ตอนที่ 126 — กลไกประตูน้ำใต้โคลนตม
“ไอ้คามิน! ตรวจเช็กสลักไม้ตรงข้อต่อทางทิศตะวันออกอีกรอบสิ ถ้าแรงดันน้ำมันพุ่งผิดจังหวะแม้แต่นิดเดียว เรือเราได้กลายเป็นเศษไม้ลอยคอในคลองคำสาปแน่!”
เสียงของรินตะโกนฝ่าเสียงน้ำไหลเชี่ยว เธอขยับตัวอย่างคล่องแคล่วบนพื้นเรือที่เปียกชื้น มือหนึ่งดึงเชือกขึง อีกมือหนึ่งคอยประคองคันบังคับเหล็กสนิมเขรอะที่ดัดแปลงมาจากกลไกประตูน้ำโบราณ เหงื่อเม็ดโป้งไหลซึมตามขมับผสมกับละอองน้ำเค็มที่กระเซ็นขึ้นมาจากลำคลองที่ขุ่นคลักด้วยโคลน
“ใจเย็นก่อนริน ผมเช็กแล้ว สลักไม้สนทำจากไม้เนื้อแข็งพิเศษที่ผมเสริมเหล็กไว้ แต่มันมีปัญหาเรื่องวาล์วระบายแรงดัน...” คามินตอบกลับพลางใช้ประแจเหล็กขันน็อตที่โผล่พ้นโครงสร้างไม้หนาอย่างระมัดระวัง นิ้วมือของเขาเปื้อนคราบน้ำมันและเศษไม้ ใบหน้าของเขาดูสงบแต่แววตาที่จดจ่ออยู่กับรอยแตกเล็กๆ บนท่อส่งน้ำนั้นบ่งบอกว่าเขากำลังลุ้นจนตัวโก่ง “ถ้าแรงดันน้ำจากใต้ดินมันพุ่งขึ้นมาแรงเกินไป กลไกนี้จะรับไม่ไหว แล้วมันจะระเบิดใส่หน้าเราแทนที่จะพ่นใส่เรือของพวกนายหัวเดชา”
รินขมวดคิ้วแน่น เธอถลันตัวลงไปที่ขอบเรือ มองลงไปในคลองคำสาปที่ดูเหมือนจะเป็นเพียงทางน้ำนิ่งๆ แต่น้ำใต้ผิวน้ำนั้นกำลังหมุนวนอย่างประหลาด มันคือจุดที่ระบบประตูน้ำโบราณถูกฝังอยู่ใต้โคลนตมมานานนับศตวรรษ ตามคำเล่าขานของพวกหมอผีริมน้ำที่ชอบพูดถึงราชินีอลิซผู้จะมาจุติเพื่อรวมโลกเป็นหนึ่ง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอสนใจตอนนี้ สิ่งที่เธอสนใจคือ ‘กับดัก’ ที่เธอและคามินกำลังสร้างขึ้นเพื่อหยุดยั้งเครื่องจักรสังหารของนายหัวเดชา
“มันต้องทำงานได้สมบูรณ์กว่านี้” รินสบถ พลางก้มลงสำรวจรอยต่อระหว่างกลไกไม้กับท่อส่งแรงดัน “ถ้าพวกนั้นเอาเครื่องจักรแรงดันสูงมาสู้ เราก็ต้องมีแรงดันที่มากกว่าและแม่นยำกว่า แต่ดูสิ ลำพังแค่ไม้กับเหล็กที่คามินทำ มันยังคุมทิศทางน้ำไม่ได้เลย”
เธอพยายามใช้คานไม้โยกเพื่อทดสอบแรงดันน้ำครั้งที่สาม แต่ทันทีที่แรงดันเริ่มก่อตัว เสียง ‘ครืด...ครืด...’ ของไม้ที่บิดเบี้ยวก็ดังขึ้นอย่างน่ากลัว คานไม้เริ่มสั่นสะเทือนจนรินต้องกระโดดถอยหลัง “บ้าจริง! มันไม่รับน้ำหนัก!”
ในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งสูง รินสังเกตเห็นเศษกระดาษเก่าๆ ที่สอดอยู่ในบันทึกที่เถาว์เคยทิ้งไว้ให้เธอก่อนที่ความทรงจำของเขาจะกลายเป็นเพียงตัวอักษรในสมุดปกหนัง เธอรีบเปิดมันออกท่ามกลางเสียงลมมรสุมที่เริ่มพัดแรงขึ้น
สายตาของเธอไล่ไปตามลายมือที่คุ้นเคยของเถาว์ มันดูนุ่มนวลและใจเย็นเหมือนกระแสน้ำในฤดูแล้ง แต่ในวันนี้ ตัวอักษรเหล่านั้นดูเหมือนจะขยับเขยื้อนได้เองภายใต้แสงตะเกียงริบหรี่
‘ริน... อย่าฝืนต้านกระแสน้ำด้วยแรงเพียงอย่างเดียว แต่จงใช้จังหวะการขึ้นลงของมันเป็นตัวขับเคลื่อน... ดูที่รอยต่อสิ ความแข็งกร้าวจะพังทลาย แต่ความยืดหยุ่นจะนำทาง’
รินนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอจ้องมองข้อความนั้นสลับกับกลไกประตูน้ำที่กำลังสั่นระรัว “จังหวะการขึ้นลงงั้นเหรอ?” เธอพึมพำ “คามิน! เลิกขันน็อตให้แน่นจนตายได้แล้ว! เราต้องทำรอยต่อให้มัน ‘ขยับ’ ได้ตามจังหวะน้ำ!”
“ว่าไงนะ? ถ้ามันขยับได้ มันก็รั่วสิริน!” คามินอุทานอย่างตกใจ
“ไม่ใช่รั่วแบบไร้ทิศทาง แต่ต้องเป็นรั่วแบบควบคุมได้!” รินอธิบายพลางชี้ไปที่ข้อต่อไม้ “เราต้องเปลี่ยนจากสลักไม้ตายตัว เป็นข้อต่อแบบสลักเลื่อนที่รับแรงกระแทกจากคลื่นได้เหมือนกับกลไกของแพลอยน้ำ เราจะใช้แรงดันน้ำที่สะสมใต้โคลนมาเป็นตัวช่วยดัน ไม่ใช่ตัวทำลาย!”
คามินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเริ่มฉายแสงแห่งความเข้าใจ “ถ้าเราทำแบบนั้น เราต้องเจาะช่องระบายขนาดเล็กไว้ที่ฐานไม้ เพื่อให้ความดันส่วนเกินไหลผ่านไปตามร่องไม้แทนที่จะดันจนแตก... เข้าใจแล้ว! มันคือการสร้าง ‘ทางผ่าน’ ให้กับความรุนแรง!”
ทั้งสองคนเริ่มทำงานแข่งกับเวลา รินช่วยคามินใช้สิ่วเจาะร่องไม้ตามตำแหน่งที่เถาว์เคยใบ้ไว้ในบันทึกอย่างแม่นยำ เสียงสิ่วกระทบไม้ดัง ‘ต๊อก... ต๊อก...’ สลับกับเสียงน้ำที่พุ่งซ่านผ่านรอยเจาะเล็กๆ คามินใช้ทักษะช่างไม้ชั้นสูงในการดัดแปลงโครงสร้างไม้ให้มีความยืดหยุ่นคล้ายกับเถาวัลย์ที่พันรอบลำต้นไม้ใหญ่
“เอาล่ะ ลองดูอีกที” รินกล่าวหลังจากปรับแต่งกลไกเสร็จสิ้น
เธอเริ่มทำการเปิดวาล์วหลัก น้ำจากใต้คลองคำสาปพุ่งทะยานขึ้นมาตามท่อแรงดัน เสียงน้ำคำรามดังสนั่นคล้ายเสียงสัตว์ร้ายที่ถูกปลุกจากการหลับใหล เรือทั้งลำสั่นสะเทือนจนรินต้องเกาะขอบไม้ไว้แน่น คามินจ้องมองที่ข้อต่อไม้ที่เพิ่งดัดแปลงใหม่ มันไม่ได้แตกออกเหมือนครั้งก่อน แต่มันขยับไหวตามแรงดันน้ำอย่างมีจังหวะ รอยเจาะเล็กๆ ที่พวกเขาทำไว้ทำหน้าที่ระบายความดันส่วนเกินออกไปในทิศทางที่กำหนดไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์
“มันทำงานได้จริงด้วย!” คามินตะโกนแข่งกับเสียงน้ำ “ริน! ดูแรงดันที่ปลายท่อสิ มันนิ่งและพุ่งตรงเหมือนหอก!”
รินมองดูสายน้ำที่พุ่งออกจากปากท่อไม้ มันไม่ได้เป็นเพียงแค่น้ำที่กระเซ็น แต่มันคือลำน้ำที่ทรงพลังและมีความเข้มข้นสูงพอจะฉีกกระชากแผ่นไม้หรือทำลายเครื่องยนต์ไอน้ำของพวกนายหัวเดชาได้สบายๆ
เธอกำหมัดแน่น ความมั่นใจที่หายไปเริ่มกลับคืนมา “คามิน เตรียมติดตั้งชุดนี้เข้ากับเรือรบของเราให้ครบทุกจุด เราจะไม่ยอมให้พวกนั้นเอาเครื่องจักรมาปิดกั้นคลองของเราได้ง่ายๆ”
รินมองออกไปที่ทางน้ำมืดมิดของคลองคำสาป เธอรู้ดีว่านายหัวเดชากำลังเตรียมอาวุธหนักมาเพื่อยึดครองเส้นทางนี้ แต่ตอนนี้เธอก็มีอาวุธที่ซ่อนอยู่ในโคลนตมและบนเรือลำนี้แล้ว
“เตรียมตัวให้พร้อม” รินสั่งการด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “เมื่อพวกมันมาถึง... เราจะใช้คลองคำสาปนี่แหละ ส่งพวกมันกลับลงไปใต้โคลนให้หมด!”
ทันใดนั้น เสียงระฆังเตือนภัยจากท้ายเรือก็ดังขึ้น สัญญาณว่ากลุ่มเรือลาดตระเวนของนายหัวเดชากำลังเคลื่อนตัวเข้ามาตามทิศทางลมมรสุมทางทิศใต้
--- รินและคามินร่วมกันดัดแปลงกลไกประตูน้ำโบราณให้กลายเป็นอาวุธแรงดันน้ำ โดยได้รับคำแนะนำทางอ้อมจากบันทึกของเถาว์ จนสามารถสร้างกับดักที่ใช้งานได้สำเร็จก่อนที่กองเรือของนายหัวเดชาจะมาถึง