ตอนที่ 100 — เสียงน้ำไหลผ่านช่องเขื่อนที่ถูกทิ้งร้าง
“ถ้ากระแสน้ำเปลี่ยนทิศ พลิกฟื้นได้แค่ในตำนานเท่านั้นแหละ”
รินพ่นลมหายใจทิ้งขณะประคองเรือพายลำเล็กฝ่าม่านหมอกยามเช้าที่หนาทึบเหนือผิวน้ำ คลองคำสาปในความทรงจำของเธอควรจะเป็นเส้นทางที่ขุ่นมัวด้วยโคลนตมและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวของน้ำนิ่งที่เน่าเสียจากการปิดกั้นทางน้ำของกลุ่มทุน แต่ทำไม... ทำไมผิวน้ำตรงหน้าถึงได้ใสจนเห็นแนวทรายด้านล่าง และมีแสงแดดรำไรตกกระทบผ่านเรือนแพที่เรียงรายอยู่สองฝั่งอย่างผิดตา?
เธอกดจังหวะพายให้สม่ำเสมอ พยายามไม่ให้เสียงไม้กระทบน้ำดังเกินไปนัก แต่หัวใจของเธอกลับเต้นระรัวยิ่งกว่าตอนที่ต้องขึ้นไปโต้แย้งกับคณะกรรมการนานาชาติเสียอีก รินกวาดสายตามองตามแนวคลองที่เคยเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญในการขัดขวางการสร้างเขื่อนของนายหัวเดชา แต่ตอนนี้มันกลับดูเหมือนสวรรค์บนดินที่มีเสียงนกร้องและเสียงน้ำไหลรินอย่างเป็นจังหวะ
“นี่มันไม่ใช่คลองคำสาปแล้ว... นี่มันคลองอะไรกันแน่?” รินพึมพำกับตัวเอง สำเนียงใต้ใต้ของเธอแฝงไปด้วยความสับสน “ทำไมมันถึงดู... มีชีวิตชีวาขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อปีก่อนพวกนายหัวยังสั่งปิดทางน้ำตรงนี้อยู่เลย?”
เรือพายเลี้ยวเข้าสู่หัวโค้งแคบ ๆ ที่เคยเป็นจุดที่น้ำวนรุนแรงที่สุด แต่ในตอนนี้มันกลับเป็นจุดที่น้ำไหลผ่านอย่างนุ่มนวลผ่านช่องหินที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ รินสังเกตเห็นร่องรอยของโครงสร้างไม้ที่คล้ายกับงานวิศวกรรมของคามิน แต่มันดูเรียบง่ายและกลมกลืนกับธรรมชาติมากกว่างานที่ใช้เพื่อการพาณิชย์
“ริน... อย่าได้กลัวไปเลย”
เสียงกระซิบแผ่วเบาไม่ได้ดังมาจากอากาศธาตุ แต่มันดังมาจากแผ่นกระดาษเก่า ๆ ในกระเป๋าเสื้อข้างซ้ายของเธอ รินรีบหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา มือของเธอสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก ตัวอักษรที่เถาว์เคยเขียนไว้ด้วยลายมือประณีตเริ่มปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า ราวกับหมึกที่ซึมออกมาจากกาลเวลา
‘เมื่อน้ำไหลกลับสู่ทิศเดิม ความจำที่หลงเหลือจะสลายไปสู่ความว่างเปล่าที่แท้จริง’
“เถาว์?” รินตะโกนเรียกชื่อนั้นออกมาอย่างลืมตัว “คุณยังอยู่ตรงนี้ใช่ไหม? ฉันกลับมาแล้ว! ฉันทำสำเร็จแล้วนะ... ฉันพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นแล้วว่าวิถีชุมชนกับเศรษฐกิจมันไปด้วยกันได้!”
ไม่มีคำตอบเป็นเสียงพูด มีเพียงความรู้สึกอบอุ่นที่แล่นผ่านปลายนิ้วของเธอเมื่อสัมผัสกับสมุดบันทึก แต่มันเป็นความอบอุ่นที่มาพร้อมกับความเศร้าสร้อยอย่างประหลาด รินพยายามบังคับเรือให้มุ่งหน้าไปยังจุดที่เรือนแพหลังเก่าเคยตั้งอยู่ ซึ่งเป็นที่ที่เถาว์เคยใช้เป็นที่พักพิงสุดท้ายก่อนที่ความทรงจำของเขาจะจางหายไปในกระแสน้ำ
เมื่อเรือเข้าใกล้เนินดินริมน้ำ รินเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ที่ยื่นลงมาเหนือผิวน้ำ เงาร่างนั้นไม่ได้ดูเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อชัดเจน แต่มันดูเหมือนละอองแสงที่รวมตัวกันเป็นรูปร่างคน เป็นความทรงจำที่กำลังจะหลุดลอยไปตามกฎแห่งกระแสน้ำ
“คุณกำลังจะไปไหน?” รินก้าวลงจากเรืออย่างรวดเร็ว เท้าของเธอสัมผัสกับดินที่ชุ่มชื้นและนุ่มนวล “อย่าเพิ่งจากไป! เรายังคุยกันไม่จบเรื่องความสมดุลของกระแสน้ำน้ำขึ้นน้ำลงเลยนะ!”
ร่างนั้นค่อย ๆ หันมา รอยยิ้มของเถาว์นุ่มนวลเหมือนแสงจันทร์ที่สะท้อนบนผิวน้ำในคืนที่ไร้ลม “ริน... เธอกลับมาได้ไกลกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกนะ” เสียงของเขาไม่ได้ดังผ่านหู แต่ดังผ่านมวลน้ำและอากาศที่สั่นสะเทือนรอบตัวเธอ “คลองนี้... มันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เพราะเธอไม่ได้มองเห็นแค่ทางน้ำ แต่มองเห็นสายเลือดของมัน”
“ฉันไม่ได้ทำคนเดียว ฉันมีคามิน... ฉันมีทุกคน” รินพยายามเถียง แต่น้ำตากลับเริ่มคลอเบ้า “แต่ถ้าคุณไป แล้วใครจะคอยบอกทางฉันผ่านตัวอักษรเหล่านี้?”
เถาว์ก้าวเท้าลงมาจากกิ่งไม้ แต่เท้าของเขาไม่ได้สัมผัสพื้นดิน เขาเพียงแค่ลอยล่องอยู่เหนือผิวน้ำที่กำลังสั่นไหวตามจังหวะการหายใจของแม่น้ำ “คำทำนายแห่งดวงดาวบอกว่าราชินีจะมาเพื่อรวมโลกเป็นหนึ่ง... แต่ริน เธอต่างหากที่กำลังทำให้โลกนี้รวมเป็นหนึ่งด้วยการรักษาหัวใจของมันเอาไว้”
ร่างของเถาว์เริ่มจางลง กลายเป็นละอองแสงสีทองที่ไหลไปตามกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวขึ้นเรื่อย ๆ รินพยายามเอื้อมมือไปคว้า แต่มีเพียงความชื้นของไอหมอกที่สัมผัสปลายนิ้ว
“เถาว์! อย่า!”
“ไม่ต้องกังวล... ฉันไม่ได้หายไปไหน ฉันแค่กลายเป็นส่วนหนึ่งของกระแสน้ำที่เธอต้องคอยปกป้อง” เสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ จนเหลือเพียงเสียงน้ำไหล “อิสรภาพ... มันสวยงามกว่าที่ฉันเคยคิดไว้เสียอีก ริน...”
ร่างนั้นสลายกลายเป็นฟองอากาศเล็ก ๆ ที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดของลำคลองที่กลับมาสงบสุขอีกครั้ง รินทรุดตัวลงนั่งริมตลิ่ง มือยังคงกำสมุดบันทึกไว้แน่น ทันใดนั้น ความเย็นเยียบจากความมืดที่เธอกลัวมาตลอดก็พุ่งเข้าจู่โจม เมื่อเธอเหลือบไปเห็นรอยเท้าคนเดินอยู่บนดินโคลนริมตลิ่ง เป็นรอยเท้าขนาดใหญ่ที่ดูมั่นคงและเด็ดขาด... รอยเท้าที่เธอจำได้ดีว่าเป็นของชายที่คุมอำนาจเหนือเส้นทางน้ำทั้งหมดในเขตนี้
รอยเท้านั้นมุ่งหน้าตรงมาทางเธอ.
--- รินกลับมาที่คลองคำสาปและพบว่ามันกลับมาสมบูรณ์อีกครั้งด้วยความช่วยเหลือจากวิถีทางใหม่ แต่เธอต้องสูญเสียเถาว์ไปอย่างถาวรเมื่อเขาปลดปล่อยความทรงจำกลายเป็นส่วนหนึ่งของกระแสน้ำ และเธอพบร่องรอยการมาเยือนของบุคคลอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา