ตอนที่ 124 — การดัดแปลงกลไกไม้บนเรือลำใหม่
เสียงค้อนเหล็กกระทบกับเนื้อไม้สักดังสะท้อนก้องไปทั่วท่าจอดเรือรบที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มเงาของป่าโกงกาง คามินปาดเหงื่อออกจากหน้าผากพลางจ้องมองโครงสร้างลำเรือที่กำลังจะเสร็จสมบูรณ์ มันไม่ใช่เรือสินค้าธรรมดา แต่เป็นเรือรบที่ออกแบบมาเพื่อแหวกกระแสน้ำวนโดยเฉพาะ
“ไม้ตะเคียนล่างนี้รับแรงกระแทกได้ดี แต่มันยังไม่พอที่จะหยุดเครื่องจักรโลหะของพวกนายหัวได้” คามินบ่นพึมพำกับตัวเอง มือที่หยาบกร้านจากการทำงานช่างลูบไปตามรอยต่อของแผ่นไม้ “ถ้ากระแสน้ำถูกบีบให้แรงขึ้นด้วยเครื่องจักรนั่น เรือเราจะเหมือนไม้จิ้มฟันที่โดนคลื่นยักษ์ซัด”
เขากำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่ที่สุดในชีวิตช่างไม้ของเขา อาวุธที่เขาต้องการไม่ใช่ปืนใหญ่หรือธนู แต่มันคือ ‘ตัวควบคุมแรงดัน’ ที่สามารถเปลี่ยนทิศทางน้ำให้กลายเป็นคมดาบได้ แต่ในที่ราบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมรสุมแห่งนี้ อุปกรณ์โลหะที่แม่นยำแบบนั้นเป็นของหายากและมีราคาแพงเกินกว่าที่ชาวเรือธรรมดาจะครอบครอง
“คามิน! เลิกจ้องไม้พวกนั้นเหมือนจะกินมันเข้าไปได้แล้ว!” เสียงใสแต่เด็ดขาดของรินดังขึ้นจากหัวเรือ เธอเดินก้าวข้ามคานไม้ด้วยความคล่องแคล่วแบบคนที่เติบโตมาบนเรือนแพ ร่างกายของเธอเปื้อนคราบโคลนและคราบน้ำมัน แต่แววตากลับคมกล้ากว่าปกติ
“ริน... ฉันกำลังคิดเรื่องความแข็งแรงของตัวเรือ” คามินตอบ พยายามรักษาเสียงให้ราบเรียบ “ถ้าเราจะเข้าประชิดเครื่องจักรใต้ดินของนายหัวเดชา เราต้องมีอะไรที่มากกว่าแค่เรือที่ลอยน้ำได้ เราต้องการสิ่งที่สามารถควบคุมแรงดันน้ำตรงจุดที่จะทำลายเฟืองเหล็กของมันได้”
รินเดินเข้ามาใกล้ เขาเห็นเธอถือห่อผ้ากันน้ำผืนเก่าที่ดูผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก “ฉันรู้ว่านายกำลังหาอะไรอยู่ นายพยายามจะสร้างอาวุธจากไม้และเชือก แต่สิ่งที่นายต้องการมันคือกลไกที่ต้องใช้แรงดันมหาศาล”
เธอกระแทกห่อผ้าลงบนโต๊ะทำงานไม้ของเขา คามินขมวดคิ้ว “นั่นมันอะไร?”
“ของที่เถาว์ทิ้งไว้ในบันทึก และฉันไปขุดมันขึ้นมาจากซากเรือนแพเก่าแถวคลองคำสาป” รินพูดพลางแกะปมผ้าออก “พวกหมอผีริมน้ำเคยเล่าว่า ในสมัยก่อนก่อนที่พวกกลุ่มทุนจะเข้ามา เรามีวิธีจัดการกับน้ำขึ้นน้ำลงโดยไม่ต้องใช้เครื่องจักรโลหะพวกนั้น นี่คือชิ้นส่วนของ ‘กลไกประตูน้ำโบราณ’ ที่เคยใช้ควบคุมระดับน้ำในเขตน้ำตื้น”
คามินเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน มันคือข้อต่อทองเหลืองที่ขึ้นสนิมเขียว ผสมกับฟันเฟืองไม้แกะสลักที่มีความซับซ้อนอย่างน่าประหลาด และท่อทองแดงขนาดเล็กที่ดูเหมือนจะใช้ส่งผ่านของเหลว
“ริน... ของพวกนี้มัน...” คามินหยิบฟันเฟืองไม้ขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด “มันเป็นงานฝีมือที่ประณีตมาก โครงสร้างแบบนี้มันคือการใช้แรงดันน้ำไหลผ่านช่องแคบเพื่อสร้างแรงส่งมหาศาล แต่มันต้องใช้การคำนวณทิศทางลมและกระแสน้ำที่แม่นยำมากนะ ถ้าพลาดแม้แต่นิดเดียว มันจะตีกลับมาทำลายเรือเราเอง”
“ฉันไม่ได้ขอให้นายคำนวณด้วยทฤษฎีในตำรา แต่ฉันขอให้นายใช้สัญชาตญาณของช่างไม้” รินโน้มตัวลงมาจ้องตาเขา “นายหัวเดชากำลังจะเปลี่ยนลำคลองของเราให้กลายเป็นท่อเหล็กที่ควบคุมได้ตามใจชอบ ถ้าเราไม่ใช้สิ่งที่ธรรมชาติและบรรพบุรุษให้มาสู้ เราก็ไม่มีทางชนะเครื่องจักรพวกนั้นได้”
คามินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขามองดูฟันเฟืองเหล่านั้นสลับกับโครงสร้างเรือรบที่เขาสร้างขึ้น ความตื่นเต้นเริ่มก่อตัวขึ้นในอกจนเขาต้องแสร้งทำเป็นตรวจสอบความแน่นของตะปูแทน “มันจะยากมาก ริน การจะดัดแปลงกลไกโบราณพวกนี้เข้ากับโครงสร้างไม้ของเรือรบที่เน้นความเร็ว... มันเหมือนกับการเอาหัวใจของยักษ์มาใส่ในร่างของนก”
“ถ้านกตัวนี้สามารถพ่นน้ำใส่หน้ายักษ์ได้ ฉันก็ว่ามันคุ้มที่จะเสี่ยง” รินตอบพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก
ตลอดทั้งคืนนั้น คามินไม่ได้พักผ่อนเลยแม้แต่นาทีเดียว แสงตะเกียงน้ำมันวูบวาบตามแรงลมมรสุมที่พัดผ่านช่องว่างของโรงเรือน เขาเริ่มลงมือทำงานอย่างบ้าคลั่ง เสียงเลื่อยไม้และเสียงขัดผิวทองเหลืองดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย เขาต้องสร้าง ‘ช่องทางระบายแรงดัน’ ขึ้นมาใหม่บนตัวเรือ โดยใช้ฟันเฟืองโบราณเป็นตัวกำหนดจังหวะการเปิด-ปิดของช่องน้ำ
เขาใช้เทคนิคการเข้าลิ่มไม้แบบโบราณเพื่อยึดท่อทองแดงเข้ากับโครงสร้างไม้สัก เพื่อให้มั่นใจว่าเมื่อแรงดันน้ำพุ่งเข้าสู่กลไก ไม้จะไม่แตกออกจากกันด้วยแรงสั่นสะเทือน มือของเขาเต็มไปด้วยรอยบาดและคราบเขม่า แต่สายตาของเขากลับจดจ่ออยู่กับจุดเชื่อมต่อทุกจุด
“ต้องให้กระแสน้ำไหลผ่านช่องแคบนี้ก่อน แล้วจึงไปหมุนเฟืองตัวนี้...” คามินพึมพำกับตัวเองขณะที่เขากำลังฝังกลไกทองเหลืองลงในร่องไม้ที่เขาเจาะไว้อย่างแม่นยำ “จากนั้นแรงดันจะถูกบีบให้พุ่งออกทางท่อด้านหน้า... มันไม่ใช่แค่เรือ แต่มันคือปืนใหญ่แรงดันน้ำ”
รินเดินเข้ามาดูเป็นระยะ เธอไม่พูดอะไรมาก เพียงแค่วางถ้วยน้ำชาและคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ความเงียบระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยความตึงเครียดของภารกิจที่กำลังจะมาถึง
เมื่อแสงแรกของวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆครึ้ม คามินก็วางค้อนลงเป็นครั้งสุดท้าย เขายืนขึ้นเต็มความสูงพลางมองดูผลงานตรงหน้า กลไกโบราณถูกหลอมรวมเข้ากับเรือรบไม้ได้อย่างแนบเนียน มันดูเหมือนส่วนหนึ่งของลำเรือมาตั้งแต่ต้น แต่เมื่อเขาขยับคันบังคับไม้ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเชื่อมต่อกับกลไกใต้ท้องเรือ เสียงกลไกทองเหลืองก็ทำงานอย่างนุ่มนวลและทรงพลัง
“มันเสร็จแล้ว” คามินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย “มันไม่ใช่แค่เรือรบ แต่มันคือเครื่องจักรที่ใช้กระแสน้ำเป็นอาวุธ”
เขามองออกไปที่ลำคลองคำสาปที่เริ่มมีคลื่นผิวน้ำผิดปกติจากการทำงานของเครื่องจักรนายหัวเดชาที่อยู่ลึกลงไปใต้ดิน
“ริน เตรียมคนให้พร้อม” คามินสั่งการพลางกระโดดขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ “เราจะไปหยุดเครื่องจักรนั่นก่อนที่มันจะปิดกั้นทางน้ำของพวกเราตลอดกาล”
เขากำหมัดแน่นที่ขอบเรือไม้ ความมั่นใจในฝีมือช่างของเขาเปลี่ยนเป็นคำสัญญาที่หนักแน่นในใจ ว่าเรือลำนี้จะนำพาชัยชนะมาสู่ชุมชนเรือนแพ ไม่ว่ากระแสน้ำจะเชี่ยวกรากเพียงใดก็ตาม
--- คามินพยายามดัดแปลงเรือรบเพื่อต่อสู้กับเครื่องจักรของนายหัวเดชา แต่พบว่าลำพังเพียงโครงสร้างไม้ไม่เพียงพอ รินจึงนำกลไกประตูน้ำโบราณมาให้เขาดัดแปลงจนกลายเป็นอาวุธแรงดันน้ำที่พร้อมใช้งาน