ตอนที่ 133 — เงาสะท้อนในซากเมืองหลวงและเสียงฝีเท้าที่ไร้เสียง
ความหนาวเหน็บของเดือนสโนว์เรนไม่ได้เป็นเพียงแค่การลดลงของอุณหภูมิ แต่มันคือความเย็นเยียบที่แทรกซึมผ่านรอยแยกของมิติที่กำลังพังทลาย Anwen หอบหายใจถี่ ร่างกายครึ่งโลหะของเธอส่งเสียงครางเบาๆ ของกลไกที่พยายามปรับสมดุลกับแรงกดดันรอบข้าง เหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมตามไรผมขณะที่เธอพยายามพยุงร่างขึ้นจากพื้นหินที่แตกละเอียดของซากเมืองหลวง แสงสว่างที่เคยนำทางเธอกลับกลายเป็นเพียงแสงริบหรี่ที่สั่นไหวอยู่ท่ามกลางหมอกควันแห่งความโกลาหล
ข้างกายของเธอ ร่างปริศนาที่หน้าตาเหมือนเธอทุกประการยังคงนอนนิ่งอยู่ ร่างนั้นดูเปราะบางกว่าเธอ ทั้งที่ดูเหมือนจะเป็นตัวเธอเอง แต่กลับไม่มีรอยจารึกที่เรืองแสง ไม่มีเสียงกลไกที่ทำงานอย่างหนักหน่วง มีเพียงลมหายใจที่แผ่วเบาจนแทบจะสัมผัสไม่ได้ Anwen จ้องมอง 'ตัวเอง' คนนั้นด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความหวาดกลัวและความโหยหา หากนี่คือเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ หรือเป็นตัวตนจากมิติอื่นที่ถูกเหวี่ยงมาบรรจบกัน เธอก็ยังไม่อาจตอบได้ในตอนนี้
'ตึก... ตึก... ตึก...'
เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่กลับไร้เสียงสะท้อนดังขึ้นจากระยะไกล มันไม่ใช่เสียงเดินของมนุษย์ธรรมดา แต่มันคือจังหวะที่สม่ำเสมอจนน่าขนลุก เหมือนเสียงของเครื่องจักรที่ถูกตั้งโปรแกรมมาอย่างแม่นยำ Anwen รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า มันไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนจากแกนกลางโลก แต่เป็นแรงกดดันจากการเคลื่อนที่ของกลุ่มคนที่มีเจตจำนงเดียว ภาคีระเบียบเหล็กกำลังมา และคราวนี้พวกเขาไม่ได้มาเพื่อตรวจสอบหรือเจรจา
เธอมองขึ้นไปบนฟากฟ้า เงายักษ์ที่เคยเป็นเพียงเงาลางๆ บัดนี้เคลื่อนตัวลงมาต่ำจนดูเหมือนจะบดขยี้ท้องฟ้าให้แหลกสลาย แสงสีขาวซีดจากเบื้องบนแผ่ซ่านลงมาเป็นลำแสงที่ดูเหมือนจะ 'ชำระล้าง' ทุกสิ่งที่สัมผัสให้กลายเป็นความว่างเปล่า เมื่อลำแสงนั้นพาดผ่านซากปรักหักพังของอาคาร สิ่งที่เคยเป็นหินหรือโลหะจะสลายกลายเป็นละอองฝุ่นสีขาวอย่างรวดเร็ว มันคือมาตรการชำระล้างที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น
'ต้องไปจากที่นี่...' Anwen พึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแหบพร่า เธอพยายามจะปลุกร่างปริศนานั้น แต่ทันทีที่มือโลหะของเธอแตะลงบนไหล่ของอีกฝ่าย กระแสไฟฟ้าแห่งความทรงจำที่แปรปรวนก็แล่นปราดเข้าสู่สมอง เธอเห็นภาพโรงเตี๊ยมที่อบอุ่น เห็นใบหน้าของ Fin และ Granny Nessa เห็นแสงตะเกียงที่วูบไหวในคืนที่พายุฝนกระหน่ำ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียพุ่งเข้าชนจิตใจจนเธอต้องกรีดร้องออกมาอย่างไร้เสียง
ร่างปริศนาเริ่มขยับตัว ดวงตาของมันลืมขึ้น มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือดวงตาที่บรรจุไว้ด้วยความว่างเปล่าอันลึกล้ำ มันจ้องมอง Anwen ราวกับกำลังมองดูเงาสะท้อนในน้ำที่กำลังสั่นไหว ก่อนที่มันจะเอ่ยคำพูดที่ไม่มีเสียง แต่ดังชัดเจนในจิตวิญญาณของเธอ: 'เจ้าจะถักทอความโกลาหล หรือจะยอมจำนนต่อความเงียบงัน?'
ทันใดนั้น เสียงระเบิดของพลังงานก็ดังสนั่นมาจากทางทิศตะวันออก หน่วยล่าสังหารของภาคีระเบียบเหล็กปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางหมอกควัน พวกเขาไม่ได้สวมชุดเกราะธรรมดา แต่เป็นเครื่องจักรสังหารในร่างมนุษย์ ร่างกายของพวกเขาถูกหุ้มด้วยโลหะสีเงินวาวที่สะท้อนแสงสีขาวจากฟากฟ้าจนดูเหมือนเทพเจ้าที่ไร้ความรู้สึก ดาบและอาวุธในมือของพวกเขาเรืองแสงด้วยพลังงานบริสุทธิ์ที่พร้อมจะสลายทุกความโกลาหลให้กลายเป็นระเบียบที่ตายตัว
Anwen รีบพยุงร่างปริศนาขึ้นมา เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนี การเดินทางผ่านซากเมืองหลวงที่บิดเบี้ยวนี้เปรียบเสมือนการเดินอยู่ในเขาวงกตที่เปลี่ยนรูปร่างได้ตลอดเวลา ตึกรามบ้านช่องที่เคยตั้งตระหง่านบัดนี้บิดเบี้ยวเหมือนกิ่งไม้ที่ถูกลมพายุพัดจนเสียรูป โครงสร้างโลหะกึ่งชีวภาพงอกเงยออกมาจากซากอิฐ ราวกับเส้นเลือดที่พยายามจะยึดเหนี่ยวเศษเสี้ยวของโลกที่กำลังแตกสลายไว้ด้วยกัน
เธอวิ่งไปตามซอกตึกที่แคบและมืดมิด เสียงฝีเท้าของภาคีระเบียบเหล็กตามมาติดๆ พวกเขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ผิดมนุษย์ ทุกย่างก้าวที่พวกเขาเหยียบลงบนพื้นดินจะทิ้งรอยไหม้สีขาวสะอาดตาไว้เบื้องหลัง Anwen รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากลำแสงบนฟากฟ้าที่กำลังไล่ล่าพวกเธอมาเหมือนตาข่ายที่กำลังถูกดึงให้แคบลง
ในขณะที่เธอกำลังจะถึงทางตันที่หน้าผาโลหะซึ่งมองลงไปเห็นหุบเหวแห่งความว่างเปล่า ร่างปริศนาที่เธอแบกมาก็เริ่มเรืองแสงสีทองจางๆ แสงนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันกลับให้ความรู้สึกที่มั่นคงอย่างประหลาด Anwen หยุดชะงัก เธอสัมผัสได้ว่าวัตถุปริศนาที่เธอได้รับมาจากการหลอมรวมพลังแสงก่อนหน้านี้ กำลังสั่นสะเทือนตอบรับกับร่างนี้
'ถ้าความโกลาหลคือทางรอดเดียว...' Anwen กัดฟันแน่น เธอตัดสินใจปล่อยพลังจากรอยจารึกในร่างกายออกมา ไม่ใช่เพื่อทำลาย แต่เพื่อ 'บิดเบือน' ความจริงรอบตัว เธอพยายามถักทอเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลายให้กลายเป็นกำแพงลวงตา ทว่าในวินาทีนั้นเอง เธอก็ต้องชะงักเมื่อพบว่า เงาที่ไล่ล่าเธอมานั้น ไม่ได้มีเพียงแค่ภาคีระเบียบเหล็ก แต่มีบางสิ่งที่ 'ไร้ตัวตน' กำลังลอยล่องอยู่เหนือหัวพวกเขาทุกคน สายตาที่จ้องมองมาจากนอกขอบเขตความจริงนั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และมันไม่ได้มองมาที่เธอเพียงคนเดียว แต่มันกำลังมองมาที่ 'ทั้งสองคน'
--- Anwen พยายามหลบหนีการไล่ล่าของภาคีระเบียบเหล็กในซากเมืองหลวงพร้อมกับร่างปริศนาที่หน้าตาเหมือนเธอ ท่ามกลางมาตรการชำระล้างจากฟากฟ้าที่กำลังบีบอัดความจริงให้แคบลง