โรงเตี๊ยมแห่งผู้แสวงบุญ

ตอนที่ 47 — โลหิตและฟันเฟือง

ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือความเย็นเยียบที่ลามเลียไปตามเส้นเลือด ราวกับมีหยดปรอทไหลเวียนอยู่ในกายแทนที่โลหิตอุ่นร้อน Anwen ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความโกลาหลที่บิดเบี้ยวของโรงเตี๊ยม 'The Pilgrims' Rest' เสียงกรีดร้องของไม้ที่ถูกฉีกกระชากด้วยเถาวัลย์โลหะดังประสานไปกับเสียงโลหะกระทบกันดัง แกรก... กึก... แกรก... มันไม่ใช่เสียงสุ่มเสี่ยง แต่มันคือจังหวะ มันคือท่วงทำนองที่สม่ำเสมอและน่าสะพรึงกลัว ราวกับหัวใจของยักษ์หลับที่เพิ่งจะเริ่มเต้นเป็นครั้งแรกในรอบพันปี

เถาวัลย์โลหะที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกใต้พื้นดินไม่ได้เป็นเพียงกิ่งก้านที่ไร้ชีวิต แต่มันดูเหมือนอวัยวะของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังพยายามจัดระเบียบโครงสร้างของโรงเตี๊ยมใหม่ ผิวสัมผัสของมันมันวาวด้วยสีเทาหม่นและมีลวดลายคล้ายวงจรที่ซับซ้อน ทุกครั้งที่จังหวะใต้ดินกระแทกขึ้นมา เถาวัลย์เหล่านั้นจะขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต แข็งทื่อแต่ยืดหยุ่น และที่น่าสยดสยองที่สุดคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเธอ...

Anwen ก้มลงมองมือของตนเอง แสงสีฟ้าอ่อนๆ เรืองรองออกมาจากรอยจารึกที่ฝังลึกอยู่ใต้ผิวหนังบริเวณข้อมือ แต่มันไม่ใช่แค่แสง มันคือการเปลี่ยนแปลง ผิวหนังที่เคยนุ่มนวลและมีรอยเหี่ยวย่นตามวัยของหญิงกลางคน กำลังแข็งตัวขึ้นทีละน้อย ลวดลายของรอยจารึกเริ่มนูนเด่นขึ้นมา ไม่ใช่ในฐานะบาดแผล แต่ในฐานะส่วนหนึ่งของเนื้อเยื่อที่กำลังกลายเป็นโลหะ ความรู้สึกหนักอึ้งเริ่มเกาะกินกระดูก เธอรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอกำลังถูกดึงเข้าสู่แม่พิมพ์ที่มองไม่เห็น

“Mistress Anwen! ถอยออกมา!” เสียงตะโกนของ Fin ดังขึ้นท่ามกลางเสียงอื้ออึง เด็กหนุ่มคนครัวพยายามจะวิ่งเข้ามาหาเธอ แต่เขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเถาวัลย์โลหะเส้นหนึ่งฟาดผ่านอากาศไปเพียงไม่กี่นิ้วจากหน้าเขา มันไม่ได้ทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า แต่มันกำลัง 'โอบรัด' เสาไม้หลักของโรงเตี๊ยม เปลี่ยนไม้เก่าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายสิบปีให้กลายเป็นแกนโลหะที่เย็นชืด

“อย่าเข้ามา Fin! มันกำลังเปลี่ยนทุกอย่าง!” Anwen ตะโกนตอบ เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ เธอพยายามขยับขา แต่ความรู้สึกที่ข้อเท้ากลับหนักอึ้งเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กที่มองไม่เห็น

ท่ามกลางความวุ่นวาย พันโทวาลันและกลุ่มทหารราชสำนักที่เคยบุกเข้ามาตรวจค้นเมื่อวันก่อน บัดนี้กลับอยู่ในสภาพที่ดูไม่ต่างจากเหยื่อที่หลงเข้ามาในรังของสัตว์ร้าย ทหารบางคนพยายามใช้ดาบฟันเข้าที่เถาวัลย์เหล่านั้น แต่คมดาบกลับสะท้อนกลับอย่างรุนแรงจนข้อมือของพวกเขาหักพัง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของทหารเหล่านั้นกลายเป็นเพียงเสียงประกอบจังหวะของเครื่องจักรใต้ดิน

“มันไม่ใช่การบุกรุก... มันคือการปรับปรุง!” เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความสับสน Anwen หันไปมองตามต้นเสียง เธอเห็นเซอร์ คาสเซียน ยืนอยู่ท่ามกลางเศษซากไม้และโลหะ ใบหน้าของเขาซีดเผือดแต่ดวงตากลับฉายแววแห่งความตื่นตะลึงมากกว่าความกลัว “มันกำลังเปลี่ยนโลกใบนี้ให้กลายเป็นระเบียบที่มันต้องการ Anwen... โลกที่ไม่มีความโกลาหลของเนื้อหนัง มีเพียงความแม่นยำของโลหะ!”

“แล้วมนุษย์ล่ะ?” Anwen ถามพลางกัดฟันสู้กับความเจ็บปวดที่ลามจากข้อมือขึ้นไปถึงหัวไหล่ “ถ้าทุกอย่างกลายเป็นโลหะ มนุษย์จะเหลืออะไร?”

คาสเซียนไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่มองไปที่รอยจารึกบนตัวเธอที่กำลังเรืองแสงเข้มขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะ กึก... กึก... ของใต้ดิน

Anwen รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาล มันไม่ใช่แรงดึงดูดทางกายภาพ แต่มันคือแรงดึงดูดของ 'ความหมาย' รอยจารึกในตัวเธอกำลังพยายามสื่อสารกับจังหวะเหล่านั้น เธอไม่ได้แค่เห็นมัน แต่เธอ 'รู้สึก' ถึงมัน เธอเห็นภาพฟันเฟืองขนาดมหึมาที่หมุนวนอยู่ใต้ผืนดิน เห็นการเชื่อมต่อของสายใยโลหะที่แผ่ขยายออกไปไกลกว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ มันกำลังลามไปตามถนนหลวง ไปยังหมู่บ้านใกล้เคียง และอาจจะไปถึงเมืองหลวง

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่รุนแรงที่สุดก็ปะทุขึ้นที่กลางอก มันเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจ Anwen ทรุดตัวลงกับพื้นไม้ที่บัดนี้เริ่มกลายเป็นผิวโลหะที่เย็นเยียบ เธอเห็นมือของตัวเอง... ผิวหนังบริเวณปลายนิ้วเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเงินวาววับ ความรู้สึกสัมผัสหายไป เหลือเพียงความแข็งกระด้างที่ไร้ความรู้สึก

“มันกำลังกินฉัน...” เธอพึมพำออกมา น้ำตาที่ไหลออกมากลับดูเหมือนจะมีประกายโลหะปนอยู่

ในขณะที่เธอกำลังจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปกับความเย็นช้านั้น เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่มุมห้อง ท่ามกลางเถาวัลย์โลหะที่กำลังชอนไชไปทั่ว มีแสงสีฟ้าจางๆ ที่คุ้นเคยวูบผ่านไป มันคือความทรงจำหรือเศษเสี้ยวของหญิงสาวปริศนาที่หายไปในเหตุการณ์ระเบิดครั้งก่อน? หรือมันคือสัญญาณว่าเครื่องจักรนี้กำลังสร้าง 'บางอย่าง' ขึ้นมาใหม่เพื่อแทนที่สิ่งที่มันทำลายไป?

Anwen พยายามยันกายขึ้น ความเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมที่เคยใช้ดูแลผู้คน ความเมตตาที่เคยใช้ต้อนรับคนแปลกหน้า บัดนี้กำลังถูกทดสอบด้วยความจริงที่ว่าเธออาจต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่เธอกลัวที่สุด หากเธอต้องการหยุดยั้งการเปลี่ยนสภาพของโลกนี้ เธออาจต้องยอมรับความเย็นเยียบนี้เข้าไปในจิตวิญญาณ เพื่อที่จะใช้มันเป็นเครื่องมือในการควบคุมจังหวะของเครื่องจักร

เสียง กึก... ครั้งใหญ่ดังขึ้นจากใต้ดิน พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้โรงเตี๊ยมทั้งหลังเอียงวูบ เถาวัลย์โลหะพุ่งขึ้นมาล้อมรอบตัว Anwen ไว้ราวกับดักแด้ที่กำลังห่อหุ้มสิ่งมีชีวิตสำคัญ เธอหลับตาลง และแทนที่จะขัดขืน เธอตัดสินใจปล่อยให้จังหวะนั้นไหลผ่านร่างของเธอไป... เพื่อที่จะฟังว่ามันต้องการอะไรจากเธอ

--- Anwen เผชิญกับการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่น่าสะพรึงกลัวเมื่อร่างกายของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นโลหะตามจังหวะของเครื่องจักรโบราณ ท่ามกลางความโกลาหลที่โรงเตี๊ยมถูกเปลี่ยนสภาพเป็นโครงสร้างโลหะ เธอเริ่มตระหนักว่าทางเดียวที่จะควบคุมหายนะนี้ได้ คือการยอมรับและหลอมรวมเข้ากับมัน