หอสมุดแก้ว

ตอนที่ 94 — การบุกรุกส่วนปิดผนึกของหอสมุด

เสียงรองเท้าบูทหนังของบรอนเวนกระทบกับพื้นหินดังสะท้อนไปตามทางเดินแคบๆ ของหอสมุดเอลเดอร์เมียร์ ทว่ามันไม่ใช่เสียงที่ควรจะได้ยินในเวลานี้ 'ถ้าเอเลียสมาเห็นฉันตรงนี้ เขาคงจะถอนหายใจจนปอดแฟบแน่' บรอนเวนพึมพำกับตัวเองพลางขยับตะเกียงในมือให้สูงขึ้น แสงสีส้มริบหรี่จากเปลวไฟพยายามต่อสู้กับความมืดมิดที่ดูเหมือนจะข้นคลั่กขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเธอเดินลึกเข้าไปในเขตหวงห้าม

ฝุ่นหนาเตอะปกคลุมทุกตารางนิ้วจนมองเห็นเป็นชั้นสีเทาบนพื้นผิว บรอนเวนต้องใช้มือข้างหนึ่งปัดใยแมงมุมที่เหนียวหนืดออกจากใบหน้า ความรู้สึกสากและแห้งผากของอากาศในส่วนปิดผนึกนี้ทำให้เธอต้องกระแอมออกมาเบาๆ เพื่อไม่ให้ฝุ่นเข้าปอด เธอเดินผ่านชั้นวางหนังสือที่ทำจากไม้โอ๊กดำซึ่งบัดนี้ผุพังและเต็มไปด้วยรอยปลวกกิน หนังสือหลายเล่มล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นเหมือนซากศพของความรู้ที่ถูกทอดทิ้ง

"รหัสลับนั่น... 'เงาในแสง' งั้นเหรอ?" บรอนเวนทวนคำพูดที่เซเลสเทนพยายามฝากผ่านอาลักษณ์ปริศนาคนนั้น ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในอก เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นไล่จับกับเจ้าหน้าที่ราชสำนัก แต่เธอมาเพื่อหาคำตอบว่าทำไมบันทึกปี RY10 ถึงถูกลบหายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง

เธอหยุดเดินหน้าประตูไม้แกะสลักบานหนึ่งที่ดูแปลกแยกจากชั้นวางหนังสือรอบข้าง มันไม่มีตราประทับของสำนักอาลักษณ์แสง มีเพียงรอยขูดขีดที่ดูเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์บางอย่าง บรอนเวนใช้ไหล่ดันประตูนั้นออก เสียงบานพับไม้ที่ฝืดเคืองดังเอียดอาดยาวนานจนเธอต้องหยุดนิ่งเพื่อฟังว่ามีใครกำลังตามมาหรือไม่ มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา

ภายในห้องนั้นเล็กลงกว่าที่คิด มันเป็นห้องทำงานส่วนตัวของอาลักษณ์ระดับสูงที่ดูเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง มีโต๊ะไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีขวดหมึกที่แห้งกรัง ปากกาขนนกที่หักครึ่ง และกองกระดาษที่กลายเป็นสีเหลืองกรอบ บรอนเวนกวาดสายตาไปรอบๆ พยายามมองหาอะไรก็ตามที่อาจเชื่อมโยงกับเหรียญปริศนาที่เอเลียสได้รับ

"ไม่มีอะไรเลย นอกจากความสกปรก" เธอสบถเบาๆ ขณะใช้ปลายนิ้วปาดฝุ่นบนโต๊ะเพื่อสำรวจพื้นผิว แต่แล้วสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่วางอยู่ใต้แสงริบหรี่จากตะเกียง

มันคือหนังสือเล่มหนึ่ง ปกของมันทำจากหนังสีเข้มที่ดูแข็งแรงผิดจากหนังสือเล่มอื่นในห้องนี้ ไม่มีชื่อผู้แต่ง ไม่มีชื่อเรื่อง มีเพียงลวดลายเส้นทองที่เลือนลางจนเกือบมองไม่เห็น บรอนเวนขยับเข้าไปใกล้ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของคนที่ทำงานกับเอกสารมาทั้งชีวิต หนังสือที่ไร้ที่มาคืออาชญากรรมทางเวทมนตร์ แต่มันก็คือขุมทรัพย์สำหรับผู้ที่แสวงหาความจริง

เธอเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา สัมผัสของหนังเย็นเยียบและหนักอึ้งอย่างไม่น่าเชื่อ ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับหน้าปก ความตึงเครียดในอากาศก็เปลี่ยนไป

เปรี้ยง!

ไม่ใช่เสียงฟ้าผ่า แต่เป็นเสียงการสั่นสะเทือนของพลังงาน แสงจากผลึกแก้วที่ติดตั้งอยู่ตามผนังของหอสมุดส่วนกลาง ซึ่งอยู่ไกลออกไปหลายชั้น กลับสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน แสงสีฟ้าขาวนวลตานั้นพุ่งผ่านช่องลมและช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือ ลอดเข้ามาในห้องมืดแห่งนี้อย่างรุนแรงจนบรอนเวนต้องหยีตา แสงนั้นไม่ได้ส่องมาอย่างสม่ำเสมอ แต่มันดูเหมือนกำลังตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวของเธอ

แสงสว่างจ้าทำให้เห็นรายละเอียดของหนังสือชัดขึ้น บนหน้าแรกที่เปิดออก บรอนเวนเห็นตัวอักษรที่เขียนด้วยหมึกสีทองอร่าม มันไม่ใช่ภาษาอาลักษณ์ทั่วไปที่ใช้ในเอลเดอร์เมียร์ แต่มันคือบันทึกโบราณที่เธอเคยเห็นผ่านๆ ในตำราต้องห้าม

'...เมื่อแสงสว่างแห่งความจริงถูกบดบังด้วยเงาแห่งอำนาจ ราชินีผู้จะมาจุติเพื่อนำความสมดุลมาสู่โลก จะปรากฏขึ้นจากบันทึกที่ถูกลืม...'

คำทำนายถึงราชินีผู้จะมาจุติเพื่อนำความสมดุลมาสู่โลก... บรอนเวนรู้สึกเหมือนอากาศในห้องถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น นี่ไม่ใช่แค่บันทึกประวัติศาสตร์ แต่นี่คือหลักฐานที่ราชสำนักพยายามจะทำลาย

เธอก้มลงมองหนังสือในมืออีกครั้ง แสงจากผลึกแก้วยังคงสว่างจ้าและดูเหมือนจะส่องเน้นลงมาที่หนังสือเล่มนี้โดยเฉพาะ ราวกับว่ามันกำลังบอกว่า 'อ่านข้าสิ'

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอกห้อง พร้อมกับเสียงตะโกนที่คุ้นเคยของเจ้าหน้าที่ตรวจการราชสำนัก "ตรวจสอบห้องปิดผนึกชั้นนี้ด้วย! มีรายงานการเคลื่อนไหวของแสงผิดปกติ!"

บรอนเวนกระชับหนังสือเล่มนั้นเข้ากับอก เธอไม่มีเวลาสำหรับความตื่นตระหนก สิ่งเดียวที่เธอต้องทำคือการอ่านมันให้จบ และหาทางหนีออกไปจากที่นี่ก่อนที่ความลับนี้จะกลายเป็นกงล้อที่บดขยี้เธอเสียเอง

--- บรอนเวนแอบเข้าไปในส่วนปิดผนึกของหอสมุดจนพบหนังสือปริศนาที่ส่องแสงตอบรับกับผลึกแก้ว ซึ่งภายในบรรจุคำทำนายโบราณเกี่ยวกับราชินีผู้จะมาจุติ ท่ามกลางการไล่ล่าของเจ้าหน้าที่ราชสำนัก