โรงเตี๊ยมแห่งผู้แสวงบุญ

ตอนที่ 86 — รอยแยกแห่งความจริงและเงาของภาคี

สัมผัสแรกที่ Anwen รับรู้ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความเย็นเยียบที่บาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ มันคือความรู้สึกเหมือนถูกโยนลงไปในมหาสมุทรของปรอทที่กำลังเดือดพล่าน ร่างกายครึ่งโลหะของเธอสั่นสะท้าน ทุกครั้งที่ฟันเฟืองเล็กๆ ในข้อต่อขยับ มันส่งเสียงเสียดสีที่ดังสนั่นอยู่ในหัว ราวกับว่าความเงียบสงัดของมิติที่เพิ่งผ่านพ้นมานั้นเป็นเพียงภาพลวงตา และความจริงที่แท้จริงคือการพุ่งทะยานกลับสู่โลกที่บิดเบี้ยว

เธอลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าที่มืดมิดอีกต่อไป แต่เธอกำลังนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษซากของสิ่งที่เคยเป็นโรงเตี๊ยม 'The Pilgrims' Rest' ทว่ามันไม่ใช่โรงเตี๊ยมไม้ที่เธอเคยรู้จัก แสงสว่างที่สาดส่องลงมาไม่ใช่แสงอาทิตย์ยามเช้า แต่เป็นแสงเรืองรองสีฟ้าหม่นที่แผ่ออกมาจากเถาวัลย์โลหะซึ่งขดตัวพันรอบซากปรักหักพัง ราวกับเส้นเลือดที่กำลังสูบฉีดพลังงานบางอย่าง โครงสร้างกึ่งชีวภาพเหล่านี้ขยายตัวและหดตัวเป็นจังหวะช้าๆ เหมือนการหายใจของสัตว์ร้ายขนาดมหึมา

'Anwen... คุณยังอยู่ไหม?' เสียงของ Fin ดังขึ้นใกล้ๆ เขาคลานออกมาจากใต้ซากคานไม้ที่กลายเป็นโลหะแข็ง ใบหน้าของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยเขม่าและรอยขีดข่วน ดวงตาของเขาสั่นระริกเมื่อมองไปรอบๆ โลกที่เขาจำไม่ได้

Anwen พยายามพยุงตัวขึ้น ความรู้สึกหนักอึ้งที่แขนซ้ายซึ่งเป็นโลหะเตือนให้เธอรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ รอยจารึกบนผิวหนังของเธอยังคงร้อนผ่าว แต่มันไม่ใช่ความร้อนที่เผาไหม้ มันคือความร้อนที่เชื่อมต่อเธอเข้ากับจังหวะการเต้นของโลกใบนี้ 'ฉันอยู่นี่' เธอตอบ เสียงของเธอแหบพร่า 'ทุกคน... ทุกคนปลอดภัยไหม?'

Granny Nessa และ Rhys ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของซากปรักหักพัง ทั้งคู่ดูเหนื่อยล้าและตื่นตระหนก แต่สิ่งที่เป็นกังวลมากกว่าคือสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ถนนหลวงที่เคยตัดผ่านกลางอาณาจักร Castellane บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยหมอกโลหะหนาทึบ และต้นไม้ที่เคยเขียวขจีถูกแทนที่ด้วยโครงสร้างกิ่งก้านที่เป็นโลหะแวววาวซึ่งแทรกซึมเข้ากับเนื้อไม้เดิมอย่างน่าสยดสยอง

'มันไม่ใช่แค่การพังทลาย' Rhys พึมพำขณะมองดูเถาวัลย์โลหะที่กำลังค่อยๆ กัดกินซากกำแพง 'มันเหมือนกับว่าโลกกำลังถูก... เขียนใหม่'

ทว่า ความเงียบสงัดของความโกลาหลนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นระเบียบดังขึ้นจากทิศทางของถนนหลวง เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้ายหรือเครื่องจักรที่บ้าคลั่ง แต่มันคือเสียงของมนุษย์—มนุษย์ที่มีวินัยและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ Anwen หันไปมองตามสัญชาตญาณ และหัวใจ (ทั้งส่วนที่เป็นเนื้อและส่วนที่เป็นกลไก) ของเธอก็หล่นวูบ

กลุ่มคนในชุดเกราะสีเงินวาววับที่ดูสะอาดตาจนน่าประหลาดใจท่ามกลางซากปรักหักพังกำลังเคลื่อนที่เข้ามา พวกเขาไม่ได้เดินอย่างสะเปะสะปะเหมือนทหารราชสำนักที่เธอเคยเผชิญ แต่เดินด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอและเยือกเย็น ทุกย่างก้าวบ่งบอกถึงอำนาจที่เบ็ดเสร็จ บนหน้าอกของพวกเขาประทับตราสัญลักษณ์รูปฟันเฟืองที่ถูกล้อมรอบด้วยวงแหวนศักดิ์สิทธิ์—ตราของ 'ภาคีระเบียบเหล็ก' (Order of the Iron Mandate)

'นั่นมัน...' Fin กระซิบด้วยความหวาดกลัว 'พวกเขาไม่ใช่ทหารของราชินี'

'พวกเขาคือผู้ที่มาเพื่อจัดระเบียบ' Anwen กล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะนิ่งที่สุด แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความกังวล 'เตรียมตัวให้พร้อม อย่าเพิ่งแสดงตัวจนกว่าฉันจะบอก'

หัวหน้ากลุ่มภาคี—ชายร่างสูงในเกราะเต็มยศที่มีใบหน้าเรียบเฉยราวกับถูกสลักจากหินอ่อน—หยุดยืนอยู่ที่ขอบของเขตซากปรักหักพัง สายตาของเขาไม่ได้มองหาผู้รอดชีวิตด้วยความสงสาร แต่มองหา 'สิ่งปนเปื้อน' เขามองผ่านซากปรักหักพังราวกับกำลังตรวจเช็คความสะอาดของห้องโถงที่สกปรก

'ตรวจพบการบิดเบี้ยวของมิติในพิกัดนี้' เสียงของเขาดังขึ้น มันราบเรียบและไร้อารมณ์ราวกับเสียงของเครื่องจักรที่ทำงานตามคำสั่ง 'พบร่องรอยของความโกลาหลที่ไม่ได้ถูกควบคุม... และพบรอยจารึกที่ยังไม่ถูกชำระล้าง'

Anwen รู้ดีว่าคำว่า 'ชำระล้าง' ของพวกเขาหมายถึงอะไร มันไม่ใช่การทำความสะอาด แต่มันคือการกวาดล้างทุกสิ่งที่อยู่นอกเหนือระเบียบที่พวกเขาต้องการสร้าง และเธอก็คือศูนย์กลางของความโกลาหลนั้น

'เราต้องไปจากที่นี่' Anwen กระซิบสั่งกลุ่มผู้รอดชีวิต 'ทางรอยแยกมิติที่เหลืออยู่... มันอาจจะยังทำงานอยู่'

แต่ในขณะที่เธอกำลังจะนำพาคนของเธอถอยร่นออกไป เถาวัลย์โลหะที่อยู่ใต้เท้าของเธอกลับเริ่มสั่นสะเทือน มันไม่ได้สั่นเพราะแรงกดดันจากภายนอก แต่มันกำลังตอบสนองต่อการมาถึงของภาคีระเบียบเหล็ก รอยจารึกบนแขนของ Anwen เริ่มเรืองแสงสีฟ้าจัดจ้าน สวนทางกับแสงสีเงินที่เย็นชาของพวกภาคี

ทันใดนั้น ชายหัวหน้าภาคีก็เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาของ Anwen มันไม่ใช่สายตาของมนุษย์ที่มองมนุษย์ แต่มันคือสายตาของนักปราชญ์ที่มองเห็นความผิดพลาดของสมการที่ต้องถูกลบออก

'เป้าหมายยืนยันแล้ว' เขาประกาศสั้นๆ 'สิ่งปนเปื้อนระดับสูง... เริ่มกระบวนการสลายระเบียบ'

เสียงสัญญาณแตรโลหะดังสนั่นขึ้นจากแนวหลังของกลุ่มภาคี พร้อมกับที่เหล่าทหารเริ่มชักอาวุธที่เป็นดาบเลเซอร์สีขาวบริสุทธิ์ออกมา Anwen รู้ตัวทันทีว่าการพักพิงที่เธอเคยพยายามสร้างขึ้น บัดนี้ได้กลายเป็นสมรภูมิระหว่างความโกลาหลที่งดงามกับระเบียบที่ตายตัว และเธอคือเดิมพันเพียงหนึ่งเดียวของโลกใบใหม่นี้

--- Anwen และผู้รอดชีวิตกลับคืนสู่โลกที่ถูกหลอมรวมด้วยเครื่องจักรและชีวภาพได้สำเร็จ แต่ต้องเผชิญหน้ากับการมาเยือนของภาคีระเบียบเหล็กที่จ้องจะกำจัด 'ความโกลาหล' ที่เธอเป็นตัวแทน