ตอนที่ 67 — เงาสะท้อนของความสมบูรณ์แบบ
ลมพายุทรายแห้งผากปะทะเข้ากับใบหน้าของกานต์ มันพัดพาเอาเศษฝุ่นแก้วละเอียดปลิววนรอบตัวเขา ราวกับจะขัดถูเอาเศษเสี้ยวความทรงจำสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ให้หลุดลอยไปอีก เขาหลับตาลง พยายามกรองเสียงลมที่พร่ำพรรณนาถึงความว่างเปล่า เสียงนั้นไม่ต่างจากเสียงที่ดังอยู่ในหัวของเขาในยามที่เขาถูก 'ผู้สร้าง' ปรับจูน ร่างกายของเขาที่บัดนี้เป็นผลึกแก้วที่เปราะบางยิ่งกว่าเดิม สะท้อนภาพของนครอารยันที่อยู่เบื้องหน้า — นครที่สวยงามราวกับภาพวาด แต่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา
“เรามาถึงแล้ว” เสียงของเซนอสดังขึ้นข้างๆ กานต์ เขายังคงยืนหยัดอยู่เคียงข้าง แม้ว่าร่างกายของเขาเองก็เริ่มปรากฏรอยร้าวบางๆ ที่สะท้อนถึงการต่อสู้ภายใน “นี่คือสิ่งที่เราต้องการหรือเปล่า กานต์?”
กานต์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวเท้าเดินต่อไปบนพื้นถนนที่ตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยชั้นผลึกแก้วบางๆ แสงแดดที่แผดเผาจากดวงอาทิตย์ในยุค PR620 สาดส่องลงมา ทำให้ผืนแก้วเปล่งประกายระยิบระยับราวกับมีเพชรนับล้านเม็ดฝังอยู่ แต่ความงามนั้นกลับเย็นชาและไร้ความรู้สึก ราวกับจะเย้ยหยันทุกสิ่งที่เป็น “ความทรงจำ”
อาคารต่างๆ ในนครที่เคยเต็มไปด้วยสีสันและเสียงหัวเราะ บัดนี้กลับกลายเป็นโครงสร้างผลึกแก้วที่ใสบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งร่องรอยของประวัติศาสตร์ หรือแม้แต่รอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ ที่จะบ่งบอกถึงการมีอยู่ของผู้คน “พวกมันได้ทำความสะอาดทุกอย่างแล้ว” กานต์พึมพำ เสียงของเขาแหบพร่า “ทุกความทรงจำ ทุกความเจ็บปวด ทุกความผิดพลาด… ถูกลบออกไปจนหมดสิ้น”
พวกเขาเดินผ่านจัตุรัสกลางเมือง ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นศูนย์รวมของผู้คน บัดนี้มีเพียงแท่นรูปสลักผลึกแก้วที่ว่างเปล่าตั้งตระหง่านอยู่กลางแจ้ง มันคือสัญลักษณ์ของความสมบูรณ์แบบที่ปราศจากตัวตน
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราสู้มา” เซนอสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ “เราต่อสู้เพื่อรักษาความทรงจำ… ไม่ใช่เพื่อลบมันทิ้งเสียสิ้น”
กานต์พยักหน้า เขาเข้าใจความรู้สึกของเซนอสดี การเดินทางของพวกเขาเต็มไปด้วยความยากลำบาก การเสียสละ และความเจ็บปวด แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นเมืองที่สวยงามราวกับสุสาน “แกนเสียงดนตรีแห่งทราย… มันได้ทำในสิ่งที่มันถูกสร้างมาให้ทำ” เขากล่าว “มันได้ ‘ปรับจูน’ โลกให้เข้าสู่ความสมบูรณ์แบบที่ไร้ซึ่งความรู้สึก”
ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงลมพายุทราย ไม่ใช่เสียงกรอบแกรบของผลึกแก้วที่แตกหัก แต่มันเป็นเสียงที่… ไพเราะอย่างประหลาด เสียงนั้นคล้ายกับเสียงดนตรีที่ถูกสลักขึ้นมาใหม่ เป็นท่วงทำนองที่สงบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชา
“นั่นมันอะไร?” เซนอสถาม เสียงของเขาตึงเครียด
กานต์เงี่ยหูฟัง เขารู้สึกได้ถึงคลื่นความถี่ที่คุ้นเคย มันไม่ใช่คลื่นเสียงจากแกนเสียงดนตรีแห่งทรายโดยตรง แต่เป็นเหมือนคลื่นเสียงที่ถูกดัดแปลง ถูกทำให้สมบูรณ์แบบจนไร้ซึ่งจิตวิญญาณ “นั่นคือเสียงของ ‘ผู้กวาดล้างจังหวะ’ ” กานต์ตอบ “พวกมันกำลังแสดง ‘บทเพลงแห่งความสมบูรณ์แบบ’ อยู่”
ขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน ร่างของสิ่งมีชีวิตที่ประกอบขึ้นจากผลึกแก้วใสบริสุทธิ์ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากพื้นถนน พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่เคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะที่แม่นยำและเยือกเย็น ดวงตาของพวกมันเป็นผลึกสีฟ้าใสที่สะท้อนแสงแดด ราวกับจะไร้ซึ่งความรู้สึกนึกคิด “พวกมันคือกลไกที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรักษา ‘ความสมบูรณ์แบบ’ ที่แกนเสียงดนตรีได้สร้างขึ้น” กานต์อธิบาย “พวกมันจะกำจัดทุกสิ่งที่จะมาทำให้เกิดความผิดเพี้ยน… หรือความทรงจำ”
“แล้วเราจะทำยังไง?” เซนอสถาม “ร่างกายของเรา… มันเปราะบางเกินไป”
กานต์มองไปยังร่างผลึกแก้วที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ เขาเห็นรอยร้าวเล็กๆ ที่เริ่มปรากฏบนผิวของเขาเอง มันเป็นเหมือนสัญญาณเตือนว่าเขาเองก็กำลังจะกลายเป็นหนึ่งใน “ความผิดเพี้ยน” ที่พวกมันต้องการจะกำจัด
“เราต้องหาทางปลดปล่อยนครแห่งนี้” กานต์กล่าว “เราต้องหากลไกควบคุมหลักของพวกมัน… ฉันรู้สึกได้ว่ามันน่าจะอยู่ที่ ‘หอคอยแห่งเสียงสะท้อน’ ”
เซนอสพยักหน้า “แต่หอคอยแห่งนั้น… มันสร้างขึ้นจากเสียงที่แข็งตัว มันอันตรายเกินไป”
“เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” กานต์ตอบ เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น “ถ้าเราไม่ทำ… อารยันนครจะกลายเป็นเพียงเศษซากแห่งความสมบูรณ์แบบที่ไร้ความหมายตลอดไป”
เขามองไปยังหอคอยที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ยอดของมันเสียดฟ้า ทะลุผ่านม่านหมอกของพายุทรายที่ยังคงก่อตัวอยู่ห่างๆ มันคือโครงสร้างที่น่าเกรงขาม สร้างขึ้นจากเสียงที่ถูกทำให้แข็งตัว เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตรายและปริศนา
“เราต้องเข้าไป” กานต์กล่าว “และเราต้องเผชิญหน้ากับอดีตของเราที่ถูกซ่อนอยู่ในความสมบูรณ์แบบนี้”
ขณะที่กานต์พูด ร่างผลึกแก้วก็เข้ามาใกล้เรื่อยๆ จังหวะการเคลื่อนไหวของพวกมันเริ่มเร็วขึ้น เสียงเพลงที่ดังออกมาจากตัวพวกมันก็เริ่มหนักหน่วงขึ้น ราวกับจะกดดันให้กานต์และเซนอสยอมจำนน
“พวกเขาไม่ต้องการให้เราอยู่ที่นี่” เซนอสกล่าว “เราต้องไป!”
กานต์พยักหน้า เขาจดจำทิศทางของหอคอยแห่งเสียงสะท้อนไว้ในใจ ถึงแม้ว่าร่างกายของเขาจะเต็มไปด้วยรอยร้าว และความทรงจำกำลังค่อยๆ จางหายไป แต่ยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงยึดมั่นอยู่ภายในตัวเขา — ความปรารถนาที่จะรักษาอารยันนครให้กลับคืนสู่ความเป็นจริง ไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบที่ว่างเปล่า
พวกเขาเริ่มวิ่ง ก้าวเท้าไปบนพื้นผลึกแก้วที่สะท้อนภาพของนครที่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยความเงียบงัน เสียงเพลงแห่งผู้กวาดล้างจังหวะดังขึ้นเรื่อยๆ ไล่ตามหลังพวกเขามา เป็นบทเพลงแห่งความสมบูรณ์แบบที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง…
ในขณะที่พวกเขากำลังวิ่ง กานต์ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นความถี่บางอย่างที่ส่งผ่านมาจากทิศทางของหอคอยแห่งเสียงสะท้อน มันเป็นคลื่นเสียงที่คุ้นเคย… คล้ายกับเสียงของแกนเสียงดนตรีแห่งทราย แต่ถูกบิดเบือน บรรจุไว้ด้วยความเจ็บปวดและความโหยหา เขาตระหนักได้ว่า ภัยคุกคามที่แท้จริงอาจไม่ได้อยู่ที่ผู้กวาดล้างจังหวะเพียงอย่างเดียว แต่อาจเป็น “เจตจำนงแห่งความเงียบ” ที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังทุกสิ่ง ที่ต้องการลบเลือนทุกอย่างให้กลับสู่ความว่างเปล่า… และบางที หอคอยแห่งเสียงสะท้อน อาจไม่ใช่แค่ที่ซ่อนกลไกควบคุม แต่เป็นหัวใจของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น
พวกเขาต้องไปถึงที่นั่น ก่อนที่เสียงเพลงแห่งความสมบูรณ์แบบจะกลืนกินทุกอย่างไปตลอดกาล.
--- กานต์และเซนอสกลับมาถึงอารยันนครที่กลายเป็นเมืองผลึกแก้วไร้ชีวิตชีวา พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับ 'ผู้กวาดล้างจังหวะ' ที่พยายามกำจัดความทรงจำ และมุ่งหน้าไปยัง 'หอคอยแห่งเสียงสะท้อน' เพื่อหากลไกควบคุม โดยกานต์สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่ใหญ่กว่าคือ 'เจตจำนงแห่งความเงียบ' ที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง.