ตอนที่ 1 — รอยสลักที่เลือนราง
เสียงโลหะกระทบแก้วดัง 'แกร่ง' เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสลักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไหม้จางๆ ของทรายที่ถูกความร้อนแผดเผา กานต์ขยับข้อมืออย่างระมัดระวัง ปลายสิ่วขนาดเล็กที่ทำจากอัญมณีแก้วทรายกำลังกรีดลงบนแผ่นผลึกใสที่วางอยู่บนแท่นหิน แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างแคบๆ ของอารยันนครสาดส่องลงมา กระทบกับรอยหยักที่เขากำลังสร้างขึ้น มันควรจะเป็นภาพจำลองของพิธีกรรมบูชาดวงตะวันเมื่อร้อยปีก่อน แต่ในขณะที่เขากำลังประณีตกับเส้นสายสุดท้าย มือของเขากลับชะงักลง
ความเย็นเยียบแล่นผ่านปลายนิ้ว
กานต์ขมวดคิ้ว ดวงตาข้างที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวพยายามเพ่งมองรอยสลักที่เขาเพิ่งจะทำเสร็จเมื่อครู่ แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่เส้นสายที่คมชัดอย่างที่ควรจะเป็น รอยแกะสลักที่เคยลึกและเด่นชัดบนแผ่นแก้วทรายดูเหมือนจะค่อยๆ สูญเสียความคมเข้ม มันดูพร่าเลือนราวกับถูกคลื่นน้ำซัดพาไป ทั้งที่เขายังไม่ได้ขยับแผ่นแก้วไปไหนเลย เขาเอื้อมมือไปสัมผัสพื้นผิวที่ควรจะขรุขระตามรอยสลัก แต่ปลายนิ้วกลับลูบผ่านความเรียบเนียนที่น่าประหลาดใจ
“เป็นไปไม่ได้...” เขาพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่าในห้องที่เงียบเชียบ
เขาหยิบแผ่นแก้วทรายแผ่นอื่นที่วางกองไว้ข้างๆ ขึ้นมาตรวจสอบ แผ่นที่เขาสลักไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ซึ่งควรจะเป็นบันทึกเรื่องการเคลื่อนย้ายนครทรายครั้งใหญ่ บัดนี้กลับเหลือเพียงแผ่นแก้วใสสะอาดที่ไร้ร่องรอยของอักขระใดๆ ราวกับว่าความทรงจำที่เขาอุตส่าห์บรรจงสลักลงไปถูกลบเลือนด้วยมือที่มองไม่เห็น
กานต์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตระหนก เขาไม่ใช่แค่ช่างสลักทั่วไป แต่เขาคือผู้รักษาความทรงจำของอารยันนคร หากรอยสลักเหล่านี้จางหายไป นั่นหมายความว่าประวัติศาสตร์ของพวกเขา—รากเหง้าที่ยึดเหนี่ยวผู้คนไว้กับผืนทรายนี้—กำลังถูกลบทำลาย
เสียงลมพัดกรรโชกดังขึ้นจากภายนอกกำแพงนคร มันไม่ใช่เสียงลมพัดผ่านยอดไม้หรือยอดอาคารทั่วไป แต่มันคือเสียงหวีดหวิวที่แฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของพายุทรายที่กำลังก่อตัวอยู่ไกลออกไป กานต์หลับตาลง พยายามใช้สัมผัสที่เหลืออยู่รับฟังเสียงนั้น เขาไม่ได้ยินแค่เสียงลม แต่เขาได้ยิน 'แรงสั่นสะเทือน' ที่ผิดเพี้ยนไป มันเป็นจังหวะที่รุนแรงและไม่สอดคล้องกับวงจรธรรมชาติที่เขาเคยรู้จัก มันเหมือนกับเสียงหัวใจของโลกที่กำลังเต้นผิดจังหวะ
“มันเริ่มขึ้นแล้วสินะ” เขาพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น ประตูไม้หนาหนักของห้องสลักก็ถูกผลักออกอย่างแรง แรงลมจากภายนอกหอบเอาเม็ดทรายละเอียดพัดเข้ามาในห้องจนกานต์ต้องยกแขนขึ้นบังตา เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความกังวล
“กานต์! เจ้ายังอยู่ในนี้หรือ!”
เป็นเสียงของเฒ่ามาลัย อาจารย์ผู้ดูแลหอจดหมายเหตุ ร่างผอมบางของชายชราปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นทรายที่ฟุ้งกระจาย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าจากการเฝ้าระวังพายุ
“อาจารย์ เกิดอะไรขึ้นครับ?” กานต์รีบถามพลางพยายามปัดฝุ่นออกจากโต๊ะสลัก
“พายุครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งไหนๆ กานต์” มาลัยกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มันไม่ได้แค่พัดเอาสิ่งก่อสร้างไป แต่มันกำลัง 'กลืนกิน' ทุกอย่าง... แม้แต่สิ่งที่ถูกจารึกไว้ในแก้วทราย ข้าเพิ่งเห็นแผ่นบันทึกของบรรพชนในหอจดหมายเหตุ จางหายไปต่อหน้าต่อตาข้า!”
คำพูดนั้นทำให้กานต์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า ความจริงที่เขาสัมผัสได้ในห้องสลักไม่ใช่เพียงความผิดพลาดในการทำงาน แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับหายนะ คำสาปพายุทรายที่ชาวเมืองต่างหวาดกลัวกำลังทวีความรุนแรงขึ้นจนสามารถลบเลือนแม้กระทั่งแก่นแท้ของอดีต
“ถ้าเราปล่อยไว้แบบนี้ อารยันนครจะไม่เหลืออะไรเลย นอกจากเศษทรายที่ไร้ความหมาย” กานต์กล่าว น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความตระหนกเป็นความเด็ดเดี่ยว “เราต้องรู้ว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้น ทำไมพายุถึงมีอำนาจเหนือแก้วทรายขนาดนี้”
มาลัยมองสบตากับลูกศิษย์หนุ่ม “เจ้ากำลังจะบอกว่า... เจ้าจะออกไปข้างนอกนั่นงั้นหรือ? ทะเลทรายสีทองที่ไม่มีที่สิ้นสุดนั่นน่ะหรือ? กานต์ เจ้าตาบอดข้างหนึ่ง และเจ้าก็เป็นเพียงช่างสลัก!”
“ข้าไม่ได้มองเห็นด้วยตาเพียงอย่างเดียว แต่อาจารย์... ข้า 'ได้ยิน' มัน” กานต์ชี้ไปที่แผ่นแก้วที่ว่างเปล่า “ข้าได้ยินเสียงของทรายที่กำลังกรีดร้อง มันไม่ได้พัดมาเพื่อทำลาย แต่มันพัดมาเพื่อ 'ปิดปาก' ความทรงจำของเรา มีบางอย่างที่ต้นกำเนิดของลมกำลังทำอยู่ และข้าต้องไปที่นั่น”
กานต์ไม่ได้รอคำอนุญาต เขาเริ่มเก็บอุปกรณ์สลักที่สำคัญที่สุดของเขา—สิ่วแก้วทรายที่ทำจากอัญมณีบริสุทธิ์ และแผ่นแก้วทรายเปล่าที่เตรียมไว้สำหรับบันทึกการเดินทาง เขาคว้าผ้าคลุมกันทรายผืนหนาขึ้นมาสวม สัมผัสของเนื้อผ้าหยาบๆ ช่วยเตือนสติให้เขารู้สึกถึงตัวตนในโลกที่กำลังจะเลือนหาย
ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก ไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่สม่ำเสมอแบบทหารรักษาการณ์ แต่อันเป็นเสียงที่ดูดุดันและไร้ระเบียบ กานต์ชะงัก เขาแนบหูลงกับประตูไม้ สัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านพื้นดิน
“พวกมันมาแล้ว...” เขาพึมพำ
ไม่ใช่แค่พายุที่กำลังคุกคามอารยันนคร แต่ดูเหมือนว่าความวุ่นวายที่เกิดจากความทรงจำที่หายไป จะดึงดูดเหล่าผู้กระหายอำนาจที่ต้องการจะใช้ความโกลาหลนี้เป็นเครื่องมือ กานต์รู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ใช่แค่การตามหาความจริง แต่มันคือการดิ้นรนเพื่อรักษาตัวตนของเขาและเผ่าพันธุ์เอาไว้ในโลกที่กำลังจะกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า
เขากระชับย่ามในมือแน่น ก่อนจะตัดสินใจเดินเลี่ยงออกทางช่องทางลับด้านหลังห้องสลัก ซึ่งเป็นทางที่เชื่อมต่อกับเขตชายขอบของนครที่มักจะถูกทรายทับถมอยู่เสมอ ทิ้งความมั่นคงของอารยันนครไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าสู่ความเวิ้งว้างที่รอคอยเขาอยู่ข้างหน้า
--- กานต์พบว่ารอยสลักบนแผ่นแก้วทรายกำลังจางหายไปอย่างปริศนา ซึ่งอาจเป็นสัญญาณของคำสาปพายุทรายที่รุนแรงขึ้น เขาจึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อค้นหาความจริงท่ามกลางความวุ่นวายที่กำลังคืบคลานเข้ามา