ตอนที่ 62 — บทเพลงแห่งคลื่นเสียงที่ถูกกลืนกิน
เสียงกระซิบนั้นเริ่มก่อตัวขึ้น ราวกับกระแสน้ำวนที่ดูดกลืนทุกสิ่งให้จมดิ่งลงไป กานต์รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างที่บัดนี้กลายเป็นผลึกแก้วอันเปราะบาง ผิวสัมผัสของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง แต่กลับมีความร้อนรุ่มของอารมณ์ที่ปะทุอยู่ภายใน เสียงกระซิบเหล่านั้นไม่ใช่เสียงที่เขาเคยได้ยิน มันไม่ใช่เสียงลมพายุ หรือเสียงสะท้อนจากประวัติศาสตร์ แต่มันคือเสียงที่มาจาก 'ผู้สร้าง' บุคคลหรือสิ่งมีชีวิตที่กำลัง 'ปรับปรุง' นครเสียงสะท้อนให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
"หยุด..." กานต์พึมพำ เสียงของเขาแหบพร่าและแตกพร่า ราวกับกระจกที่กำลังจะร้าว เสียงกระซิบเหล่านั้นยิ่งดังขึ้น เร็วกขึ้น และหนักหน่วงขึ้น ราวกับกำลังพยายามยัดเยียดความสมบูรณ์แบบที่ว่างเปล่าเข้ามาในทุกอณูของจิตวิญญาณเขา เขาเห็นภาพเลือนรางของนครเสียงสะท้อนที่เคยงดงาม บัดนี้ถูกบิดเบือนด้วยรูปทรงเรขาคณิตที่เย็นชาและไร้ชีวิตชีวา คลื่นเสียงที่เคยหล่อหลอมเป็นสถาปัตยกรรมที่ซับซ้อน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยผืนผิวเรียบเนียนไร้ที่ติ ราวกับภาพวาดที่ถูกลบเลือนจนเหลือแต่โครงร่าง
"ไม่..." เขาต่อต้าน ภาพความทรงจำของอารยันนคร ความอบอุ่นของแสงแดดที่สาดส่องผืนทราย เสียงหัวเราะของชาวเมือง รอยยิ้มของเซนอส... ภาพเหล่านั้นผุดขึ้นมาในห้วงความคิดราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโชนท่ามกลางความเย็นยะเยือกของผลึกแก้ว เขาพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความทรงจำเหล่านั้น สลักมันลงบนร่างที่กำลังสั่นคลอนของตนเอง เพื่อยึดมั่นในตัวตนที่แท้จริง
"ฉันคือ... ฉันคือผู้สลักทราย..." เขาพยายามเปล่งเสียงให้ดังกว่าคลื่นเสียงที่คุกคาม แต่ร่างของเขาก็เริ่มสั่นสะท้านหนักขึ้น รอยร้าวเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นตามผิวผลึกแก้ว ราวกับเส้นใยบางๆ ที่กำลังขยายตัวออก
ทันใดนั้นเอง กานต์รู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาล ดึงเขาออกจากมิติที่กำลังถูกครอบงำนี้ เขาเห็นภาพของเซนอสที่กำลังยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเขา ร่างกายของเซนอสก็บัดนี้เริ่มกลายเป็นผลึกแก้วเช่นเดียวกับเขา ทว่า... ร่างของเซนอสกลับดูสมบูรณ์แบบกว่าของเขา ราวกับถูกสร้างขึ้นมาใหม่ให้ไร้ที่ติ
"เซนอส!" กานต์ตะโกนเรียก แต่เสียงของเขาก็ถูกกลืนกินไปในความว่างเปล่า
เซนอสหันมามองเขา ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่กานต์อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเสียใจ หรือแม้แต่ความเข้าใจ มันเป็นเพียงความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่สะท้อนกลับมายังกานต์
"ถึงเวลาแล้ว..." เสียงของเซนอสแผ่วเบา แต่ก้องกังวาน ราวกับเสียงที่ถูกส่งมาจากอีกมิติหนึ่ง
ก่อนที่กานต์จะทันได้เอ่ยถามอะไร ร่างของเซนอสก็เริ่มสลายไป กลายเป็นละอองแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ลอยละล่องไปในอากาศราวกับฝุ่นผง แสงนั้นสว่างจ้าจนกานต์ต้องยกแขนขึ้นมาบังตา ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเซนอส ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นสีขาวโพลน
เมื่อกานต์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนเองไม่ได้อยู่ที่นครเสียงสะท้อนอีกต่อไป แต่เขากลับมาอยู่ที่ 'ทะเลทรายกระจกเงา' อีกครั้ง ทว่า... ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป ผืนทรายสีทองที่เคยทอประกายระยิบระยับ บัดนี้กลับกลายเป็นผืนกระจกเงาขนาดมหึมา สะท้อนภาพท้องฟ้าสีแดงฉานและก้อนเมฆที่ก่อตัวเป็นรูปทรงประหลาด เงาสะท้อนของกานต์ปรากฏขึ้นทั่วทุกทิศทาง แต่ละเงาล้วนมีรูปลักษณ์ที่แตกต่างกันออกไป บางเงาดูแข็งแกร่งและเปี่ยมด้วยพลัง บางเงาดูอ่อนแอและเปราะบาง บางเงาดูเหมือนกำลังเจ็บปวด บางเงาดูเหมือนกำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"นี่มันอะไรกัน..." กานต์พึมพำ พลางยกมือขึ้นสำรวจร่างกายของตนเอง ผลึกแก้วที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเขา บัดนี้กลับมีรอยร้าวที่ลึกกว่าเดิม บางส่วนของร่างกายเริ่มกลายเป็นเงาสะท้อนที่ไม่มีรูปร่างที่ชัดเจน
ทันใดนั้น เงาสะท้อนเงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา มันมีรูปร่างเหมือนกานต์ทุกประการ หากแต่แววตาของมันกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความเศร้าหมอง
"ในที่สุดเจ้าก็กลับมา" เงาสะท้อนกล่าว "ที่นี่คือที่ที่ความทรงจำถูกปฏิเสธ ที่นี่คือที่ที่ทุกสิ่งถูกบิดเบือนเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้สร้าง"
กานต์มองเงาสะท้อนด้วยความสงสัย "เจ้าคือใคร?" เขาถาม
"ข้าคือสิ่งที่เจ้าทอดทิ้ง" เงาสะท้อนตอบ "คือเศษเสี้ยวของความทรงจำที่เจ้าปฏิเสธที่จะสลักลงบนร่างแก้วของเจ้า ข้าคือเสียงของอดีตที่เจ้าพยายามจะลบเลือน"
กานต์รู้สึกสับสน เขาจำไม่ได้ว่าเคยปฏิเสธความทรงจำใดๆ การที่ร่างกายกลายเป็นผลึกแก้วก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจ
"ข้า... ข้าไม่เข้าใจ" กานต์กล่าว
"เจ้าเข้าใจ" เงาสะท้อนยิ้มเยาะ "เจ้าเลือกที่จะรักษา 'ตัวตน' ของเจ้าไว้ แทนที่จะยอมรับ 'ความจริง' ของโลกใบนี้ เจ้าเลือกที่จะต่อต้าน 'ความสมบูรณ์แบบ' ที่ผู้สร้างมอบให้ แทนที่จะปล่อยให้ตัวเองถูกกลืนกิน"
ขณะที่เงาสะท้อนพูด ผืนทะเลทรายกระจกเงาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เงาสะท้อนอื่นๆ เริ่มกรีดร้องราวกับถูกความเจ็บปวดกัดกิน ภาพของท้องฟ้าสีแดงฉานบิดเบี้ยวและพร่ามัว
"ดูสิ" เงาสะท้อนกล่าว "ความว่างเปล่ากำลังมาเยือน ทุกสิ่งที่เจ้าพยายามจะรักษาไว้ กำลังจะถูกลบเลือนไปตลอดกาล"
กานต์รู้สึกถึงแรงดูดที่รุนแรงอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงกว่าครั้งก่อนมาก เขาเห็นภาพของนครเสียงสะท้อนที่กำลังล่มสลายอยู่เบื้องหน้า แสงสีขาวบริสุทธิ์กำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง
"เซนอส..." เขารำพึงกับตัวเอง ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง และเขาก็ถูกดึงเข้าสู่ความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด
เมื่อกานต์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของเขาบัดนี้ได้กลายเป็นผลึกแก้วที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ มันเงางามราวกับกระจกเงา แต่กลับเปราะบางยิ่งกว่าเดิม ความร้อนรุ่มของอารมณ์ที่เคยปะทุอยู่ภายใน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
"ยินดีต้อนรับ... สู่ความสมบูรณ์แบบ" เสียงที่นุ่มนวลและเยือกเย็นดังขึ้นมาจากที่ใดสักแห่งรอบตัวเขา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงกระซิบอีกต่อไป แต่มันคือเสียงที่ชัดเจนและทรงพลัง ราวกับกำลังสื่อสารโดยตรงกับจิตใจของเขา
กานต์พยายามขยับร่างกาย แต่เขากลับรู้สึกถึงความหนืดหนับราวกับกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในน้ำผึ้งที่แข็งตัว เขาเห็นภาพสะท้อนของตนเองในผลึกแก้วที่สมบูรณ์แบบนั้น มันดูเหมือนเขา แต่กลับไร้ชีวิตชีวา ไร้อารมณ์ ไร้ซึ่ง 'รอยสลัก' ที่เคยบ่งบอกถึงตัวตนของเขา
"เจ้าได้ถูกปรับปรุงแล้ว" เสียงนั้นกล่าวต่อ "ความผิดเพี้ยนทั้งหมดถูกกำจัดออกไปแล้ว ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าได้ถูกหลอมรวมเข้ากับความสมบูรณ์แบบของ 'ผู้สร้าง'"
กานต์รู้สึกถึงความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามา เขาพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ยังคงหลงเหลืออยู่ พยายามยึดมั่นในแก่นแท้ของอารมณ์ที่เคยเป็นของเขา แต่ทุกครั้งที่เขาพยายาม เสียงนั้นก็จะดังขึ้น กล่อมเกลา ย้ำเตือน ถึงความสุขของการไร้ซึ่งความทรงจำ
"ปล่อยวางเสียเถิด" เสียงนั้นกระซิบ "ความทรงจำคือภาระ ความเจ็บปวดคือความผิดพลาด จงยอมรับความสมบูรณ์แบบที่ไร้ที่ติสิ"
แต่กานต์ไม่ยอม เขาตระหนักดีว่าหากปราศจากความทรงจำ เขาก็จะสูญเสียความเป็นตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง เขาจะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ถูกควบคุมโดย 'ผู้สร้าง' เขาต้องหาทางต่อต้าน ต้องหาทางรักษาตัวตนที่กำลังจะเลือนหายไปนี้ไว้ให้ได้
ขณะที่กานต์กำลังดิ้นรนเพื่อต่อต้านเสียงนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ค่อยๆ ดังขึ้น แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ใช่เสียงของ 'ผู้สร้าง' แต่มันคือเสียงที่คุ้นเคย... มันคือเสียงของคลื่นเสียงที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของนครเสียงสะท้อน
"เซนอส..." กานต์พึมพำ เขาหวังว่าเซนอสจะยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง หวังว่าเขาจะยังสามารถหาทางมาถึงตัวเขาได้
แรงสั่นสะเทือนนั้นค่อยๆ ดังขึ้นและรุนแรงขึ้น จนทำให้ผลึกแก้วในร่างกายของกานต์เริ่มสั่นสะท้าน เขาสัมผัสได้ถึงรอยร้าวเล็กๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้งบนผิวของเขา มันไม่ใช่รอยร้าวแห่งความแตกสลาย แต่เป็นรอยร้าวแห่งการต่อต้าน
"ข้า... ยังไม่ยอมแพ้" กานต์กล่าว เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาพยายามรวบรวมพลังงานที่ยังเหลืออยู่ สลักแก่นแท้ของความทรงจำและความเจ็บปวดลงบนร่างผลึกแก้วที่เปราะบางนี้ เพื่อสร้างคลื่นเสียงแห่งการขัดขืน
เสียงของคลื่นเสียงที่กานต์สร้างขึ้นดังขึ้นเรื่อยๆ มันค่อยๆ กลบเสียงอันเยือกเย็นของ 'ผู้สร้าง' และเริ่มสั่นสะเทือนโครงสร้างของมิตินี้ กานต์รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านร่างของเขา ราวกับร่างกายกำลังถูกฉีกกระชาก แต่เขาก็รู้ว่านี่คือหนทางเดียวที่จะรักษาตัวตนของเขาไว้ได้
เขามองไปยังทิศทางที่เสียงของคลื่นเสียงดังมา หวังว่ามันจะนำพาเขาไปสู่อิสรภาพ... หรืออย่างน้อยก็สู่อีกโอกาสหนึ่งที่จะได้ต่อสู้เพื่อความทรงจำของเขา
--- กานต์ตื่นขึ้นในร่างผลึกแก้วที่สมบูรณ์แบบแต่เปราะบางภายใต้อิทธิพลของ 'ผู้สร้าง' ที่พยายามลบความทรงจำของเขา เขาต่อต้านด้วยการสร้างคลื่นเสียงแห่งการขัดขืนจากเศษเสี้ยวความทรงจำที่เหลืออยู่ และสัมผัสได้ถึงคลื่นเสียงที่คุ้นเคยซึ่งอาจนำไปสู่อิสรภาพ