลอดภัยแล้ว”
แต่แล้ว สายตาของคามินก็พลันเหลือบไปเห็นเงาขนาดใหญ่ทอดผ่านผืนน้ำเบื้องล่าง เรือลำใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็นกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ “ริน… ดูนั่นสิ” เขาชี้ไปยังผิวน้ำ
เรือของนายหัวเดชา… มันมาเร็วกว่าที่คาดไว้มาก และคราวนี้ไม่ได้มาเพียงลำเดียว แต่มาพร้อมกับเรือรบอีกหลายลำที่ติดธงประจำตระกูลของเขาเอง ระหว่างที่พวกเขาจ้องมองไปยังเงาเหล่านั้น เสียงคำรามของเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นจากด้านหลังเรือ 'พายุคลั่ง' พร้อมกับกลุ่มควันสีดำทะมึนที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
“เครื่องยนต์ใหม่!” คามินอุทาน “ริน! ไปเตรียมพร้อมระบบไฟฟ้า! ฉันจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น!” เขาผละออกจากระบบผลิตน้ำดื่มที่เพิ่งเสร็จสิ้น วิ่งไปยังกราบเรือเพื่อมองหากองเรือปริศนาที่ปรากฏขึ้นจากที่ใดก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คือพวกมันกำลังมุ่งหน้าเข้ามาประชิด… และไม่ได้มาเพื่อเจรจา
“ระบบผลิตน้ำดื่มขวดพร้อมใช้งานแล้ว!” เสียงของรินตะโกนกลับมา ขณะที่เสียงเครื่องยนต์ใหม่ก็เริ่มคำรามอย่างทรงพลัง “แต่ดูเหมือนเราจะได้ใช้มันเร็วกว่าที่คิด!”
คามินมองไปยังแม่น้ำที่บัดนี้เต็มไปด้วยเงาของเรือรบที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา ปะทะกับแสงสีเขียวอ่อนที่ส่องประกายจากแมลงในโถแก้วของรินที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ระบบผลิตน้ำดื่มขวดที่เพิ่งเสร็จสิ้น… ดูเหมือนทุกสิ่งกำลังจะถูกทดสอบอย่างหนักหน่วง ในศึกครั้งนี้
--- คามินสร้างระบบผลิตน้ำดื่มบรรจุขวดสำเร็จ โดยใช้หลักการธรรมชาติในการออกแบบ ขณะเดียวกันรินนำแมลงเรืองแสงที่พบมาให้คามินดู ซึ่งมีความสามารถในการช่วยผสมเกสรดอกไม้ในคลองคำสาป ทว่าเมื่อระบบผลิตน้ำดื่มพร้อมใช้งาน เรือรบของนายหัวเดชาก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกองเรือปริศนา ทำให้คามินต้องเร่งเตรียมระบบไฟฟ้าใหม่เพื่อรับมือกับการโจมตีที่กำลังจะมาถึง