ตอนที่ 161 — คำสั่งเผาทำลายรอยเปื้อน
ความมืดกลืนกินทุกสิ่งในห้องโถงแห่งสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์ แสงตะเกียงน้ำมันที่สั่นไหวทาบทอดเงาร่างสูงใหญ่ของอาวุโส คัลลัน ให้ดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าปกติ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับถูกแกะสลักจากหินอ่อนโบราณ สายตาคมกริบสบประสานกับสมาชิกสภาฯ ที่นั่งอยู่เบื้องหน้า แต่ละคนล้วนมีอักขระจารึกประดับตามร่างกาย บางส่วนบนแขน บางส่วนบนลำคอ บางส่วนแม้กระทั่งบนใบหน้า สะท้อนถึงสถานะและหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย
“ข้าขอย้ำคำสั่งเดิม” เสียงของคัลลันดังก้อง กังวานในความเงียบ “ทุกสิ่งที่ถูกเรียกว่า ‘รอยเปื้อน’ ต้องถูกกำจัดโดยทันที โดยไม่มีข้อยกเว้น” เขาหยุดชะงักเล็กน้อย กวาดสายตามองไปรอบห้อง “เราไม่สามารถปล่อยให้สิ่งนี้แพร่กระจายได้อีกต่อไป”
สมาชิกสภาฯ บางคนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว แต่บางคนกลับมีสีหน้าลังเล ดวงตาฉายแววครุ่นคิด อาวุโส เครอน ผู้มีอักขระแห่งเมตตาจารึกบนหลังมือ ยกมือขึ้นอย่างแผ่วเบา “ท่านอาวุโส คัลลัน… กระผม… กระผมมีคำถาม”
คัลลันหันไปมองเครอน สีหน้ายังคงเรียบเฉย “ว่ามา”
“ผู้ที่… ผู้ที่อักขระบนร่างกายเลือนหายไป… พวกเขา… พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ” เครอนเอ่ยเสียงสั่น “บางครั้ง… ความผิดพลาดก็เกิดขึ้น… ในการจารึก… หรือ… หรือหมึกอาจไม่คงทน…”
“ความผิดพลาด?” คัลลันแค่นเสียงเบา “ความผิดพลาดคือสิ่งที่นำมาซึ่งความเสื่อมทราม เครอน หากเรายอมรับความผิดพลาดแม้เพียงครั้งเดียว นั่นเท่ากับการเปิดประตูให้โรคระบาดนี้ลุกลามไปทั่ว” เขาก้าวเดินช้าๆ ไปรอบโต๊ะยาว “ระบบอักขระจารึกคือรากฐานของอารยธรรมของเรา หากมันแปดเปื้อน แม้เพียงเล็กน้อย… ทุกสิ่งที่เราสร้างมาจะพังทลายลง”
“แต่… คนเหล่านั้น… พวกเขาคือคนของเรา” สมาชิกสภาฯ อีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “พวกเขาเคยเป็นส่วนหนึ่งของสภาฯ… เคยรับใช้พวกเรา…”
“เคย” คัลลันเน้นคำ “คำว่า ‘เคย’ มีความหมาย” เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าสมาชิกสภาฯ คนที่พูด “พวกเขาได้กลายเป็นพาหะของความเสื่อมทรามไปแล้ว การรักษาไว้มีแต่จะนำมาซึ่งความหายนะ”
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทุกสายตามองมาที่คัลลัน ราวกับรอคอยคำอธิบายเพิ่มเติม หรือไม่ก็รอคอยคำสั่งสุดท้ายที่จะเด็ดขาดกว่าเดิม
“ข้าเข้าใจว่าเรื่องนี้ยากลำบาก” คัลลันกล่าวเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่แววตาไม่เปลี่ยน “การต้องเผชิญหน้ากับความสูญเสีย… กับผู้ที่เรารู้จัก… มันเป็นเรื่องที่เจ็บปวด” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกย้อนถึงอดีต “แต่การรักษาความบริสุทธิ์ของอักขระ… คือสิ่งสำคัญสูงสุด”
“ท่านอาวุโส…” สมาชิกสภาฯ หญิงนางหนึ่งถามขึ้น “ท่านเคย… เคยพบเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนหรือ?”
คัลลันหันไปมองนาง สายตาที่เคยเย็นชาพลันฉายแววบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ เป็นประกายของความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดมานาน “ใช่… ข้าเคย” เขาตอบเสียงแหบพร่า “เมื่อนานมาแล้ว… ก่อนที่ข้าจะเข้ามาอยู่ในสภาฯ นี้… ข้าเคยมีความรัก… คนที่ข้า… ข้า… รักมากเหลือเกิน”
เขาหยุดไป หายใจลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมสมาธิ “เธอ… มีอักขระที่สวยงามมาก… จารึกไว้เต็มร่างกาย… เป็นงานศิลปะที่ทำให้หัวใจข้าเต้นแรง” ดวงตาของเขาเหม่อลอยไปไกล “แต่แล้ว… วันหนึ่ง… มันก็เริ่มเลือนหาย… เป็นรอยเปื้อน… ทีละน้อย… ทีละน้อย…”
เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ “ข้า… พยายามทุกวิถีทาง… ที่จะรักษา… แต่… มันสายเกินไป… ความทรงจำของเธอ… เริ่มเลือนหาย… รอยยิ้ม… เสียงหัวเราะ… ทุกอย่าง… หายไป…”
สมาชิกสภาฯ ทุกคนเงียบกริบ ฟังเรื่องราวด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครเคยได้ยินคัลลันเล่าเรื่องส่วนตัวมาก่อน
“สาเหตุ… คืออะไร?” สมาชิกสภาฯ ชายคนหนึ่งถามอย่างแผ่วเบา
คัลลันหันกลับมา ใบหน้ากลับสู่ความเรียบเฉยอีกครั้ง แต่ครั้งนี้… ในดวงตาของเขา… มีความเย็นชาที่จับขั้วหัวใจ “ความผิดพลาด… ในการจารึก… เพียงเล็กน้อย… ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น… เพียงพอที่จะทำลายทุกสิ่ง…”
เขาเดินตรงกลับไปที่บัลลังก์ของตนเอง และนั่งลงอย่างสง่างาม “นั่นคือเหตุผลว่าทำไม… เราจึงต้องกำจัด… ‘รอยเปื้อน’… ให้หมดสิ้น… เพื่อไม่ให้ใคร… ต้องทนทุกข์… เหมือนที่ข้าเคยประสบมา…”
“คำทำนายแห่งดวงดาวสีเงิน…” คัลลันพึมพำเบาๆ โดยที่ไม่มีใครได้ยิน “ผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระ… เขาจะมา… ในยุคสมัยใหม่… แต่ก่อนถึงวันนั้น… อักขระต้องบริสุทธิ์… ไร้มลooมลทิน…”
เขากวาดสายตาไปที่สมาชิกสภาฯ ทุกคนอีกครั้ง “ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป… จงออกไป… และทำตามคำสั่ง… โดยเร็วที่สุด… เพื่อความอยู่รอดของพวกเรา… และเพื่อความบริสุทธิ์… ของอักขระ…”
เมื่อสมาชิกสภาฯ ทุกคนลุกขึ้นและเดินออกจากห้องโถงไป คัลลันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังรอยอักขระที่ส่องแสงเรืองรองบนแขนของตนเอง เป็นอักขระแห่งอำนาจ… และความทรงจำ… ที่เขาหวงแหนอย่างยิ่ง… และพร้อมจะปกป้องมัน… ด้วยทุกสิ่งที่มี… โดยไม่สนใจ… ต่อสิ่งใด…
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านนอกประตู คัลลันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ใคร?” เขาถาม แต่ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงครืดคราดเบาๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังคืบคลานเข้ามา… คัลลันหยิบอาวุธที่ซ่อนอยู่ใต้อาสนะออกมาอย่างรวดเร็ว… กรงเล็บเหล็กแหลมคม… ที่ประดับด้วยอักขระแห่งการทำลายล้าง… สะท้อนแสงตะเกียง… พร้อมที่จะรับมือ… กับทุกสิ่ง… ที่อาจคุกคาม… ความบริสุทธิ์… ของอักขระ…
--- อาวุโส คัลลัน ออกคำสั่งเด็ดขาดให้กำจัด 'รอยเปื้อน' อย่างสิ้นซาก โดยเปิดเผยแรงจูงใจส่วนตัวจากความสูญเสียคนรักในอดีตจากการผิดพลาดของอักขระ ก่อนจะเผชิญหน้ากับภัยคุกคามลึกลับที่ปรากฏขึ้นนอกห้องโถง