ตอนที่ 96 — ห้วงลึกแห่งความมืดและจังหวะที่แตกสลาย
ความมืดมิดไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือแรงกดดันที่หนักอึ้งราวกับถูกฝังอยู่ใต้ก้นมหาสมุทรที่ทำจากตะกั่ว Anwen รู้สึกถึงมันผ่านผิวหนังเนื้อที่ยังหลงเหลืออยู่ และผ่านผิวโลหะที่เย็นเยียบซึ่งแทรกซึมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกระดูกและเส้นประสาท ร่างของเธอถูกเหวี่ยงผ่านความมืดมิดที่ไร้ทิศทาง ความรู้สึกถึงการเคลื่อนที่นั้นบิดเบี้ยว—บางขณะเหมือนกำลังตกลงสู่เหวที่ไม่มีจุดจบ บางขณะเหมือนกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยแรงเหวี่ยงที่มองไม่เห็น
เสียง... มันไม่ใช่เสียงที่หูมนุษย์จะรับรู้ได้ แต่มันคือการสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านเข้าสู่แกนกลางของจิตวิญญาณ มันเป็นจังหวะที่ผิดเพี้ยน กระตุก และไม่สม่ำเสมอ เหมือนหัวใจของยักษ์ที่กำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งในขณะที่กำลังจะหยุดนิ่ง รอยจารึกบนร่างกายของเธอแผ่ความร้อนรุ่มออกมา มันไม่ใช่ความร้อนที่ปลอบประโลม แต่เป็นความร้อนที่เตือนถึงการลุกไหม้ของพลังงานที่กำลังจะระเบิดออก
'อย่าปล่อยให้ตัวตนเลือนหาย...' เสียงกระซิบในใจของเธอเองดังขึ้น ท่ามกลางความโกลาหลที่พยายามจะกลืนกินทุกอย่าง Anwen พยายามไขว่คว้าหาเศษเสี้ยวของความเป็นมนุษย์ เธอเรียกหาความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นขนมปังอบใหม่ในโรงเตี๊ยม เสียงหัวเราะแหบๆ ของ Granny Nessa และสัมผัสของหยาดฝนที่กระทบหลังคาไม้ ความทรงจำเหล่านี้คือสมอเรือเพียงหนึ่งเดียวที่เหนี่ยวรั้งเธอไว้ไม่ให้ถูกพัดพาไปในกระแสธารแห่งความว่างเปล่า
ทันใดนั้น แรงบดขยี้มหาศาลก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง มันไม่ใช่เพียงแค่แรงดันทางกายภาพ แต่มันคือเจตจำนงที่แข็งกร้าวและเย็นชาจาก 'เบื้องบน' ตัวตนลึกลับที่เฝ้ามองเธออยู่นั้นไม่ได้เพียงแค่จ้องมอง แต่มันกำลังพยายามจะ 'จัดระเบียบ' ความโกลาหลที่เธอสร้างขึ้น มันพยายามจะบีบอัดความบิดเบี้ยวของมิติให้กลับคืนสู่รูปทรงที่สมบูรณ์แบบ รูปทรงที่ไร้ชีวิตและไร้ความรู้สึก
Anwen รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปตามแขนโลหะของเธอ รอยจารึกเริ่มเรืองแสงสีฟ้าจัดจ้า แข่งกับความมืดมิดที่พยายามจะดับแสงนั้น เธอพบว่าตัวเองไม่ได้ลอยคว้างอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป รอยแยกมิติรอบตัวเธอเริ่มก่อตัวเป็นเศษเสี้ยวของความจริงที่แตกสลาย—ภาพของเครื่องจักรโบราณที่กำลังบิดเบี้ยว ภาพของกลุ่มภาคีระเบียบเหล็กที่กำลังก้าวเดินอย่างมั่นคงในโลกที่พวกเขามุ่งหวังจะควบคุม และภาพของความโกลาหลที่เธอเพิ่งจะจุดประกายขึ้น
'ไม่...' เธอคำรามในใจ เมื่อสัมผัสได้ว่าความมืดมิดเริ่มมี 'รูปแบบ' มันไม่ใช่ความมืดที่สุ่มเสี่ยง แต่เป็นความมืดที่มีโครงสร้าง มันคือระเบียบที่ซ่อนตัวอยู่ในคราบของความว่างเปล่า ตัวตนเบื้องบนกำลังใช้ความมืดนี้เป็นเครื่องมือในการบดขยี้ความไม่แน่นอนที่เธอพยายามจะปกป้อง
ความเจ็บปวดทวีความรุนแรงจนเธอแทบจะกรีดร้อง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่เริ่มแข็งเป็นโลหะ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเมื่อพลังงานจากรอยจารึกปะทะกับแรงกดดันจากเบื้องบน เกิดเป็นคลื่นกระแทกที่ส่งผลให้มิติรอบข้างสั่นไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกหินก้อนใหญ่ขว้างใส่ ในวินาทีนั้นเอง Anwen มองเห็นบางสิ่ง... ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังแตกสลาย เธอเห็นดวงตาขนาดมหึมาที่ไร้รูปลักษณ์ แต่มันจ้องมองลงมาด้วยความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าก้นบึ้งของรอยแยก
เธอตัดสินใจ... ในความสิ้นหวังที่ดูเหมือนจะไร้ทางออก เธอจะไม่ยอมเป็นเพียงเศษเสี้ยวที่ถูกบดขยี้เพื่อให้ระเบียบกลับมาสมบูรณ์ หากโลกนี้ต้องการความสมบูรณ์แบบที่ตายตัว เธอก็จะมอบความผิดเพี้ยนที่ยังมีลมหายใจให้แก่มัน Anwen รวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่เหลืออยู่—ความโกรธแค้น ความรัก ความกลัว และความหวัง—แล้วอัดฉีดมันลงไปในรอยจารึก พลังงานที่เคยไหลเวียนอย่างเป็นระบบเริ่มแปรปรวน มันเริ่มเต้นเป็นจังหวะที่คาดเดาไม่ได้ จังหวะที่ขัดขืนต่อกฎเกณฑ์ทุกอย่าง
แรงระเบิดจากภายในร่างกายของเธอส่งผลให้ความมืดมิดรอบตัวเริ่มปริแตก แสงสีฟ้าจากรอยจารึกไม่ได้สว่างไสวอย่างนุ่มนวล แต่มันระเบิดออกเป็นประกายไฟที่บิดเบี้ยว รอยแยกมิติที่เคยพยายามจะบดขยี้เธอเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับจะพังทลายลงมา ความโกลาหลที่เธอสร้างขึ้นกำลังเข้าปะทะกับระเบียบจากเบื้องบน เกิดเป็นสมรภูมิแห่งเจตจำนงที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
ท่ามกลางเสียงกึกก้องที่ดังสนั่นในจิตวิญญาณ Anwen รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง ร่างกายของเธอไม่ได้เพียงแค่ถูกบดขยี้ แต่มันกำลังถูกหลอมรวมเข้ากับจังหวะที่แตกสลายนี้ เธอไม่ได้เป็นเพียงเหยื่อของพายุ แตเธอกำลังกลายเป็นศูนย์กลางของมัน
ทันใดนั้น ความมืดมิดก็เริ่มจางลง ไม่ใช่เพราะแสงสว่างเข้ามาแทนที่ แต่เพราะมันถูกฉีกออกด้วยความจริงบางอย่างที่กำลังจะปรากฏขึ้น Anwen สัมผัสได้ถึงพื้นผิวที่แข็งกระด้างภายใต้ความว่างเปล่า มันไม่ใช่ดิน ไม่ใช่โลหะ แต่มันคือบางสิ่งที่คล้ายกับเศษซากของมิติที่ถูกทิ้งไว้ เธอพยายามตะเกียกตะกายผ่านความโกลาหลที่กำลังหมุนวน
ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลงไปอีกครั้ง เธอเห็นเงาร่างหนึ่ง—ไม่ใช่ตัวตนจากเบื้องบน และไม่ใช่ทหารจากภาคี—แต่เป็นเงาที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เงาที่ดูเหมือนจะยืนอยู่ท่ามกลางพายุแห่งความโกลาหลนี้อย่างสงบนิ่ง เงาที่กำลังยื่นมือออกมาหาเธอในความมืดมิดที่กำลังพังทลาย
ความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบคือความเย็นเยียบที่สัมผัสถูกปลายนิ้วโลหะของเธอ และเสียงกระซิบที่เบาบางยิ่งกว่าลมหายใจ: 'จังหวะของเจ้า... เพิ่งจะเริ่มต้น'
--- Anwen พยายามต่อสู้กับแรงบดขยี้จากตัวตนเบื้องบนด้วยการใช้พลังความทรงจำที่แปรปรวนเข้าแทรกแซงระเบียบมิติ จนเกิดการปะทะกันของพลังงานที่ทำให้มิติแตกสลายและเธอได้พบกับเงาลึกลับท่ามกลางความมืดมิด