ตอนที่ 144 — คามินปรับเครื่องมือโบราณ
กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าและน้ำเค็มลอยปะปนในอากาศ ยามค่ำคืนบนท่าเทียบเรือที่แออัดที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ คามินก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่บนดาดฟ้าเรือรบที่กำลังจะถูกส่งออกไปรบ แสงจากตะเกียงน้ำมันกะพริบสะท้อนกับเหล็กขัดมันที่เขาค่อยๆ ขัดเงา นิ้วมือใหญ่หยาบกร้านของเขาเคลื่อนไหวอย่างชำนาญ บ่งบอกถึงประสบการณ์ที่สั่งสมมานานนับปี เขากำลังติดตั้งชิ้นส่วนกลไกที่ซับซ้อนลงบนแกนหมุนหลักของเรือ เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับการกระเพื่อมของน้ำใต้ท้องเรือ
“หมอนี่น่ะ… ตรงนี้มันต้องขัดให้น้อยหน่อยสิ” คามินพึมพำกับตัวเอง เขาสังเกตเห็นรอยสึกที่ผิดปกติบนฟันเฟืองบางตัว “แรงเสียดทานมันจะมากไป ถ้าเป็นแบบนี้… เฮ้อ” เขาถอนหายใจแผ่วเบา การปรับแต่งกลไกเรือรบให้สมบูรณ์แบบไม่ใช่เรื่องง่ายดาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเรือลำนี้ ที่ถูกดัดแปลงมาจากเรือขนสินค้าเก่าให้กลายเป็นอาวุธสงคราม
“ทำไมต้องเป็นเรือลำนี้ด้วยนะ” เขาคิดในใจ “มีเรือลำอื่นอีกตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นลำที่… ดูจะมีความลับซ่อนอยู่ใต้ท้องเรือขนาดนี้” ความคิดของเขากลับไปที่รอยสัญลักษณ์โบราณที่เขาเคยเห็นบนโครงสร้างเรือบางส่วนเมื่อครั้งที่มาสำรวจก่อนหน้านี้ สัญลักษณ์ที่ดูคล้ายกับที่รินเคยเล่าให้ฟัง แต่ก็ไม่แน่ใจนัก
“นายหัวเดชา… แกต้องการอะไรกันแน่” คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของคามินตลอดหลายวันที่ผ่านมา ข้อมูลที่ได้จากรินบ่งบอกถึงแผนการร้ายบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเส้นทางน้ำสายหลัก แต่รายละเอียดเกี่ยวกับอาวุธพิเศษที่รินอ้างว่ามีนั้น คามินก็ยังไม่เข้าใจดีนัก
“ต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ๆ” เขามองไปยังกล่องไม้ที่วางอยู่ข้างๆ เขา ในนั้นคือสิ่งของที่รินนำมาให้เมื่อตอนบ่าย “เครื่องมือโบราณ… หน้าตาประหลาดสิ้นดี” มันเป็นแท่งโลหะสีดำสนิท ขดเป็นเกลียวอย่างซับซ้อน มีร่องเล็กๆ เต็มไปหมด ดูเหมือนจะเป็นส่วนประกอบของอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านี้
“รินบอกว่ามันคือ ‘กุญแจเปิดแรงดัน’ ” คามินหยิบแท่งโลหะขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง “บอกว่ามันสามารถปลดปล่อยพลังงานที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้น้ำได้… พลังงานที่สามารถบดขยี้แท่งเหล็กของนายหัวเดชาได้” เขาพยายามนึกภาพตามคำบอกเล่าของริน มันฟังดูเหมือนเรื่องเล่าปรัมปรามากกว่าจะเป็นความจริง
“แต่รินก็ไม่เคยโกหก” ความมั่นใจในตัวรินหล่อเลี้ยงความมุ่งมั่นของเขา “ถ้าเธอว่ามันทำได้ มันก็ต้องทำได้” เขาหยิบชะแลงเหล็กอันใหญ่ขึ้นมา ค่อยๆ ใช้มันงัดแงะข้อต่อบางส่วนของแท่งโลหะ “มันไม่เหมือนกลไกทั่วไปที่ฉันเคยเห็น… ดูเหมือนมันจะถูกออกแบบมาให้ทำงานร่วมกับ… แรงดันน้ำใต้ดิน”
“แต่จะเอาแรงดันน้ำใต้ดินมาใช้ยังไงล่ะ” เขาครุ่นคิด “คลองคำสาป… มันมีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นจริงหรือนี่” ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในอก ความรู้เรื่องกระแสน้ำและโครงสร้างของแม่น้ำที่เขามี ชี้ให้เห็นว่าสิ่งที่เถาว์สัมผัสได้นั้นมีความเป็นไปได้
“ถ้าทฤษฎีของเถาว์ถูก… และถ้านายหัวเดชาจะสร้างเขื่อนจริง… แผนการของรินก็ต้องเดินหน้าต่อไป” คามินวางแท่งโลหะลงบนโต๊ะไม้ เขาหยิบสว่านมือขึ้นมา แล้วเริ่มเจาะรูเล็กๆ บริเวณปลายสุดของแท่งโลหะ “ต้องดัดแปลงมันหน่อย… ให้มันเข้ากับระบบวาล์วของเรือเราได้”
เขาทำงานอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เหงื่อไหลซึมบนหน้าผาก แต่เขาก็ไม่สนใจ ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ ความรู้ที่สั่งสมมานานหลายปี ผสมผสานกับข้อมูลใหม่ที่ได้จากริน
“นี่แหละ… ต้องทำแบบนี้” เขาใช้ค้อนตอกตะปูเหล็กเล็กๆ เข้าไปในรูที่เจาะไว้ “ให้มันยึดแน่นกับแกนหมุน… เวลาปลดปล่อยแรงดัน มันจะได้ไม่หลุด” เขาตรวจดูความแข็งแรงของชิ้นส่วนที่ดัดแปลงใหม่
“ดูเหมือนจะใช้ได้แล้ว” เขาพึมพำ เมื่อเห็นว่าแท่งโลหะที่เขาดัดแปลงนั้นสามารถติดตั้งเข้ากับระบบวาล์วของเรือรบได้พอดี
“เอาล่ะ… ถึงเวลาทดสอบแล้ว” เขาหยิบตะเกียงน้ำมันที่ใกล้จะหมดลงไปวางไว้ที่มุมหนึ่งของดาดฟ้า แล้วหันกลับมามองที่แท่งโลหะที่เขาดัดแปลง
“ริน… ฉันจะทำมันให้สำเร็จ” เขาพูดกับตัวเองเบาๆ “ฉันจะใช้เรือลำนี้… พิสูจน์ให้นายหัวเดชาเห็นว่า… เราไม่ยอมให้ใครมาผูกขาดเส้นทางน้ำของเราเด็ดขาด”
เขาก้าวไปที่แผงควบคุมของเรือ สัมผัสกับกลไกต่างๆ ที่คุ้นเคย แต่ในครั้งนี้ มันมีความหมายที่แตกต่างออกไป เขาเตรียมพร้อมที่จะปลดปล่อยพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผืนน้ำ พลังที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแห่งนี้…
“ได้เวลาแล้ว” เขาตัดสินใจ “ได้เวลาเปิดวาล์ว… และดูว่า ‘กุญแจเปิดแรงดัน’ นี้จะทำงานได้ดีแค่ไหน” เขาเอามือจับคันโยกวาล์วหลัก เตรียมพร้อมที่จะดึงมันลง
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านหลัง “คามิน! เจ้ากำลังทำอะไรอยู่!” เสียงของรินดังขึ้น พร้อมกับที่เธอรีบวิ่งมาที่ดาดฟ้าเรือ ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นตระหนก
“ริน!” คามินชะงักมือที่กำลังจะปลดวาล์ว “ฉันกำลังเตรียมพร้อม…”
“ไม่! เจ้าไม่เข้าใจ!” รินขัดจังหวะ “วาล์วนี้… มันไม่ใช่แค่เปิดระบายน้ำ! มันจะปลดปล่อยแรงดันมหาศาล! ไม่ใช่แค่กับแท่งเหล็กของนายหัวเดชา… แต่กับทั้งแนวคลอง!”
คามินมองหน้ารินด้วยความงุนงง “แต่… เจ้าบอกว่ามันคืออาวุธ…”
“มันคืออาวุธ… ถ้าใช้ถูกวิธี!” รินก้าวเข้ามาใกล้ “แต่ตอนนี้… ถ้าเจ้าเปิดมัน… ทุกอย่างจะพังพินาศ! ไม่ใช่แค่เรือของเจ้า… แต่กระทั่งคลองทั้งหมด!”
คามินมองไปยังแท่งโลหะที่เขาเพิ่งดัดแปลง มันดูเหมือนจะมีพลังงานบางอย่างแฝงอยู่จริง เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมรินถึงดูตื่นตระหนกถึงเพียงนี้
“แล้ว… เราจะทำอย่างไร?” เขาถาม ด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ
รินสูดหายใจลึก “เราต้องหาทางควบคุมมัน… ต้องหาทางปล่อยแรงดันนั้นออกไป… แต่ต้องอย่างช้าๆ… และอย่างปลอดภัย” เธอหันไปมองแท่งโลหะที่คามินติดตั้งไว้ “กุญแจนั้น… มันอาจจะช่วยเราได้… แต่ต้องมีการปรับแต่งอีกเล็กน้อย”
“อะไรคือสิ่งที่ต้องปรับแต่ง?” คามินถามอย่างร้อนรน
“สมดุลของแรงดัน… เราต้องหาวิธี… ที่จะสร้าง ‘ทางออก’ ให้กับแรงดันนั้น… โดยไม่ทำลายแนวคลอง” รินมองไปรอบๆ ดาดฟ้าเรือ “ต้องมีกลไกบางอย่าง… ที่จะช่วย… กระจายแรงดันออกไป…”
ทันใดนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นโครงสร้างบางส่วนของเรือที่คามินกำลังติดตั้ง
“นี่ไง!” เธออุทาน “แกนหมุนที่เจ้ากำลังจะติดตั้ง… มันสามารถดัดแปลงให้เป็น ‘ตัวกระจายแรงดัน’ ได้!”
คามินมองตามสายตาของริน เขายังคงงุนงง แต่ก็เริ่มมองเห็นภาพบางอย่าง “หมายความว่า… แทนที่จะปล่อยแรงดันตรงๆ… เราจะใช้แกนหมุนนี้… ปล่อยแรงดันออกไปรอบๆ?”
“ใช่!” รินพยักหน้า “แต่เราต้องแน่ใจว่า… มันสามารถทนต่อแรงดันมหาศาลนั้นได้… และเราต้องหาวิธี… ที่จะควบคุมการไหลของแรงดัน… เพื่อไม่ให้มันรุนแรงเกินไป”
เธอหยิบเครื่องมือช่างบางส่วนออกมาจากถุงผ้า “เรามีเวลาไม่มาก… ต้องรีบทำให้เสร็จก่อนที่นายหัวเดชาจะรู้ตัว”
คามินพยักหน้า เขาหยิบเครื่องมือของตัวเองขึ้นมา “บอกมาเลย… ว่าต้องทำอะไรบ้าง” เขาพร้อมแล้วที่จะทำงานกับริน เพื่อแก้ไขสถานการณ์นี้
เขากับรินเริ่มทำงานร่วมกันอย่างเร่งรีบ คามินนำความรู้เรื่องกลไกเรือมาใช้ ส่วนรินก็นำความรู้เรื่องพลังงานและแรงดันน้ำมาประยุกต์ใช้ ทั้งสองคนทำงานกันอย่างเข้าขากันราวกับเคยทำมาด้วยกันตลอดชีวิต
“ตรงนี้… ต้องเสริมเหล็กอีกหน่อย” รินบอก “เพื่อความแข็งแรง”
“เข้าใจแล้ว” คามินหยิบเหล็กเส้นยาวขึ้นมา แล้วใช้ค้อนดัดให้โค้งตามรูปทรงที่รินต้องการ
“และตรงนี้… เราต้องสร้างช่องทางระบายเล็กๆ… เพื่อให้แรงดันค่อยๆ ปลดปล่อยออกมา” รินชี้ไปยังส่วนปลายของแกนหมุน
คามินลงมือทำตามคำแนะนำของริน เขาใช้สว่านเจาะรูเล็กๆ หลายรูรอบแกนหมุน
“เยี่ยม!” รินยิ้ม “ตอนนี้… มันควรจะปลอดภัยมากขึ้นแล้ว… อย่างน้อยก็ชั่วคราว”
“แล้ว… เราจะทดสอบมันได้อย่างไร?” คามินถาม
“เราจะรอ… รอจนกว่าจะมีสัญญาณ” รินตอบ “เถาว์กำลังเฝ้าดูอยู่… เมื่อไหร่ที่แท่งเหล็กของนายหัวเดชาเริ่มทำงาน… เราจะรู้”
“แต่ถ้ามันเริ่มทำงานก่อนที่เราจะพร้อมล่ะ?” คามินถามด้วยความเป็นห่วง
“เราต้องเตรียมพร้อมเสมอ” รินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “นี่คือการต่อสู้… เราต้องพร้อมเสมอ”
เธอหันกลับไปมองที่แท่งโลหะ “กุญแจนี้… จะเป็นตัวจุดชนวน… แต่แกนหมุนที่เจ้าดัดแปลง… จะเป็นตัวควบคุม”
คามินมองไปยังสิ่งที่เขากับรินช่วยกันสร้างขึ้น มันดูไม่เหมือนอาวุธ แต่ก็มีความน่ากลัวบางอย่างซ่อนอยู่
“เราจะใช้มัน… เพื่อปกป้องเส้นทางน้ำของเรา” เขาพึมพำ
“ใช่” รินตอบ “เพื่อปกป้องบ้านของเรา”
ในขณะนั้นเอง เสียงตะโกนจากด้านล่างก็ดังขึ้น “กัปตัน! มีเรือต้องสงสัย! กำลังเข้าใกล้แนวคลอง!”
รินกับคามินมองหน้ากัน “ถึงเวลาแล้ว…” รินพูด
คามินรีบไปที่แผงควบคุม “เตรียมพร้อม!” เขากล่าว
เขาค่อยๆ เอามือจับคันโยกวาล์วที่เขาเคยจะปลดปล่อยไปก่อนหน้านี้ แต่คราวนี้ เขาไม่ได้จะปลดปล่อยมันตรงๆ
“พร้อมนะ?” เขาถามริน
รินพยักหน้า “พร้อมเสมอ”
คามินค่อยๆ ออกแรงดึงคันโยก… เสียงน้ำที่ไหลบ่าอย่างรุนแรงดังขึ้น แต่ก็ไม่ได้ดังเกินไปจนน่ากลัว
“แกนหมุน… หมุนแล้ว!” เขาตะโกน
เขามองไปยังเข็มวัดแรงดันที่ค่อยๆ ขยับขึ้น… มันชี้ไปที่ระดับที่ควบคุมได้
“สำเร็จ!” รินยิ้ม
“ยัง” คามินส่ายหน้า “นี่แค่เริ่มต้น… เราต้องไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่แนวคลอง”
ทั้งสองคนรีบลงจากเรือ มุ่งหน้าไปยังจุดที่เกิดเหตุการณ์… ด้วยเรือรบที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นอาวุธที่น่าเกรงขาม
--- คามินดัดแปลงเครื่องมือโบราณที่รินมอบให้ให้กลายเป็นอาวุธควบคุมแรงดันน้ำใต้ดิน โดยทำงานร่วมกับแกนหมุนของเรือรบ เพื่อเตรียมรับมือกับการบุกรุกของกลุ่มทุนต่างถิ่น