หอสมุดแก้ว

ตอนที่ 164 — รอยร้าวในแก้วศักดิ์สิทธิ์

เซเลสเทนลากมือไปตามพื้นผิวเย็นเฉียบของผลึกแก้วหลัก แสงสะท้อนจากผนังกระจกใสหลายพันบานส่องกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้ดวงตาเป็นประกายราวกับมีดวงดาวนับล้านอยู่ภายใน การทำงานกับผลึกแก้วนี้เปรียบเสมือนการเต้นรำกับพลังงานบริสุทธิ์ เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังออกมาจากลำคอของเธอขณะที่เธอค่อยๆ ปรับมุมของเครื่องมือวัดแสงที่ติดอยู่บนแขน"อืม... การอ่านค่าแสงยังคงนิ่งสนิท" เธอบอกกับตัวเอง พลางขยับนิ้วอย่างคล่องแคล่ว"ทุกอย่างยังคงอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน" เธอพึมพำ หวังว่าการตรวจสอบครั้งนี้จะไม่มีอะไรผิดปกติเหมือนครั้งที่แล้ว เธอกลอบแกลบด้วยความคิดถึงบรอนเวนและเอเลียสที่ถูกพาตัวไปเมื่อเช้านี้ หวังว่าพวกเขาจะปลอดภัยดี

เธอใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ไปทั่วพื้นผิวที่เรียบลื่นของผลึกแก้วหลัก พยายามสัมผัสถึงการไหลเวียนของพลังงานที่อยู่เบื้องหลังการสะท้อนที่ไร้ที่สิ้นสุด ผลึกแก้วนี้คือหัวใจสำคัญของสำนักอาลักษณ์ เป็นแหล่งกำเนิดแสงวิเศษที่ใช้ในการคัดลอกและบันทึกความรู้ของ Eldermere หากมีสิ่งใดผิดปกติกับมัน การทำงานของสำนักทั้งหมดก็จะหยุดชะงัก"ขอให้ทุกอย่างยังคงสมบูรณ์" เธอภาวนาในใจ

ทันใดนั้น นิ้วของเธอก็สะดุดกับสิ่งที่ผิดปกติ มันเป็นรอยเล็กๆ ที่ขรุขระเล็กน้อย ราวกับรอยขีดข่วนที่บางเบาที่สุดบนพื้นผิวของผลึกแก้ว "อะไรกันนี่?" เธอขมวดคิ้ว ไม่เคยสังเกตเห็นรอยนี้มาก่อน"หรือว่า..." เธอเงยหน้าขึ้น มองไปรอบๆ การจัดเรียงของผลึกแก้วอันซับซ้อน"อาจจะเป็นแค่รอยขีดข่วนจากการทำความสะอาด?" เธอพยายามหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง

เธอหยิบแว่นขยายแบบพิเศษออกมาที่ใช้สำหรับการตรวจสอบผลึกแก้วโดยเฉพาะ สวมเข้าไปบนใบหน้า แล้วก้มลงมองรอยที่พบอีกครั้ง แสงที่ส่องผ่านเลนส์ทำให้รอยนั้นดูใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่มันไม่ใช่รอยขีดข่วน มันดูเหมือน... รอยร้าวที่บางมากๆ แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า"เป็นไปไม่ได้" เธออุทานเสียงเบา

รอยร้าว? บนผลึกแก้วหลัก? ผลึกแก้วที่ผ่านการทดสอบความแข็งแกร่งและเสถียรภาพมานับครั้งไม่ถ้วน? เธอไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย

เธอเริ่มไล้นิ้วไปตามรอยร้าวอย่างระมัดระวัง พยายามจับความรู้สึกของมัน ความรู้สึกเย็นเฉียบของผลึกแก้วยังคงอยู่ แต่มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันคือ... ความรู้สึกถึงพลังงานที่รั่วไหลออกมาจากรอยร้าวเล็กๆ นั้น

"นี่มัน..." เธอกลืนน้ำลาย"แสง?" เธอมองอย่างไม่เชื่อสายตา จากรอยร้าวเล็กๆ นั้น มีแสงสีฟ้าอ่อนๆ เปล่งประกายออกมา มันไม่ใช่แสงที่สะท้อนมาจากภายนอก แต่มันคือแสงที่มาจากภายในของผลึกแก้วเอง"แสงที่ไม่ได้มาจากการกระตุ้น?" เธอพึมพำ นี่มันขัดกับหลักการพื้นฐานของการทำงานของผลึกแก้วทุกอย่าง

เธอรีบหยิบเครื่องมือวัดค่าพลังงานขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอตั้งค่าให้ละเอียดกว่าเดิม เพื่อวัดปริมาณพลังงานที่รั่วไหลออกมา ค่าที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทำให้เธอแทบจะยืนไม่อยู่

"มัน... มันกำลังปล่อยพลังงานออกมาจริงๆ" เธอพูดเสียงสั่น"ในปริมาณที่น้อยมาก แต่ก็ยังคงมีอยู่" เธอมองรอยร้าวนั้นอย่างพินิจ "และแสงนั่น... มันไม่ใช่สีของผลึกแก้วปกติ" ผลึกแก้วหลักควรจะเปล่งแสงสีขาวบริสุทธิ์ หรือสีตามที่ถูกกำหนดโดยกระแสพลังงานที่ส่งเข้าไป แต่นี่มันเป็นสีฟ้าอ่อนที่ดูแปลกประหลาด

เธอค่อยๆ ขยับเครื่องมือวัดไปรอบๆ รอยร้าว ยิ่งเธอเข้าใกล้ รอยร้าวเหล่านั้นก็ยิ่งดูเหมือนจะขยายตัวออกไปเล็กน้อย และแสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็ยิ่งสว่างขึ้น

"นี่ไม่ใช่แค่รอยร้าว" เธอพูดกับตัวเอง"นี่คือ... ความผิดปกติ" ความผิดปกติที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกับผลึกแก้วหลัก

เธอถอยออกมาเล็กน้อย มองภาพรวมของผลึกแก้ว เธอเริ่มสังเกตเห็นว่าบริเวณรอบๆ รอยร้าวเหล่านั้น บรรยากาศดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง อากาศรอบตัวเธอรู้สึกหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับมีกระแสพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังก่อตัวขึ้น

"รู้สึกแปลกๆ" เธอพึมพำ ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เธอจำได้ว่าเคยอ่านเจอในบันทึกโบราณเกี่ยวกับ 'คำทำนายถึงราชินีผู้จะมาจุติเพื่อนำความสมดุลมาสู่โลก' ซึ่งเป็นนิมิตถึงอลิซในอนาคต แต่บันทึกนั้นก็เป็นเพียงตำนานที่เล่าต่อกันมานานแล้ว ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับผลึกแก้วนี้

เธอสัมผัสถึงความเย็นที่แผ่ซ่านมาจากผลึกแก้ว แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเย็นปกติ มันมีความเย็นที่แฝงด้วยพลังงานบางอย่างที่เธอไม่คุ้นเคย

"ต้องรีบรายงานเรื่องนี้" เธอตัดสินใจ

เธอหันไปมองทางเข้าห้องโถงใหญ่ของสำนักอาลักษณ์ ที่นั่นคือที่ที่บรอนเวนและเอเลียสถูกนำตัวไป เธอภาวนาในใจอีกครั้ง ขอให้พวกเขาปลอดภัย และหวังว่าเรื่องที่เธอกำลังจะรายงานนี้ จะไม่ใช่จุดเริ่มต้นของปัญหาใหญ่หลวงกว่าเดิม

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากห้องโถง ผลึกแก้วหลักก็เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาอีกครั้ง คราวนี้สว่างกว่าเดิมเล็กน้อย และเธอก็รู้สึกได้ถึงกระแสพลังงานที่รุนแรงขึ้น ทำให้เส้นผมของเธอตั้งชี้ขึ้นเล็กน้อย

"พลังงาน... มันกำลังเพิ่มขึ้น" เธอพูดอย่างกังวล

ความกังวลเกี่ยวกับเสถียรภาพของพลังงานแสงวิเศษนี้ เกาะกุมจิตใจของเธออย่างหนาแน่น เธอมองย้อนกลับไปที่รอยร้าวที่กำลังเรืองแสง แล้วก็รู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งผ่านมาถึงพื้นห้อง

เธอต้องรีบหาคำตอบ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

--- เซเลสเทนพบรอยร้าวที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาจากผลึกแก้วหลัก ซึ่งเป็นสิ่งผิดปกติอย่างมาก และสังเกตเห็นว่าพลังงานที่รั่วไหลออกมาทำให้บรรยากาศรอบๆ รู้สึกแปลกประหลาด