ตอนที่ 164 — แกนกลางที่สั่นสะท้าน
กลิ่นอับชื้นของดินและโลหะที่ผสมปนเปกันฉายชัดในอากาศเย็นของซากเมืองหลวงที่ถูกเถาวัลย์โลหะพันเกี่ยว Anwen ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าขนลุก เถาวัลย์เหล่านั้นไม่ใช่เพียงส่วนหนึ่งของโครงสร้างที่แปรเปลี่ยน แต่ยังเป็นเส้นเลือดที่เชื่อมโยงเธอเข้ากับแกนกลางของโลกที่กำลังสั่นสะท้าน แขนข้างซ้ายของเธอ ซึ่งบัดนี้หลอมรวมเข้ากับโลหะโบราณนั้น เย็นเฉียบราวกับจะดูดซับทุกความอบอุ่นจากรอบกาย
เธอหลับตาลง สัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผืนดิน มันไม่ใช่เพียงแค่พลังงานดิบ แต่เป็นเหมือนเสียงกระซิบที่กำลังจะกลายเป็นเสียงตะโกน มันคือเสียงของ ‘ผู้เฝ้ามอง’ ที่กำลังตื่นขึ้นเต็มที่ และปลุกบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นให้ตื่นตาม
“Fin” Anwen เอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาของเธอเปิดขึ้น ประสานกับดวงตาของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ห่าง “เจ้าได้ยินไหม?”
Fin พยักหน้า ใบหน้าของเขามีแววตึงเครียด “มันดังขึ้นเรื่อยๆ ครับนายหญิง มันเหมือนกับ... โลกกำลังจะแตก”
Anwen ปล่อยมือที่ประสานกันอย่างแน่นหนาลง เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าสีเทาหม่นที่ถูกบดบังด้วยใยแมงมุมโลหะอันซับซ้อน “ไม่ใช่แตกหรอก Fin มันกำลังถูกสร้างขึ้นใหม่ต่างหาก แต่ด้วยวิธีที่น่าสะพรึงกลัว”
วัตถุปริศนาในมือของเธอเรืองแสงอ่อนๆ ตอบสนองต่อพลังงานที่กำลังปั่นป่วนรอบกาย มันไม่ใช่เพียงกุญแจ แต่มันคือตัวกลางที่เชื่อมโยงเธอเข้ากับ ‘ผู้ถักทอ’ ความโกลาหลภายในตัวเธอเอง การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นอย่างถาวร ไม่ใช่แค่ทางกายภาพ แต่ยังรวมถึงจิตวิญญาณด้วย
“เราต้องไปต่อ” Anwen กล่าวเสียงหนักแน่น “จุดรวมจิต... มันไม่ใช่สถานที่ แต่มันคือจิตสำนึกที่เชื่อมโยงกับแกนกลางโลก หากเราไม่เข้าใจมัน เราจะถูกกลืนกินไปกับระเบียบอันเย็นชาของ ‘ผู้เฝ้ามอง’”
Fin หยิบดาบสั้นที่ทำจากเศษโลหะชีวภาพขึ้นมา สลักลายด้วยสัญลักษณ์ที่เขาไม่เข้าใจ “ผมพร้อมครับนายหญิง”
ทันใดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆ เสียงกรีดร้องของโลหะเสียดสีกันดังระงมไปทั่ว ราวกับว่าโครงสร้างทั้งหมดกำลังจะฉีกขาดออกจากกัน เถาวัลย์โลหะบนพื้นดินเริ่มบิดเกลียวและเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่ผิดธรรมชาติ Anwen รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดอันทรงพลังจากเบื้องล่าง มันไม่ใช่แค่การสั่นสะเทือนอีกต่อไป แต่มันคือการเรียกหา
“มันกำลังเปิดออก” Anwen อุทาน แขนข้างซ้ายของเธอเริ่มสั่นด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมาจากแกนกลาง “Fin เตรียมตัวให้พร้อม เรากำลังจะถูกดึงลงไป”
เบื้องหน้าพวกเขา รอยแยกบนพื้นดินที่เคยเป็นเพียงรอยร้าวเล็กๆ บัดนี้ได้ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นหลุมดำมืดมิดที่ดูดกลืนทุกสิ่งรอบกายเข้าไป แสงสว่างจากวัตถุปริศนาของ Anwen เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้น พยายามต่อต้านแรงดึงดูดอันมหาศาลนั้น แต่ก็ไม่อาจต้านทานได้นาน
Fin กุมมือ Anwen ไว้แน่น “นายหญิง!”
“ไม่ต้องห่วง Fin” Anwen พยายามฝืนยิ้ม รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “เราจะผ่านมันไปด้วยกัน”
แรงดึงดูดทวีความรุนแรงขึ้น จน Anwen รู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะถูกฉีกขาด เถาวัลย์โลหะที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเธอ บัดนี้กลับพยายามจะรัดรึงเธอไว้ ราวกับจะดูดกลืนพลังงานที่เหลืออยู่ทั้งหมด “นี่คือ... จุดรวมจิต” เธอพึมพำ เสียงของเธอเริ่มขาดหายไปในเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านรอยแยก
ภาพของโรงเตี๊ยม ‘The Pilgrims’ Rest’ ที่คุ้นเคยผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง ภาพของ Granny Nessa ที่กำลังหัวเราะ, Rhys ที่กำลังดูแลม้า, และใบหน้าของผู้แสวงบุญนับพันที่เคยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามา ภาพเหล่านั้นพร่าเลือนและบิดเบี้ยวไปตามแรงดึงดูด ผสมผสานเข้ากับภาพของเครื่องจักรโบราณที่กำลังเต้นระบำอย่างบ้าคลั่งใต้พื้นดิน
Fin ถูกกระแทกให้กระเด็นออกไปเมื่อแรงดึงดูดพุ่งเข้าใส่ Anwen อย่างเต็มกำลัง แขนข้างซ้ายของเธอที่เชื่อมต่อกับโลหะโบราณเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับจะหลอมรวมเข้ากับกระแสพลังงานนั้นอย่างสมบูรณ์
“ไม่! ฉันคือผู้ถักทอความโกลาหล!” Anwen ตะโกนสุดเสียง พลังงานจากวัตถุปริศนาของเธอปะทุออกมาเป็นคลื่นสีทองที่บิดเบือนความเป็นจริงรอบกาย “ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกกลืนกินฉัน!”
คลื่นพลังงานนั้นปะทะเข้ากับแรงดึงดูดมหาศาล เกิดเป็นประกายไฟหลากสีสันที่สาดกระจายไปทั่ว เกิดเป็นเสียงโครมครามราวกับฟ้าผ่ากลางอากาศ Anwen รู้สึกราวกับกำลังจะแตกสลาย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังไหลผ่านตัวเธอ
“นายหญิง!” เสียงของ Fin ดังมาอย่างแผ่วเบาจากที่ไกลออกไป
Anwen หันไปมอง Fin ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและมุ่งมั่น “Fin... หนีไป!”
แต่ก็สายเกินไป รอยแยกใต้ดินได้เปิดออกกว้างขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เพียงแค่แรงดึงดูด แต่เป็นเหมือนปากของอสูรกายที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง
“นี่คือ... จุดรวมจิต” เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นในโสตประสาทของ Anwen มันไม่ใช่เสียงของ ‘ผู้เฝ้ามอง’ แต่มันเป็นเสียงที่ลึกกว่านั้น เป็นเสียงที่มาจากแกนกลางของโลกเอง “และเธอ... คือผู้เชื่อมต่อ”
Anwen รู้สึกราวกับถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ โลกที่เธอเคยรู้จัก โรงเตี๊ยมที่เธอรัก ความทรงจำทั้งหมด กำลังถูกบดขยี้และหลอมรวมเข้ากับบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าและน่าสะพรึงกลัวกว่าที่เธอเคยจินตนาการ
ภาพสุดท้ายที่ Anwen เห็นก่อนที่ทุกอย่างจะดำมืดลง คือใบหน้าอันตกตะลึงของ Fin และเงาของ ‘ผู้เก็บเกี่ยว’ ที่กำลังเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วเข้ามาจากขอบฟ้าที่บิดเบี้ยว ราวกับจะคอยซ้ำเติมความพินาศที่กำลังจะเกิดขึ้น
เธอคือ ‘ผู้ถักทอความโกลาหล’ แต่การกระทำของเธอกลับปลุกบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าให้ตื่นขึ้นมา และดูเหมือนว่าชะตากรรมของโลกทั้งใบจะขึ้นอยู่กับสิ่งที่กำลังจะหลอมรวมจากแกนกลางแห่งนี้
--- Anwen ถูกดึงเข้าสู่ 'จุดรวมจิต' ซึ่งเป็นรอยแยกมิติที่เชื่อมโยงกับแกนกลางโลก เธอเผชิญหน้ากับการต่อสู้ที่รุนแรงกับพลังของ 'ผู้เฝ้ามอง' และ 'ผู้เก็บเกี่ยว' จนร่างกายของเธอหลอมรวมเข้ากับพลังงานจากแกนกลางโลก ปลุกบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าให้ตื่นขึ้น ขณะที่ Fin เหลืออยู่เพียงลำพังท่ามกลางซากปรักหักพัง