เงารัตติกาลแห่งป่าอัสดง

ตอนที่ 62 — เสียงสะท้อนในแดนสนธยา

ผืนฟ้าเหนือบ่าของธาราบัดนี้มิใช่ผืนฟ้าแห่งป่าดงพญาเย็นอีกต่อไป มันคือภาพลวงตาที่ทอประกายสีม่วงอมเทา ลายเส้นของกิ่งก้านที่บิดเบี้ยวของต้นไม้โบราณยามนี้ดูราวกับเส้นเลือดที่ฉีกขาดบนผิวกายที่ซีดเซียว ห้วงมิติแห่งเงาที่ธารากล่าวถึงในใจ กำลังก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างรอบตัวเธอ แม้จะหลอมรวมกับเสียงสะท้อนของตนเองที่มาจากความว่างเปล่าจนกลายเป็น 'สะพาน' ระหว่างความจริงและอนาธิ แต่การดำรงอยู่ของเธอในฐานะ 'บทเพลงแห่งเศษเสี้ยวที่แตกสลาย' กลับกลายเป็นสิ่งล่อตาล่อใจให้แก่ 'ผู้เฝ้ามอง' ระดับจักรวาลที่กำลังจับจ้องการกำเนิดของสิ่งใหม่นี้

"นี่มัน... ที่ไหนกัน?" เสียงของครามดังขึ้นมาข้างๆ เขาดูสับสน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ราวกับกำลังพยายามประมวลผลสภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาดเกินกว่าที่สมองจะรับไหว ต้นไม้รอบกายไม่ได้เรืองรองด้วยแสงสีเขียวอ่อนอันคุ้นเคยอีกต่อไป หากแต่เปล่งประกายสีฟ้าอ่อนเย็นเยียบ สะท้อนภาพเงาของพวกเขาทั้งสองให้ดูราวกับภูตพรายที่หลุดออกมาจากนิทานโบราณ

ธาราหันไปมองคราม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "มันคือโลกที่ฉันสร้างขึ้น... หรือบางส่วนของมัน" น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความมั่นคงที่เพิ่งค้นพบ "โลกที่กฎเกณฑ์ของความจริงถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ แล้วปะติดปะต่อกันใหม่ด้วยเศษเสี้ยวของความทรงจำและความปรารถนา"

"เศษเสี้ยวของความทรงจำ... ของใคร?" ครามถาม พลางกวาดตามองไปรอบๆ ราวกับกำลังสำรวจสมรภูมิที่ไม่คุ้นเคย

"ของทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยดำรงอยู่ และที่กำลังจะดำรงอยู่" ธาราตอบ "ของฉัน ของเธอ ของ Warden, The Echoes, และแม้กระทั่งของ 'ผู้เฝ้ามอง' เหล่านั้น"

ทันทีที่เธอเอ่ยคำว่า 'ผู้เฝ้ามอง' บรรยากาศรอบกายก็พลันหนักอึ้งลงอย่างเห็นได้ชัด พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬารกำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องล่าง แสงสีฟ้าอ่อนที่เคยส่องสว่าง บัดนี้พลันหรี่ลง เผยให้เห็นเงาดำทมิฬที่เคลื่อนไหวไปมาตามขอบฟ้า ไร้ซึ่งรูปทรงที่แน่นอน แต่สัมผัสได้ถึงอำนาจอันเยือกเย็นที่แผ่ออกมา

"พวกมันอยู่ที่นี่แล้ว" ธาราพึมพำ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามควบคุม แต่สัญชาตญาณพรานป่าที่หยั่งรากลึกก็ส่งสัญญาณเตือนภัย

"ใครคือ 'พวกมัน'?" ครามถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาก็มีความกังวลเจือปน

"ผู้ที่เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลง" ธาราอธิบาย "ผู้ที่แสวงหาความสมดุล... หรืออาจจะเป็นความว่างเปล่า" เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ "พลังของฉัน... พลังแห่งความไม่สมบูรณ์... มันได้กลายเป็นสะพานที่พวกมันมองเห็น"

ครามก้าวเข้ามาใกล้ธารา วางมือบนไหล่ของเธอ "แล้วเราจะทำอย่างไร?"

ธาราลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววที่ผสมผสานระหว่างความมุ่งมั่นและความเศร้าหมอง "เราต้องหา 'แก่นแท้แห่งความไม่สมบูรณ์' ให้เจอ" เธอกล่าว "มันคือสิ่งเดียวที่จะช่วยหยุดยั้งการหลอมรวมที่ผิดพลาดนี้... และอาจจะเป็นหนทางเดียวที่จะรอดพ้นจากสายตาของพวกมัน"

ทันใดนั้นเอง เสียงดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าผ่าก็ดังขึ้นมาจากเบื้องบน ไม่ใช่เสียงฟ้าผ่าธรรมดา แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความก้องกังวานของอำนาจอันไร้ที่สิ้นสุด ปรากฏการณ์ประหลาดเริ่มเกิดขึ้นรอบตัวพวกเขา ผืนดินที่เคยสั่นสะเทือนพลันเริ่มก่อตัวเป็นรูปทรงที่ซับซ้อน ราวกับกำลังถูกปั้นแต่งโดยมือกายสิทธิ์

"พวกมันกำลังพยายาม... จัดระเบียบ... โลกนี้" ธาราอุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก เธอมองเห็นภาพลวงตาของลำแสงสีขาวบริสุทธิ์พุ่งลงมาจากท้องฟ้า ราวกับกำลังจะชำระล้างทุกสิ่งที่บิดเบี้ยวให้หายไป

"แต่... นั่นคือระเบียบที่ไร้ชีวิต" ครามเสริม สีหน้าของเขากลับกลายเป็นความเด็ดเดี่ยว "ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องสร้างความโกลาหลให้มากกว่าเดิม!"

เขาชัก 'กริชแห่งพฤกษา' ออกมา ใบมีดที่ทำจากไม้โบราณส่องประกายสีเขียวเข้ม ราวกับมีชีวิตของป่าดงพญาเย็นสถิตอยู่ภายใน มันดูผิดที่ผิดทางอย่างเห็นได้ชัดในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวและแสงสีฟ้าเย็นเยียบนี้

"คราม! อย่าเพิ่ง!" ธาราตะโกน พยายามห้ามเขา แต่ก็สายเกินไป

เมื่อครามยกกริชขึ้นสูง ร่างกายของเขาก็พลันถูกปกคลุมด้วยแสงสีเขียวเรืองรอง พลังงานแห่งป่าดงพญาเย็นที่หลับใหลอยู่ภายในกริช ปลดปล่อยออกมาตอบสนองต่อสภาพแวดล้อมที่กำลังถูกคุกคาม แสงนั้นสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ จนกลบแสงสีฟ้าอ่อนของโลกเงาที่ธาราสร้างขึ้น

"พลังแห่งป่า... มันตอบสนอง!" ธาราอุทาน เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านออกมาจากกริชของคราม มันไม่ใช่พลังแห่งความไม่สมบูรณ์ของเธอ แต่เป็นพลังบริสุทธิ์แห่งชีวิตที่กำลังต่อต้านการคุกคาม

แต่แล้ว สิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เมื่อแสงสีเขียวของครามปะทะเข้ากับลำแสงสีขาวจากเบื้องบน รอยร้าวสีดำขนาดมหึมาก็พลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ รอยร้าวนี้มิใช่รอยร้าวสีดำที่ธาราเคยพบเห็นมาก่อน แต่มันดูราวกับปากอเวจีที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

"ไม่!" ธาราตะโกนสุดเสียง "นี่ไม่ใช่... นี่ไม่ใช่การหลอมรวม! นี่คือการแตกสลาย!"

จากรอยร้าวสีดำนั้น สิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดค่อยๆ คืบคลานออกมา มันมีลักษณะคล้ายกับ The Echoes แต่มีขนาดใหญ่กว่ามาก และดูราวกับประกอบขึ้นจากเงาที่ข้นคลั่ก ดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับถ่านไฟที่กำลังลุกโชน มันส่งเสียงคำรามที่ทำให้กระดูกสันหลังของธาราเย็นเยียบ

"พวกมัน... ไม่ใช่ The Echoes" ธาราพูดเสียงสั่นเครือ "พวกมันคือ... ผู้ที่ถูก 'ลบเลือน' ออกจากความจริง... พวกมันคือ 'เงา' ของสิ่งที่สูญเสียไป!"

พลังจากลำแสงสีขาวของ 'ผู้เฝ้ามอง' และพลังแห่งป่าของคราม กำลังถูกรอยร้าวสีดำที่กำลังขยายตัวดูดกลืนเข้าไปอย่างรวดเร็ว โลกเงาที่ธาราพยายามสร้างขึ้นกำลังถูกฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ

"ธารา!" ครามตะโกน พลางพยายามจะเข้าไปหาเธอ แต่ร่างของเขากลับถูกตรึงไว้ด้วยพลังงานประหลาดที่มองไม่เห็น

ธาราเหลือบมองครามแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับภัยคุกคามใหม่ที่กำลังปรากฏตัว เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่กำลังปั่นป่วนอยู่ภายในตัวเธอ พลังแห่งความไม่สมบูรณ์ที่เธอได้หลอมรวมมาตลอดการเดินทาง ตอนนี้มันกำลังร้องเรียกหาหนทางที่จะแสดงออก

"ถ้าความจริงถูกฉีกกระชาก..." ธาราพึมพำกับตัวเอง "ถ้าแม้แต่ระเบียบก็ยังนำมาซึ่งการสูญสิ้น..." เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าสีม่วงอมเทาที่กำลังถูกฉีกเป็นริ้วๆ "...ก็จงปล่อยให้ความโกลาหลเบิกบาน!"

เธอหลับตาลงอีกครั้ง พลังแห่งความไม่สมบูรณ์ปะทุขึ้นภายในตัวเธออย่างรุนแรง มันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่การต่อต้าน 'ผู้เฝ้ามอง' อีกต่อไป หากแต่เป็นการปลดปล่อยตัวเองออกจากพันธนาการของความจริงและอนาธิที่กำลังจะหลอมรวมกันอย่างผิดพลาด

ร่างของธาราเริ่มเปล่งแสงสีรุ้งที่บิดเบี้ยวออกมา แสงนั้นไม่ได้สว่างไสวเหมือนแสงของคราม หากแต่เป็นแสงที่ดูราวกับบาดแผลที่กำลังเรืองรอง มันค่อยๆ แผ่ขยายออกไป กลืนกินเหล่า 'เงา' ที่หลุดออกมาจากรอยร้าวสีดำ และทำให้ลำแสงสีขาวจาก 'ผู้เฝ้ามอง' เริ่มสั่นคลอน

"บทเพลงแห่งเศษเสี้ยวที่แตกสลาย..." ธาราเอ่ยออกมาเป็นคำสุดท้าย ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกโอบล้อมไปด้วยแสงสีรุ้งที่บิดเบี้ยว จนแทบจะแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือตัวตนของเธอ และสิ่งใดคือความโกลาหลที่เธอปลดปล่อยออกมา

โลกเงาที่เคยดูสงบนิ่ง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของพลังงานที่ปะทะกัน การต่อสู้เพื่อนิยามความจริงที่แท้จริง... หรืออาจจะเป็นการยอมรับความจริงที่ไม่มีวันสมบูรณ์แบบ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง

--- ธาราและครามพบว่าตัวเองอยู่ในโลกเงาที่ธาราสร้างขึ้น แต่การปรากฏตัวของ 'ผู้เฝ้ามอง' ระดับจักรวาลทำให้โลกนั้นสั่นคลอน การปะทะกันระหว่างพลังของครามและ 'ผู้เฝ้ามอง' ได้เปิดรอยร้าวสีดำที่ปลดปล่อย 'เงา' จากสิ่งที่ถูกลบเลือนออกมา ธาราจึงต้องปลดปล่อยพลังแห่งความไม่สมบูรณ์ทั้งหมดของเธอเพื่อรับมือกับภัยคุกคามใหม่นี้