มนตราหมึกมรกต

ตอนที่ 120 — รอยเปื้อนในโหลแก้วมรกต

เสียงรองเท้าบูทหนังเนื้อดีกระทบกับพื้นหินอ่อนของหอจดหมายเหตุสภาจารึกดังก้องสะท้อนไปตามโถงทางเดินยาว อาวุโสคัลลันหยุดยืนหน้าประตูเหล็กกล้าที่สลักอักขระป้องกันระดับสูง เขาไม่ได้มองความงดงามของลวดลายเหล่านั้น แต่มองหาความผิดเพี้ยนของเส้นสายที่อาจซ่อนอยู่ 'เปิดประตู' เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาคมกริบดุจใบมีดจ้องมองไปยังผู้คุมประตูที่ยืนตัวสั่น

'ท่านอาวุโส... การตรวจสอบครั้งนี้ต้องใช้เวลา และต้องมีผู้ช่วยจากฝ่ายบัญชีด้วยนะครับ' ผู้คุมพยายามทักท้วงขณะที่มือสั่นเทาขณะหมุนกลไกอักขระปลดล็อก

'ข้าไม่ได้ขอความเห็นเรื่องเวลา ข้าขอเพียงความแม่นยำ' คัลลันก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในคลังสมบัติ กลิ่นฉุนของแร่หมึกเวทมนตร์เข้มข้นพุ่งเข้าปะทะจมูก มันคือกลิ่นที่บ่งบอกถึงอำนาจและความมั่งคั่งของที่ราบสูงคีรีคราม 'หากแม้แต่หยดเดียวในคลังนี้เสื่อมสภาพ ความมั่นคงของสภาจารึกศักดิ์สิทธิ์จะสั่นคลอน และเจ้าจะเป็นคนแรกที่ต้องรับผิดชอบ'

ภายในคลังสมบัติ แสงจากศิลาเรืองแสงส่องกระทบแถวของโหลแก้วมรกตที่บรรจุหมึกเวทมนตร์หลากสีสันไว้ภายใน คัลลันเดินตรงไปยังชั้นวางระดับสูงสุด ซึ่งเป็นที่เก็บ 'หมึกดาราบริสุทธิ์' หมึกที่มีราคาสูงที่สุดและใช้สำหรับจารึกอักขระปกครองชั้นสูง เขาหยิบแว่นขยายทำจากคริสตัลใสขึ้นมาสวม แล้วเริ่มไล่ตรวจเช็กทีละโหล

'โหลที่ 402... ความเข้มข้นคงที่' เขาพึมพำกับตัวเอง ขณะที่มือที่สวมถุงมือผ้าไหมสีขาวลูบไล้ไปตามขอบแก้ว 'โหลที่ 403... ลายเส้นอักขระที่ฐานแก้วยังคมชัด'

เขาใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการไล่ตรวจอย่างละเอียด ทุกอย่างดูเหมือนจะอยู่ในระเบียบวินัยที่สมบูรณ์แบบจนกระทั่งเขามาถึงโซนเก็บหมึกสำรองที่เพิ่งถูกส่งมาจากเขตเหมืองชายแดน คัลลันขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นโหลแก้วใบหนึ่งที่วางเอียงผิดตำแหน่ง

'ทำไมโหลนี้ถึงไม่ถูกจัดวางตามแกนทิศเหนือ?' เขาถามเสียงเย็นจัด ขณะที่เจ้าหน้าที่คลังรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

'เอ่อ... คือว่า หมึกชุดนี้เพิ่งมาถึงเมื่อวานครับท่านอาวุโส เรากำลังอยู่ในขั้นตอนการลงทะเบียน...' เจ้าหน้าที่ยังพูดไม่ทันจบ คัลลันก็หยิบโหลใบนั้นขึ้นมาพิจารณาผ่านแว่นขยาย

หัวใจของชายผู้เยือกเย็นกระตุกวูบ สิ่งที่เขาเห็นภายใต้เลนส์คริสตัลไม่ใช่ของเหลวสีดำขลับที่มีแรงดึงดูดตามธรรมชาติของหมึกเวทมนตร์ แต่มันคือมวลสารที่ดูเหมือนกำลังเคลื่อนที่อย่างไร้ทิศทาง ภายในโหลแก้วนั้น หมึกไม่ได้เกาะกลุ่มเป็นเนื้อเดียว แต่มันกำลัง 'ละลาย' ผสมปนเปกันจนกลายเป็นรอยเปื้อนสีเทาหม่นที่ดูคล้ายกับเมฆหมอกที่ไร้รูปร่าง

'นี่มันอะไร?' คัลลันวางโหลลงบนโต๊ะหินอย่างแรงจนเกิดเสียงดังปัง 'มันไม่ใช่การตกตะกอนตามธรรมชาติ หมึกพวกนี้กำลังสูญเสียโครงสร้างอักขระจารึกที่สลักไว้บนก้นโหล'

'ท่านอาวุโส หมายความว่า...' เจ้าหน้าที่คลังหน้าซีดเผือด 'มันคือ... โรคหมึกละลายงั้นหรือครับ?'

'เงียบ!' คัลลันตวาด เสียงของเขาทรงอำนาจจนอากาศในห้องดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาทันที 'โรคหมึกละลายจะเกิดขึ้นกับผิวหนังของสิ่งมีชีวิตที่มีอักขระจารึกเท่านั้น มันไม่ควรจะเกิดขึ้นกับแร่หมึกบริสุทธิ์ในโหลแก้วที่ปิดผนึกมิดชิดแบบนี้'

เขารีบหยิบโหลใบอื่นๆ ในโซนเดียวกันขึ้นมาตรวจอย่างบ้าคลั่ง ความสงบที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น คัลลันพบว่าโหลแก้วอีกสามสี่ใบเริ่มมีอาการเดียวกัน รอยเปื้อนสีเทาค่อยๆ ลุกลามไปตามผนังแก้ว ราวกับว่าหมึกเหล่านั้นกำลังพยายามจะกลายร่างเป็นอะไรบางอย่างที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของระบบอักขระ

'ใครเป็นคนอนุมัติการนำเข้าหมึกชุดนี้?' คัลลันถามพลางจ้องหน้าเจ้าหน้าที่ 'รายงานการตรวจสอบแหล่งที่มา ส่งมาให้ข้าเดี๋ยวนี้'

'มัน... มันมาจากเขตเหมืองเก่าครับท่าน แต่มันถูกผ่านการรับรองจากฝ่ายจัดซื้อของสภาแล้ว...'

คัลลันนิ่งเงียบไป ความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมองของเขาอย่างรวดเร็วและน่ากลัว หากหมึกเหล่านี้คือต้นเหตุของความผิดปกติ และหมึกเหล่านี้ถูกรับรองโดยคนในสภา... นั่นหมายความว่าภัยคุกคามที่กำลังกัดกินความทรงจำของผู้คนและทำลายความบริสุทธิ์ของโลกแห่งคีรีคราม อาจไม่ได้มาจากภายนอกอย่างที่พวกเขาป่าวประกาศ

เขามองออกไปนอกหน้าต่างหอจดหมายเหตุ เห็นหมอกหนาปกคลุมที่ราบสูง ท่ามกลางความเงียบสงัดนั้น เขานึกถึงคำทำนายแห่งดวงดาวสีเงินที่เคยได้ยินในวัยเยาว์—คำทำนายถึงผู้ที่จะมาปลดพันธนาการแห่งอักขระในอนาคต ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน แต่ในวินาทีนี้ ความไม่แน่นอนที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังเริ่มแทรกซึมเข้ามาในจิตใจที่เคยแข็งแกร่งของเขา

เขามองกลับไปที่โหลแก้วใบนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นบางอย่างที่แปลกประหลาดกว่าเดิม ภายใต้รอยเปื้อนสีเทานั้น มีประกายแสงจางๆ ที่ดูเหมือนลายเส้นอักขระรูปแบบใหม่ที่เขาไม่เคยเห็นในตำราเล่มใดมาก่อน มันไม่ใช่การเสื่อมสภาพธรรมดา แต่มันเหมือนกับว่าหมึกกำลัง 'วิวัฒนาการ' ไปเป็นอย่างอื่น

คัลลันหยิบปากกาขนนกขึ้นมา เตรียมจะบันทึกเหตุการณ์นี้ แต่แล้วเขาก็ชะงัก เมื่อสังเกตเห็นว่าปลายนิ้วของเขาเอง... มีรอยหมึกสีเทาเล็กๆ ที่ดูไม่คุ้นเคยติดอยู่จากการสัมผัสโหลแก้วเมื่อครู่ รอยนั้นไม่ได้เป็นเพียงคราบ แต่มันกำลังค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปใต้ผิวหนังของเขาอย่างช้าๆ

--- อาวุโสคัลลันตรวจพบความผิดปกติในคลังหมึกเวทมนตร์ของสภาจารึก โดยพบว่าหมึกบางส่วนมีลักษณะคล้าย 'โรคหมึกละลาย' และเริ่มสงสัยว่ามีการทุจริตหรือภัยคุกคามจากภายในสภาเอง พร้อมทั้งพบรอยเปื้อนประหลาดที่เริ่มซึมเข้าสู่ผิวหนังของเขา