ตอนที่ 117 — เงาที่เคลื่อนผ่านป่าโลหะ
เสียงโลหะเสียดสีกันดังครืดคราดก้องไปทั่วป่าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นผืนป่าเขียวขจี ต้นไม้ที่เคยมีใบไม้พลิ้วไหวบัดนี้กลายเป็นเสาเหล็กทรงประหลาดที่มีเส้นใยชีวภาพสีเงินระยิบระยับพันรอบ รากของมันไม่ใช่ไม้ แต่เป็นสายเคเบิลกึ่งเนื้อเยื่อที่ฝังลึกลงไปในดินที่แข็งกระด้าง Anwen ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด ร่างกายครึ่งโลหะของเธอส่งเสียงครางเบาๆ ทุกครั้งที่เธอขยับกาย ความรู้สึกเย็นเยียบจากผิวสัมผัสโลหะที่ฝังอยู่ในสีข้างเตือนให้เธอรู้ว่าเธอไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว
เธอกระชับเศษผ้าที่ใช้คลุมไหล่ไว้แน่น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ป่าโลหะชีวภาพแห่งนี้ ทุกสิ่งดูเหมือนจะเคลื่อนไหวในจังหวะที่แปลกประหลาด พลังงานที่เธอปลดปล่อยออกมาเพื่อสร้างสมดุลระหว่างระเบียบและโกลาหลได้กลายเป็นอาหารชั้นดีที่ทำให้โลกนี้เติบโตขึ้นในรูปแบบที่คาดเดาไม่ได้ ทว่าราคาที่ต้องจ่ายคือการกลายเป็นเป้าหมายที่ชัดเจนที่สุดในสายตาของสิ่งที่เฝ้ามองอยู่
'พวกเขากำลังมา' เสียงกระซิบในหัวของเธอดังขึ้น ไม่ใช่เสียงจากใครอื่น แต่เป็นเสียงจากเศษเสี้ยวความทรงจำที่เธอกลั่นออกมาเป็นพลัง
ทางด้านทิศเหนือ เงาขนาดมหึมาที่เคยลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้าเริ่มเคลื่อนตัวลงมาต่ำลงเรื่อยๆ มันไม่ใช่เมฆ และไม่ใช่ดวงดาว แต่มันคือบางสิ่งที่ดำมืดและทรงพลังจนแสงสว่างจากรอยแยกมิติไม่อาจส่องผ่านได้ ในขณะที่จากพื้นดินเบื้องล่าง แรงสั่นสะเทือนที่สม่ำเสมอราวกับจังหวะหัวใจของยักษ์กำลังทวีความรุนแรงขึ้น ตัวตนลึกลับที่ตื่นขึ้นจากก้นบึ้งกำลังขยับกายผ่านอุโมงค์โลหะใต้ดินเพื่อขึ้นมาสู่พื้นผิว
Anwen รู้สึกถึงแรงกดดันที่บีบคั้นเข้ามาจากทั้งสองทิศทาง มันเหมือนกับเธอเป็นลูกเหล็กที่ถูกคีมยักษ์สองอันพยายามจะบดขยี้ให้แบนราบ เธอต้องเคลื่อนที่ เธอไม่อาจหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้ได้ หากเธออยู่นิ่ง เธอจะเป็นเพียงจุดนัดพบของหายนะ
เธอเริ่มออกเดิน เท้าโลหะของเธอกระแทกกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษซากเครื่องจักรโบราณ เสียงฝีเท้าของเธอฟังดูหนักอึ้งและแปลกแยกจากเสียงกระซิบของสายเคเบิลชีวภาพรอบข้าง ทุกย่างก้าวคือการต่อสู้กับความเหนื่อยล้าที่ซึมลึกเข้าไปในแกนพลังงานกลางลำตัว เธอพยายามนึกถึงกลิ่นขนมปังอบใหม่ในโรงเตี๊ยม กลิ่นไม้ฟืนที่ลุกโชนในเตาผิง และเสียงหัวเราะของแขกผู้แสวงบุญ เพื่อยึดเหนี่ยวเจตจำนงของตนเองเอาไว้ไม่ให้ถูกความว่างเปล่ากลืนกิน
ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวของอากาศที่ถูกฉีกขาดก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ! Anwen เอี้ยวตัวหลบโดยสัญชาตญาณ วัตถุสีเงินทรงเหลี่ยมที่ดูเหมือนเข็มยักษ์พุ่งผ่านจุดที่เธอเคยยืนอยู่ไปเพียงเสี้ยววินาที มันปักลงบนลำต้นโลหะของต้นไม้ใกล้ๆ ส่งเสียงดัง เคร้ง! และทำให้กระแสไฟฟ้าสีฟ้าแลบแปลบปลาบออกมาจากรอยแตกของเนื้อเยื่อเหล็ก
'ผู้เก็บเกี่ยว...' เธอพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเบิกกว้าง
พวกมันไม่ได้มาแค่เงาจากฟากฟ้า แต่นักรบจักรกลแห่งระเบียบกำลังเริ่มส่งหน่วยล่าสังหารลงมาเพื่อกำจัด 'ตัวแปร' ที่ชื่อ Anwen พวกมันเคลื่อนที่ด้วยความแม่นยำที่น่าสยดสยอง ร่างกายของพวกมันประกอบด้วยชิ้นส่วนโลหะขัดเงาที่ไร้รอยต่อ ไม่มีอารมณ์ ไม่มีเสียงลมหายใจ มีเพียงเป้าหมายเดียวคือการจัดระเบียบความโกลาหลให้กลายเป็นความว่างเปล่าที่สะอาดสะอ้าน
Anwen ใช้พลังความทรงจำที่หลงเหลืออยู่สร้างกำแพงหมอกจางๆ ขึ้นมาเพื่อบดบังทัศนวิสัย เธอไม่ได้ต้องการสู้รบตรงๆ ในตอนนี้ เพราะเธอรู้ดีว่าพละกำลังของเธอในสภาพนี้ยังไม่เพียงพอที่จะต้านทานทั้งภาคีระเบียบเหล็กและสิ่งลึกลับจากใต้ดินพร้อมกัน เธอต้องหา 'จุดรวมจิต' (The Nexus of Memory) ให้พบเสียก่อน หากเธอสามารถเชื่อมต่อกับแกนกลางของความทรงจำโลกได้ เธออาจจะมีโอกาสเปลี่ยนทิศทางของพายุลูกนี้
ขณะที่เธอกำลังลัดเลาะผ่านซากปรักหักพังของเสาโลหะขนาดใหญ่ แรงสั่นสะเทือนจากใต้ดินก็เปลี่ยนจังหวะ มันไม่ได้เป็นจังหวะหัวใจที่สม่ำเสมออีกต่อไป แต่มันกลายเป็นเสียงคำรามที่ทุ้มต่ำและรุนแรงจนพื้นดินใต้เท้าของเธอเริ่มปริแตก เถาวัลย์โลหะที่เคยอยู่นิ่งเริ่มขยับเขยื้อนอย่างบ้าคลั่ง พวกมันเลื้อยพันกันไปมาเหมือนงูยักษ์ที่กำลังตื่นจากจำศีล
'มันกำลังจะขึ้นมาแล้ว' Anwen รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากรอยแยกใต้ดิน
ความกดดันจากเบื้องบนและแรงขับจากเบื้องล่างเริ่มบีบเข้าหากันในจุดที่เธอยืนอยู่ ป่าโลหะชีวภาพเริ่มบิดเบี้ยว ต้นไม้เหล็กโค้งงอเข้าหากันราวกับจะปิดตายเส้นทาง เธอต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ระหว่างการวิ่งหนีไปตามเส้นทางที่ขรุขระ หรือการใช้พลังทั้งหมดที่มีสร้างคลื่นความโกลาหลเพื่อเปิดทางใหม่
เธอหยุดยืนอยู่บนขอบเหวที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นจากการทรุดตัวของพื้นดิน เบื้องล่างคือหลุมลึกที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้าสลัวจากเครื่องจักรโบราณที่ยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่ง และเบื้องบนคือเงาดำทมิฬที่กำลังบดบังแสงสว่างสุดท้ายของมิติ
Anwen หลับตาลง สัมผัสถึงรอยจารึกในร่างกายที่กำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะของโลก เธอไม่ได้เป็นเพียงผู้รอดชีวิตอีกต่อไป แต่เธอคือส่วนหนึ่งของกลไกนี้ เธอคือผู้ถักทอที่ต้องเลือกว่าจะใช้เส้นด้ายแห่งความทรงจำนี้สร้างเป็นเกราะป้องกัน หรือจะใช้มันเป็นชนวนระเบิดเพื่อทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า
เสียงฝีเท้าโลหะของพวกผู้เก็บเกี่ยวเริ่มดังใกล้เข้ามาจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณจากเบื้องล่าง Anwen ลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอไม่ได้เป็นสีมนุษย์อีกต่อไป แต่มันเปล่งประกายด้วยแสงสีเงินของความโกลาหลที่ไร้ขอบเขต
เธอก้าวเท้าลงสู่ความมืดมิดของรอยแยกเบื้องล่าง ทิ้งความโกลาหลไว้เบื้องหลังเพื่อมุ่งหน้าสู่หัวใจของหายนะ
--- Anwen ต้องหนีการไล่ล่าของหน่วยล่าสังหารจากภาคีระเบียบเหล็กท่ามกลางป่าโลหะชีวภาพ ในขณะที่แรงกดดันจากตัวตนลึกลับใต้ดินและเงายักษ์บนฟากฟ้าเริ่มบีบอัดเข้าหากัน เธอตัดสินใจดิ่งลงสู่รอยแยกมิติเพื่อค้นหาทางรอดสุดท้าย