ตอนที่ 25 — ความสั่นสะเทือนของรอยปริแตก
เสียงกรีดร้องของแก้วที่กำลังแตกสลายดังระงมอยู่ในโสตประสาทของกานต์ มันไม่ใช่เสียงที่หูจะได้ยิน แต่มันคือเสียงที่สั่นสะเทือนผ่านกระดูกและเส้นประสาทที่กำลังเปลี่ยนสภาพเป็นผลึกใส ร่างกายของเขาในยามนี้ไม่ต่างจากงานประติมากรรมที่ถูกสร้างขึ้นอย่างเร่งรีบและผิดพลาด รอยปริแตกสีทองลากยาวจากหัวไหล่ลงมาถึงสีข้าง ทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดที่แหลมคมราวกับเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงอยู่ภายใน
ภายใต้แสงสลัวที่ลอดผ่านรอยแยกของมิติที่กำลังพังทลาย กานต์เห็นความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ภายในร่างของสิ่งมีชีวิตยักษ์แก้วทรายที่เขาเพิ่งจะปะทะด้วย มันไม่ใช่เพียงเนื้อหนังหรือมวลสาร แต่มันคือกลไกแห่งเสียงที่ซับซ้อน รอยปริแตกบนร่างของมันเผยให้เห็นฟันเฟืองของคลื่นความถี่ที่หมุนวนอยู่ภายในแกนกลางที่มืดมิด ทุกครั้งที่มันขยับ รอยแยกเหล่านั้นจะปลดปล่อยแรงสั่นสะเทือนที่สามารถบดขยี้จิตวิญญาณให้กลายเป็นผุยผงได้
“มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต...” กานต์พยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผากและสากเหมือนทราย แต่เสียงที่ออกมากลับเป็นเพียงเสียงคลื่นความถี่ที่ผิดเพี้ยน “มันคือ... เครื่องมือ...”
เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบของแกนเสียงดนตรีแห่งทรายในมือ มันสั่นระรัวราวกับหัวใจของสัตว์ป่าที่กำลังตื่นตระหนก พลังงานที่เขาเพิ่งจะใช้เพื่อขัดขวางการจัดระเบียบโลกได้ทิ้งบาดแผลไว้ในโครงสร้างของความจริง รอยปริแตกบนร่างกายของกานต์เริ่มขยายวงกว้างขึ้น ทุกครั้งที่เขาขยับตัว เศษแก้วขนาดเล็กจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดินที่สั่นสะเทือนไม่หยุดหย่อน ราวกับว่าตัวตนของเขากำลังหลุดลอกออกมาเป็นชิ้นๆ
ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ ก็กระแทกเข้าที่กลางอก กานต์ทรุดลงกับพื้นหินที่แตกร้าว ความรู้สึกของการมีตัวตนเริ่มเลือนรางไป เขามองเห็นภาพนิมิตซ้อนทับกับความจริง นิมิตของอารยันนครที่ไม่ได้ตั้งอยู่บนความรุ่งโรจน์ แต่ตั้งอยู่บนรากฐานของความทรงจำที่ถูกกักขังไว้ในแก้วทราย นครที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่จะถูก ‘ล้าง’ โดยพายุแห่งเสียงเพื่อเริ่มต้นใหม่
“กานต์!” เสียงเรียกของเซนอสแว่วมาตามสายลมที่บิดเบี้ยว แต่มันช่างห่างไกลเหลือเกิน ราวกับเสียงที่ดังมาจากอีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร กานต์พยายามจะเอื้อมมือออกไป แต่แขนขวาของเขาที่กลายเป็นแก้วใสไปเกือบครึ่งกลับหนักอึ้งและไร้ความรู้สึก เขาทำได้เพียงสัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมาจากพื้นดิน
ท่ามกลางความโกลาหล สิ่งที่ตื่นขึ้นจากก้นบึ้งของโลกไม่ใช่เพียงพายุทราย แต่มันคือ 'จังหวะ' (The Rhythm) บางอย่างที่สม่ำเสมอและน่ากลัว มันคือจังหวะการเต้นของหัวใจโลกที่กำลังจะกลบเสียงหัวใจของมนุษย์ทุกคนให้เงียบหายไป กานต์สัมผัสได้ว่ารอยปริแตกบนร่างของสิ่งมีชีวิตยักษ์และบนตัวเขานั้นกำลังพยายามจะ 'จูน' เข้าหากัน เพื่อสร้างความถี่เดียวที่สมบูรณ์แบบ
ความเจ็บปวดจากการที่ร่างกลายเป็นแก้วเริ่มเปลี่ยนเป็นความรู้สึกแปลกประหลาด มันคือความรู้สึกของการถูกขยายออก (Expansion) เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังแตกสลาย แต่เขากำลังถูก 'แผ่ขยาย' ออกไปเป็นส่วนหนึ่งของสนามพลังงานรอบตัว ความทรงจำของคนนับพันที่เคยสลักลงบนแผ่นแก้วทรายไหลบ่าเข้ามาในหัวของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงร้องไห้ของมารดาในยุคโบราณ เสียงหัวเราะของเด็กน้อยในนครที่ล่มสลายไปแล้ว และเสียงกรีดร้องของนักรบที่ถูกพายุกลืนกิน ทั้งหมดนี้กลายเป็นคลื่นเสียงที่ตีกันนัวเนียอยู่ในจิตสำนึกของเขา
“ข้าจะไม่... ยอมให้มันจบแบบนี้...” กานต์กัดฟันกรอด ความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดกระตุ้นให้เขาฝืนความเจ็บปวด เขาใช้มือที่สั่นเทาคว้าแกนเสียงดนตรีแห่งทรายไว้แน่น พลังงานที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในตัวเขาถูกรีดเร้นออกมาเพื่อสร้าง 'เสียงที่ผิดเพี้ยน' อีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้ต้องการแค่ขัดขวาง แต่เขาต้องการ 'แทรกแซง' จังหวะของโลก
เขารวบรวมความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุด ความทรงจำที่ยังเป็นมนุษย์ที่สุด—ความกลัว ความโหยหา และความรักที่ยังไม่สมหวัง—แล้วเปลี่ยนมันให้กลายเป็นคลื่นเสียงที่ไร้ระเบียบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เขาปล่อยให้ความ 'ไม่สมบูรณ์แบบ' ของความเป็นมนุษย์เข้าปะทะกับ 'ความสมบูรณ์แบบ' ที่เย็นชาของแก้วทราย
เคร้ง!
เสียงเหมือนแก้วขนาดมหึมาถูกทุบด้วยค้อนเหล็กดังสนั่นไปทั่วทั้งโถงใต้ดิน แรงปะทะนั้นส่งผลให้รอยปริแตกบนร่างกายของกานต์ขยายตัวจนถึงขีดสุด แสงสว่างวาบสีทองสว่างจ้าจนทำให้โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวโพลน กานต์รู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกฉีกออกเป็นอะตอม แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม
เมื่อแสงสว่างเริ่มจางลง กานต์พบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในโถงใต้ดินที่กำลังถล่มอีกต่อไป เขากำลังลอยคว้างอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีทั้งบนและล่าง ไม่มีแสงและเงา มีเพียงเสียงสะท้อนที่แผ่วเบาของสิ่งที่เขาเพิ่งจะทำลงไป ร่างกายของเขาไม่ได้แตกสลายไปทั้งหมด แต่รอยปริแตกเหล่านั้นกลับกลายเป็นลวดลายที่งดงามและซับซ้อน ราวกับรอยสลักที่วิจิตรที่สุดที่เขาเคยทำมา
เขามองเห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ไกลออกไปในความมืดมิดนั้น เงาร่างที่ดูเหมือนจะเป็นทั้งคนและสิ่งไม่มีชีวิต เงาร่างที่กำลังเฝ้ามองการกระทำที่บ้าบิ่นของเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก และในความเงียบงันนั้นเอง กานต์ก็ได้ยินเสียงกระซิบที่ไม่ได้มาจากหู แต่มาจากแกนเสียงดนตรีที่ฝังอยู่ในอกของเขา
'เจ้าได้ปลุกสิ่งที่ไม่ได้มีไว้ให้ถูกได้ยิน... และสิ่งที่ไม่ได้มีไว้ให้ถูกจดจำ'
กานต์พยายามจะขยับตัว แต่เขารู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโลกได้เปลี่ยนไปตลอดกาล เขาไม่ได้เป็นเพียงช่างสลักทรายอีกต่อไป แต่เขาได้กลายเป็น 'รอยร้าว' ในบทเพลงแห่งโลก และรอยร้าวนี้เองที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหม่ที่จะพัดพาอารยันนครไปสู่จุดจบที่แท้จริง
--- กานต์ใช้ความทรงจำที่แปรปรวนสร้างคลื่นเสียงที่ผิดเพี้ยนเข้าปะทะกับความสมบูรณ์แบบของแก้วทราย จนส่งผลให้เขาหลุดเข้าไปในมิติที่ไร้ความชัดเจนและพบว่าตนเองได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของรอยร้าวในจังหวะของโลก